Sep 142012
 
De Rottenberg-variant

De VVD viert feest: de partij  heeft met 41 zetels een prachtige overwinning behaald en zij is voor de tweede keer de grootste in het land geworden. Als de alcohol uit de lijven is verdwenen en de hossende krijtstrepen weer zijn geland, zal men geleidelijk aan tot de ontdekking komen, dat er ook een Pyrrhus-randje aan de overwinning zit. Was het in 2010 nog mogelijk om achter de rug van de PvdA, D66 en GroenLinks lees meer…

Sep 072012
 
Ontbrekende vergezichten

Geen van de nu zo druk debatterende partijleiders durft de kiezer te confronteren met de grootste uitdaging waar de westerse samenleving voor geplaatst gaat worden, namelijk het einde van de groei. Onze kinderen zullen in materiële zin niet meer rijker worden dan wij nu zijn en dat kan goedschiks of kwaadschiks. Wil het goedschiks gebeuren, dan zullen de partijen dit perspectief tot vergezicht van hun programma’s moeten promoveren.

Apr 252012
 
Rutte moet weg, per onmiddellijk

Met de naderende verkiezingen in het vooruitzicht zal het de politici uit de Tweede kamer niet lukken om tegelijkertijd ook het landsbelang in het oog te houden. Het huidige kabinet onder leiding van Mark Rutte heeft de afgelopen periode voldoende aangetoond hiertoe evenmin in staat te zijn. De koningin doet er dan ook goed aan een informateur te benoemen, die op korte termijn een nationaal kabinet samen moet stellen. Dit breed gedragen kabinet krijgt de opdracht om in afwachting van de nieuwe verkiezingen een gedegen begroting op te stellen; een begroting die de dagelijks oplopende staatsschuld afremt en die op instemming van Brussel kan rekenen.

Apr 222012
 
Nieuw Kabinet?

Op 25 januari voorspelde ik het volgende: “In april blaast Geert Wilders het kabinet op, omdat hij de voorgestelde bezuinigingen niet meer kan verantwoorden naar zijn slinkende achterban. Mede door de houding van de progressieve partijen rest demissionair minister-president Mark Rutte niets anders dan vervroegde verkiezingen uit te schrijven.” Dit deel van mijn voorspelling is dus wonderwel uitgekomen. Rutte blijkt een goede pr-man te zijn met die eeuwige glimlach, maar hij mist het politieke gewicht lees meer…

Feb 012012
 

Sommige politici zijn helaas ongeschikt voor het politieke ambt. Zij die de zogenoemde X-factor missen, redden het niet op het Haagse Binnenhof. Als politici geen gevatte one-liners paraat hebben, haken de kiezers af.

Zij zappen weg bij het zien en horen van voormalig minister van Justitie Ernst Hirsch Balin (CDA). Hij heeft de aardappel in de keel en ziet eruit als een notabele van voor de Tweede Wereldoorlog. Job Cohen (PvdA) is ook zo’n politiek brekebeen. Hij schudt de grappige uitspraken niet uit zijn mouw zoals Emile Roemer (SP). Hij geeft niet altijd een gelikt interview.

Toch zou iedereen naar ze moeten luisteren. Balin weigert een ministerspost in het kabinet Rutte. Hij wil niet werken met de PVV die Marokkanen en Turken behandelt als tweederangsburgers. Cohen predikt geduld. Hij is voor een sterk Europa. Hij wil met Marokkanen overleggen om de problemen in hun gemeenschap op te lossen. Balin en Cohen begrijpen dat de politiek moet verbinden. Mensen zijn gelukkiger als ze elkaar respecteren.

Jammer dat dit duo de noodzakelijke X-factor mist. Uiteindelijk doet de burger zichzelf namelijk te kort door de inhoud te negeren, en te kiezen voor de politici met de snedigste oneliners.

Jan 252012
 

In april blaast Geert Wilders het kabinet op, omdat hij de voorgestelde bezuinigingen niet meer kan verantwoorden naar zijn slinkende achterban. Mede door de houding van de progressieve partijen rest demissionair minister-president Mark Rutte niets anders dan vervroegde verkiezingen uit te schrijven.

Voor het eerst in de parlementaire geschiedenis verschaft de kiezer Nederland op 20 juni een linkse sociaal-liberale meerderheid. De PvdA slaagt erin met haar ‘realistisch alternatief’ de weggelopen kiezers terug te winnen en blijft met 30 zetels de SP nipt voor als grootste partij.

De onderhandelingen tussen PvdA, SP, D66 en Groenlinks over een regeerakkoord verlopen moeizaam. Naast bekende geschillen over de ww en de aow-leeftijd vormt ook de vraag wie van de grootmachten PvdA en SP de minister-president levert een twistpunt. Het feit dat binnen de PvdA menigeen de voorkeur geeft aan Wouter Bos boven Job Cohen, maakt het er niet eenvoudiger op.

Maar op 31 augustus staat het sociaal-liberale kabinet op het bordes. Trots presenteert Femke Halsema als eerste vrouwelijke minister-president van Nederland haar team van ministers, waaronder we Wouter Bos, Eberhard van der Laan, Lodewijk Asscher, Jan Marijnissen, Agnes Kant, Lousewies van der Laan, Alexander Pechthold en Andrée van Es ontwaren.

Job Cohen wordt opnieuw burgemeester van Amsterdam.

Jan 242012
 

De SP zit in de lift en is virtueel de grootste partij van Nederland. Men vraagt Emile Roemer naar de oorzaak van dit succes. Ik verwacht het bekende riedeltje te horen van opkomen voor de onderdrukten, eerlijk delen en solidariteit, maar tot mijn verbazing geeft hij het enige ware antwoord door – met een licht besmuikte stem – zijn persoonlijke kwaliteiten op te sommen. Volgens velen is Roemer een natuurtalent.

Job Cohen wordt zoals altijd aan een kruisverhoor onderworpen bij Pauw en Witteman. Een licht hakkelende man, soms geïrriteerd reagerend. Maar hij houdt vast aan zijn standpunt. Hij gaat zich niet anders voordoen dan hij is en bedoelt daarmee dat hij niet met modder gaat gooien, ook niet als hij door de man met het peroxidehoofd voor ik weet niet wat wordt uitgemaakt. Volgens velen is Cohen te netjes voor dit vak.

Het is overduidelijk, Emile heeft het en Job heeft het niet. Beiden vissen uit dezelfde vijver. Hun kiezers hebben het doorgaans niet breed en zijn daardoor gevoelig voor populisme. Roemer maakt daar soms gretig gebruik van. Cohen weigert grote beloften te doen of gouden bergen te beloven die nooit waar gemaakt kunnen worden. Daarom kies ik toch voor Job Cohen.

Mei 252010
 
Links, waar blijf je nou?

Mensen hebben de neiging dat te zien wat ze graag willen zien, daarbij gedreven door sterke emoties als angst en verlangen. De rechtse politieke partijen maken bij de huidige verkiezingen gretig gebruik van dit mechanisme, door de overheidstekorten tot de grootste bedreiging van onze toekomst te verheffen en niet het systeem dat verantwoordelijk is voor de huidige crisis, het neoliberalisme en zijn onbeteugelde vrije markt. De linkse partijen laten zich te veel verleiden om ook over het terugdringen van de tekorten te praten en niet over de vraag wat te doen om greep te krijgen op de markt en herhaling te voorkomen. Hoogste tijd om daar verandering in aan te brengen!