Feb 282012
 

Wat een afknapper gisteravond bij Pauw en Witteman, dat interview met Nebahat Albayrak over haar kandidatuur voor het fractievoorzitterschap van de PvdA. Natuurlijk, Jeroen Pauw voelde zich op zijn pik getrapt en werd de rest van het interview in beslag genomen door wraakgevoelens. Bovendien waren beiden presentatoren slecht voorbereid en was hun vorm van de dag belabberd. Maar Albayrak reageerde wel erg nadrukkelijk als een stier op een rode lap. Iemand die zo rigide ingaat op vragen die haar niet zinnen, zal vaker mensen tegen zich in het harnas jagen. En dat is geen goede eigenschap voor een fractievoorzitter.

Van de overige drie kandidaten viel Martijn van Dam direct door de mand in De Wereld Draait Door, hoewel gezegd moet worden dat Matthijs van Nieuwkerk hem op een bijna Rutger-Castricum-achtige wijze interviewde. Diederik Samson deed het beter bij Pauw en Witteman, maar Ronald Plasterk was de enige die op een ontspannen ogende manier en redelijk direct antwoord gaf op de vragen van de interviewers.

De echte natuurlijke leider van de PvdA zat gisteravond tegenover Albayrak bij Pauw en Witteman, maar helaas, Femke Halsema heeft de PvdA in 1997 ingeruild voor GroenLinks. Dus laten we het dan toch maar op Ronald Plasterk houden.

Jan 242012
 

De SP zit in de lift en is virtueel de grootste partij van Nederland. Men vraagt Emile Roemer naar de oorzaak van dit succes. Ik verwacht het bekende riedeltje te horen van opkomen voor de onderdrukten, eerlijk delen en solidariteit, maar tot mijn verbazing geeft hij het enige ware antwoord door – met een licht besmuikte stem – zijn persoonlijke kwaliteiten op te sommen. Volgens velen is Roemer een natuurtalent.

Job Cohen wordt zoals altijd aan een kruisverhoor onderworpen bij Pauw en Witteman. Een licht hakkelende man, soms geïrriteerd reagerend. Maar hij houdt vast aan zijn standpunt. Hij gaat zich niet anders voordoen dan hij is en bedoelt daarmee dat hij niet met modder gaat gooien, ook niet als hij door de man met het peroxidehoofd voor ik weet niet wat wordt uitgemaakt. Volgens velen is Cohen te netjes voor dit vak.

Het is overduidelijk, Emile heeft het en Job heeft het niet. Beiden vissen uit dezelfde vijver. Hun kiezers hebben het doorgaans niet breed en zijn daardoor gevoelig voor populisme. Roemer maakt daar soms gretig gebruik van. Cohen weigert grote beloften te doen of gouden bergen te beloven die nooit waar gemaakt kunnen worden. Daarom kies ik toch voor Job Cohen.