Jan 292012
 

Wat waren we blij een jaar geleden, toen we geloofden in de Arabische lente die begon in Tunesië en Egypte. We buikdansten op tafel bij het aanschouwen van de vreugdevuren op het Tahirplein. Lybië duurde iets langer en ging met meer geweld gepaard, maar ook daar lukte het om de wrede dictator te verdrijven.

Inmiddels zijn we een jaar verder. In Tunesië en Egypte zijn Islamitische partijen aan de haal gegaan met de opstand van de seculiere groeperingen. Ontwikkelingen in Afghanistan, Iran, Irak, Somalië en nu ook Nigeria voorspellen weinig goeds. We zijn boos op Rusland, dat de wrede Assad in Syrië blijft steunen. Maar volgens de Russen zullen “de nieuwe smeerlappen erger zijn dan de oude”.

We hadden het kunnen weten. De patriarchale structuur, waarin de vader verantwoordelijk is voor het gedrag van zijn nakomelingen en dit met straffe hand reguleert, zetelt diep in de Islamitische cultuur. Iedere man wordt er opgevoed om een dictator te zijn, dan wel zijn volgeling. De jongelui op het Tahirplein die echte democratie wilden, zijn in feite het product van een mislukte islamitische opvoeding.

Wat waren we naïef een jaar geleden, om te geloven in de Arabische lente terwijl de winter er nog moet beginnen.

Jan 302011
 
Egypte

Negentien jaar geleden verbleef ik zeven maanden in de Egyptische hoofdstad Caïro, een krioelende miljoenenstad. Ik woonde er onder andere vlakbij het Tahrirplein. Het was een verwarrende, leerzame tijd. Al die zeven maanden lang bleef ik observator en lukte het mij niet in deze samenleving ook maar een ogenblik lang te participeren. De huidige volksopstand heeft mij weer alert gemaakt. Hoezo is de Egyptenaar amechtig en lethargisch? Hoezo goeiig en ongevaarlijk? De geest is uit de fles.