Feb 232012
 

Na het vertrek van Job Cohen klinkt opnieuw de roep om de PvdA op te heffen. De verzorgingsstaat is af, dus de PvdA is klaar. Wat een onzin!

De laatste twintig jaar is hard gewerkt aan de afbraak van de verzorgingsstaat. De publieke sector wordt meer en meer geprivatiseerd, waardoor we knarsetandend moeten toezien hoe NS en ProRail elkaar de schuld geven van de wanprestaties op het spoor, waardoor compleet uit hun voegen gewassen woningcorporaties miljarden vergokken, waardoor telefoon- en energiemaatschappijen ons om de haverklap lastig vallen met volstrekt onbegrijpelijke contracten en waardoor de bankiers ongehinderd kunnen doorgaan met graaien waar we bijstaan. Om nog maar te zwijgen over een geprivatiseerde gezondheidszorg; hoe meer zieken, hoe profijtelijker!

Nederland is harder dan ooit toe aan een partij die solidariteit en eerlijk delen hoog in het vaandel heeft staan. Een partij die doordrongen is van het belang van Europa. Een partij die snapt dat solidariteit niet ophoudt bij de grenzen. Een partij die de tomeloze hebzucht aan banden legt. Een partij tenslotte die ook doet wat ze zegt. Een PvdA dus die zichzelf opnieuw uitvindt, maar dan wel met politici die het belang van het land boven hun eigenbelang stellen.

Feb 152012
 

Voor mensen die zelf niet sterk in hun schoenen staan, vormen vreemdelingen al gauw een bedreiging. Doen alsof dit gevoel van bedreiging onzin is, leidt niet tot een oplossing van het probleem.

In het verleden is vooral de linkse politiek met dit gegeven verkeerd omgegaan. Gedreven door het solidariteitsbeginsel onthaalde men de minder bedeelde vreemdeling gastvrij en stelde geen inburgeringseisen. Links bagatelliseerde de achterdocht van de autochtone Nederlander die geconfronteerd werd met de onbegrijpelijke taal van de nieuwe burgers en hun afwijkende gewoontes. Gewoontes die hen vaker dan gemiddeld met de Nederlandse wet in aanraking brachten.

Dat een meneer met een peroxide hoofd de onderbuikgevoelens vervolgens voor eigen electoraal gewin exploiteert door de achterdocht jegens deze vreemdelingen aan te wakkeren tot haat, brengt ons nog verder van huis. Eerst waren het de moslims en nu deze mantra lijkt uitgewerkt, tovert hij de Oost-Europeanen als nieuwe doelgroep voor vreemdelingenhaat uit zijn hoge hoed.

Vreemdelingen onthalen wij gastvrij. Wanneer ze willen blijven is het zaak ze te helpen om Nederlander te worden, zowel in taal, werken en het naleven van de wet. Vreemdelingen stigmatiseren wakkert de slechtste gevoelens in de mens aan. Die les zouden we nu eindelijk eens geleerd moeten hebben.

Jan 112012
 

PvdA-leider Job Cohen bouwt een brug tussen hoog- en laagopgeleiden. De PvdA wil zowel de academica als de vrachtwagenchauffeur aan zich binden.

Cohens roep om solidariteit lijkt uit de tijd. Het primaat ligt bij het individu. We hebben weliswaar intensief contact met familie en vrienden: de eigen kring. Maar zij die daar niet bij horen vallen af. De maatschappij wordt harder.

Vreemd genoeg heeft de PvdA hier zelf aan bijgedragen. In de jaren negentig regeerden de sociaal democraten, met PvdA premier Wim Kok, samen met de VVD en D66. Het beleid van deze paarse kabinetten (1994-2002) draaide om werk, privatisering en economische groei. De menselijke maat verdween sluipenderwijs.

Cohen probeert het tij te keren. Dat is prima, want de politiek moet voor samenhang zorgen. Maar mensen lijken het delen met anderen buiten de eigen kring te hebben verleerd.

Stemmentrekkers Emile Roemer (SP) en Geert Wilders (PVV) hebben dat beter door: zij mobiliseren de ‘eigen groep’. Dit voedt de gevaarlijke polarisatie tussen burgers.

Hopelijk beseft iedereen dat wij samen moeten leven. Zij die anderen de rug toekeren, creëren hun eigen tegenstanders. In zo’n samenleving wil ik niet wonen. Cohen begrijpt dat. Hij bouwt de brug die ik over wil.