Pijn

 Posted by  gezondheid
Apr 102010
 

Sinds een tijdje heeft hij een hernia. Zo maar in een keer er in geschoten toen hij thuis achter zijn iMac zat te werken, een scheurtje, een uitstulping die tegen de zenuw van het rechterbeen drukt, pijn. Niets om je echt zorgen over te maken, want je gaat er niet dood aan. Alleen, zenuwpijn is nogal heftige pijn, zitten kan hij niet, op een harde ondergrond liggen vermindert de pijn en veel wandelen schijnt goed te zijn. Tillen en zware fysieke arbeid daarentegen zijn onmogelijk. Het genezingsproces duurt maanden.

Dat alles zet zijn normale leven op de kop. Werken kan hij niet. Zijn dagelijkse bezigheden zijn ingeperkt tot liggen en wandelen. Rondjes lopend rond de eettafel verorbert hij zijn maaltijden. Van het ene op het andere moment is hij veel meer aan anderen overgeleverd. Zijn vrouw heeft de computer op het dressoir in de werkkamer gezet, zodat hij af en toe staand zijn mail kan raadplegen of korte berichten versturen. Ook helpt ze hem om zijn sokken aan te doen. Hij ligt dan op het tapijt in de woonkamer, zij staat met haar rug naar hem toegewend over hem heen gebogen en trekt een voor een zijn sokken aan. Een bijzondere invalshoek om de schoonheid van zijn vrouw te bewonderen, realiseert hij zich.

Twee keer per dag maakt hij een wandeling. Het tempo is traag, en zijn rechterbeen sleept een beetje. Hij loopt een blokje van 2 km rondom zijn huis, door de akkers waarop de boeren met hun trekkers druk bezig zijn het land te bemesten, te ploegen en aardappelen te poten. Hij herinnert zich nog van heel vroeger hoe dit met een paard gebeurde en een boer die er achter aan liep, de teugels losjes in zijn hand. Een beetje boer heden ten dage heeft even veel trekkers als zonen en allerlei ingewikkelde machines die men er achter koppelt om het zware werk te doen. Geduldig trekt de trekker zijn baantjes over de akker, heen en weer, uren achter elkaar, dat moet toch welhaast een meditatieve uitwerking hebben op de boerenzoon die achter het stuur zit.

Iets verder op zijn route zitten drie kinderen van rond de zeven jaar op de straat. In het dorp waar hij woont is de straat nog het speelterrein van de kinderen en de automobilisten weten dat. Als hij dichterbij komt ziet hij dat een van de beide jongetjes vakkundig bezig is een pier met een stokje in tweeën te splitsen, waarbij met name het meisje gefascineerd toekijkt. De kinderen begroeten hem enthousiast, springen op en begeleiden hem het laatste stuk naar zijn huis, de pier van zojuist heeft zijn aantrekkingskracht verloren. Verlegen zijn ze niet en ze vragen hem de kleren van het lijf. Hoe oud hij is, wat hij in zijn mond heeft – kauwgum kennen ze blijkbaar niet in het dorp -, in welk huis hij woont, of hij een vrouw heeft, of hij een hond heeft, of hij net als de buurman tatoeages heeft. Maar ze vragen hem niet waarom hij zo langzaam loopt en waarom zijn been trekt. Blijkbaar vinden ze dat vanzelfsprekend.

De hernia heeft ook ingrijpende gevolgen voor de mensen om hem heen. Zijn vrouw moet nu allerlei dingen van hem overnemen. Lichtelijk bezorgd, maar toch ook trots kijkt hij toe hoe ze de grote volvo vakkundig achteruit de oprit af rijdt, op weg naar bank, bakker, groenteman en kruidenier. Normaal verdelen ze die taken en zit hij achter het stuur. Stoer, zijn vrouw alleen in die grote auto, wegrijdend alsof ze dat dagelijks doet. Bij terugkeer wenst ze hem van harte beterschap namens de vrouw van de boer die tevens groenteman is en zijn verse producten in een verbouwde schuur verkoopt. Ze zijn jong, blozend en rond, de boer-groentenman en zijn vrouw, met oog voor de wereld om hen heen.

Zijn ene schoonzoon is fysiotherapeut; die komt af en toe na het werk aan zijn been trekken. Zijn broer en zijn andere schoonzoon bieden aan om de tuin op orde te houden. Hij, die altijd alles alleen doet, krijgt nu zonder er om te vragen hulp uit onverwachte hoek. Broer en schoonzoon staan te spitten en te schoffelen. De poezen kijken van een afstandje toe of alles goed gaat, maar dat deden ze altijd al. Hij zorgt voor koffie – dat kan hij gelukkig nog wel – en geeft aanwijzingen. De oogst van de moestuin zullen ze later in het jaar samen delen, is de afspraak.

De reactie van de omgeving op zijn pijn is uiteenlopend. Als hij af en toe kreunt nadat hij een verkeerde beweging heeft gemaakt, kijkt zijn vrouw hem met een eveneens van pijn vertrokken gezicht aan en mompelt iets van: “och arme.” Ze lijdt dan duidelijk met hem mee. Een aantal anderen bezit dat vermogen niet. Zij ontpoppen zich plotseling als vakkundige medici en overstelpen hem met de meest uiteenlopende adviezen. De pijn moet zo snel mogelijk weg. Hij zou er een dagtaak aan hebben om al die adviezen op te volgen, met het levensgrote risico op een nieuwe hernia vanwege de stress die er mee gepaard gaat. Natuurlijk wil hij liever vandaag dan morgen van de pijn worden verlost. Maar toch, ze levert hem ook nieuw leven op en alleen dat al verlicht.

  One Response to “Pijn”

  1. Elke moeilijkheid is een mogelijkheid tot groei…..
    en
    Bless your obstacle….

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)