Mei 302013
 
Het spel met de pornografie van E.L. James

De vorig jaar verschenen 50-tinten trilogie van E.L. James heeft ongekende verkoopcijfers behaald en een publicitaire storm ontketend die nog steeds niet is uitgewoed. De literaire receptie was minder uitbundig, variërend van sceptisch tot afkeurend. De 50-tinten trilogie wordt standaard bejegend met het nodige dédain. Geen serieuze auteur die zijn of haar handen eraan wil branden. E.L. James wordt bij voorkeur neergezet als een onbeholpen auteur (Peter Giessen, Volkskrant 22-12-12), die evenwel – zoveel wordt lees meer…

Jan 072012
 

De paus heeft aartsbisschop Eijk van Utrecht tot kardinaal benoemd, na paus de hoogste functie in de katholieke kerk. Enkele feiten op een rij:

Meneer Eijk is zijn carrière begonnen als geneeskundige en pas op 32-jarige leeftijd tot priester gewijd, na een opleiding aan het conservatieve grootseminarie van Rolduc. Hij zag homoseksualiteit als een neurose, vond de doodstraf aanvaardbaar en achtte wat de katholieke kerk volgens de geschiedenisboeken in de middeleeuwen de joden heeft aangedaan schromelijk overdreven.

Vraag voor de ethicus: maakt het voor de geloofwaardigheid van de kerk verschil of er in haar naam een enkele, tientallen of duizenden Joden op gruwelijke wijze zijn terechtgesteld vanwege hun geloof?

Onlangs presteerde hij het om het rapport Deetman over het seksueel misbruik door de kerk te becommentariëren met “we zijn het proces ingegaan met een aantal bestuurlijke maatregelen, waar ik echt achter sta”. Een van de slachtoffers kwalificeerde dit commentaar als “bij de beesten af”.

De roep om aftreden wegens het toedekken van het seksueel misbruik door de kerk klinkt luid. De paus denkt daar anders over. Als gelovige zou je bijna gaan vrezen dat de paus door de duivel moet zijn bezeten, toen hij deze controversiële figuur tot kardinaal benoemde.

Dec 292011
 

Enkele dagen voor Kerstmis zijn mijn vrouw en ik te gast bij een jarige vriendin. We worden omringd door aardige en vooral gelovige mensen. Op deze plek beginnen over het misbruik door de kerk zou gelijkstaan aan een klap in het gezicht van de gastvrouw.

Dus vraag ik wat geloven voor haar betekent. Ze antwoordt dat het geloof zin geeft aan het leven. Maar waarom moet het leven zin hebben? Ze kijkt me verbaasd aan, want zo een reactie heeft ze niet eerder gehoord. Zonder zin zou de mens toch doelloos rondzwerven, niets zou hem ervan weerhouden het slechte te doen, uitsluitend aan zichzelf te denken of in een depressie te vervallen?

Maar ook als het leven zinloos is heeft de mens de keuze om het goede te doen, daar heeft hij geen God voor nodig. Omgekeerd, in naam van God en het geloof zijn de grootst denkbare gruwelen begaan, tot op de dag van vandaag. Het geloof ontslaat de mens van zijn eigen verantwoordelijkheid.

Bij het weggaan wenst de gastvrouw ons prettige dagen toe, want kerstmis heeft voor ons toch geen betekenis. Thuisgekomen genieten we van de rust, de stilte en de lampjes in de kerstboom.

Dec 202011
 

Ruud Egging is als kind misbruikt door een kapelaan. Hij vind de reactie van de bisschoppen op het misbruik bij de beesten af. Kardinaal Simonis verdedigt zijn “wir haben es nicht gewusst” met de toevoeging dat dit geldt voor zijn generatie bisschoppen. Dus ook voor tijdgenoot bisschop Bär, die wel “wist”?

Uit de mond van aartsbisschop Eijk rolt het volgende commentaar: “We zijn het proces ingegaan met een aantal bestuurlijke maatregelen, waar ik echt achter sta. Maar het gevoelsaspect heeft misschien, zeker naar buiten toe, ontbroken.” Het proces? We hebben het over collega’s van Eijk en Simonis, die zich door kleine jongetjes lieten afzuigen of erger en voor deze daden gedekt werden door de kerkleiding. Als er ergens een gevoelsaspect naar buiten toe ontbreekt, dan is het wel in deze reactie van Eijk.

Aftreden zullen ze zeker niet, deze dienaren van God. Ik zie beide heren ’s avonds met hun weke gezicht tijdens een overdadige maaltijd nagenieten van hun optreden in de media. Met de ene hand brengen ze het glas rode wijn naar de mond, met de andere hand wrijven ze voldaan over een te dikke buik onder de tafel. Is het trouwens wel hun buik waarover ze wrijven?

Dec 182011
 

De verhalen over het seksueel misbruik in de rooms katholieke kerk slaan in als een bom. Het rapport van de commissie Deetman beschrijft gedetailleerd hoe perverse geestelijken pubers die aan hen waren toevertrouwd jarenlang tot seks hebben gedwongen.

Het NRC Handelsblad schrijft dat een jongen in een volle klas op een seminarie de leraar oraal bevredigde achter de lessenaar. Dit was alleen mogelijk als de geestelijken streng leiding gaven. Iedereen in de klas wist het, niemand durfde er wat van te zeggen. Vermoedelijk was dit geen incident en gebeurde dit vaker op rooms katholieke scholen en instituten.

Probeer deze scène eens te visualiseren. Als het niet zo pijnlijk was, zou je denken dat hier gaat om een beschrijving van een fragment uit een slechte pornofilm: Student sucks teacher.

Zo iets kan alleen maar gebeuren in een cultuur van bevelen. Kinderen die vóór medio jaren negentig zijn groot geworden moesten hun ouders en opvoeders gehoorzamen. Zij hadden niets in te brengen. Zij hadden angst voor gezagdragers.

Je zou willen dat de jeugd zestig jaar geleden al blackberries op zak had gehad. Zodat ze het seksueel misbruik (stiekem) op beeld had kunnen vastleggen. Dat had een hoop ellende kunnen voorkomen.

Dec 162011
 

Vandaag presenteert de commissie-Deetman haar eindrapport over het onderzoek naar seksueel misbruik binnen katholieke instellingen. De commissie heeft ± 800 daders opgespoord die tussen 1945 en 1985 ongeveer 20.000 kinderen hebben misbruikt. Men ziet het celibaat als een van de oorzaken van het misbruik. De kerk heeft geprobeerd het probleem binnenshuis op te lossen, maar dat is niet gelukt, zegt Deetman.

Ooit werkte ik bij de theologische faculteit van een Nederlandse universiteit. Priester Hans was decaan van de faculteit en mijn baas. Als bestuurder zag ik hem dingen doen, waar hij als dienaar van God de mensheid juist voor moest behoeden. Toen ik hem tijdens een borrel vroeg hoe hij zijn handelen als bestuurder naar zijn God kon verantwoorden, antwoordde hij minzaam lachend niet verwacht te hebben dat ik nog zo naïef was.

Deze hypocriete man leidt mensen op voor leidinggevende functies binnen het instituut van de katholieke kerk. Hoe geloofwaardig is in dit licht bezien de constatering dat de kerk geprobeerd heeft het probleem binnenshuis op te lossen? En hoe voor de hand liggend is de constatering dat dit niet is gelukt?

Overigens was ik als misdienaar best jaloers op collegaatjes die wel op de schoot van kapelaan mochten zitten en ik niet.