Dec 142015
 

vluchtelingen AFP

Het vluchtelingenprobleem

Met duizenden tegelijk dringen ze onze landen binnen, sommigen zo vertwijfeld, dat ze grote risico’s nemen, in overvolle boten en vrachtwagens van smokkelaars stappen en daarbij omkomen. Schrijnende beelden – veelal van kleine kinderen – raken ons diep en doen een beroep op ons medeleven. Domineesdochter en Bundeskanzlerin Angela Merkel zegt heel lovenswaardig ”Wir schaffen das”.

Ons medeleven wordt echter op de proef gesteld, wanneer vluchtelingen eisen gaan stellen en klagen over verblijf of eten. En hun grote toestroom in de Europese Unie baart ons in toenemende mate zorgen, zeker wanneer een aantal landen niet bereid blijkt ze met open armen te ontvangen. De EU ziet zich voor een groot probleem geplaatst, dat schreeuwt om een concrete oplossing. Nu ze in zo grote getale aankloppen, vormt de angst voor de vreemdeling de kern van het probleem. Angst dat ze onze identiteit afpakken, onze banen, onze vrouwen, onze huizen, onze voorzieningen, ons geld. Die angst neemt toe, naarmate hun aantal toeneemt. En door die angst neemt ook de onwil, de vijandigheid toe. Tot hoever kunnen we onze tolerantie op de proef blijven stellen?

 

Drie groepen vluchtelingen

Wat bezielt de vluchtelingen om alles achter te laten en hun kostbare spaargeld aan vaak nietsontziende mensensmokkelaars uit te geven, teneinde ons land te bereiken? En wat weten we over hen?

Op de eerste plaats zijn daar de mensen die in eigen land om hun leven moeten vrezen omdat hun huizen worden platgebombardeerd of omdat ze vanwege hun afstamming, geloof, politieke opvattingen of geaardheid worden vervolgd. Velen van hen zijn hoog opgeleid, omdat juist zij gevaarlijk zijn voor totalitaire regimes en om die reden vervolgd worden. Onduidelijk is of ze in het land van aankomst willen blijven, dan wel dit als een tijdelijk verblijf zien en weer terug gaan zodra dat mogelijk is. Ook weten we niet of ze bereid zijn de grondwaarden van onze cultuur over te nemen, dan wel vast blijven houden aan hun eigen tradities. Deze mensen terugsturen naar het land van herkomst betekent dat zij moeten vrezen voor hun leven.

Dan zijn daar degenen die hier nieuw perspectief zoeken, omdat ze in eigen land geen werk of opleiding vinden. Deze mensen willen graag werken, maar niet altijd is duidelijk of ze voor het arbeidsproces in de EU nuttig, dan wel concurrerend zijn voor de werkzoekenden en daardoor de spanningen opvoeren. Net als bij de vorige groep weten we niet of ze bereid zijn in onze cultuur te integreren. Wanneer we deze mensen terugsturen zijn ze een illusie en veel geld armer, maar ze hoeven niet te vrezen voor hun leven.

En tenslotte bevinden zich onder de vluchtelingen mensen die hier naartoe komen om misbruik te maken van onze sociale voorzieningen, om te bedelen en te stelen. Mensen die met een minimum aan inspanning een maximum aan gewin willen behalen en daar in ons land meer kansen toe zien dan in hun land. Ze onderscheiden zich slechts in uiterlijk en taal van onze eigen misbruik makende, stelende en bedelende inwoners. Ze bestaan echt, maar waarschijnlijk zijn ze met weinigen in vergelijking met beide andere groepen. Hoewel juist zij onze waarneming in belangrijke mate bepalen. Voor hen heeft het volk angst. Ook deze mensen hoeven niet te vrezen voor hun leven, wanneer ze teruggestuurd worden.

 

De houding van de autochtone bevolking

Wanneer plotseling iemand naast ons woont en onmenselijke ideeën over vrouwen of homo’s rondbazuint, is zo iemand voor velen van ons een vijand, ongeacht of het een nieuwkomer is of iemand uit de eigen bevolking. En vrijheid van religie is een hoog goed, maar wel binnen het kader van de wet, die zoiets als eerwraak niet toestaat. Natuurlijk behoren wij van onze naasten te houden en we kunnen proberen hen te overtuigen, maar wanneer zij zo snel in aantal toenemen, is dat een uitzichtloze opgave. Al helemaal, wanneer we elkaar niet verstaan. Intolerantie en verachting kunnen niet tegemoet getreden worden met tolerantie en interesse; een fout die met name linkse partijen in het verleden te vaak hebben gemaakt.

Daarmee zijn we nog niet tegen immigratie. In tegendeel, velen verheugen zich op een samenleven en uitwisseling met mensen uit andere culturen. We gaan graag naar de Turkse slager, de Indonesische Toko, het Chinees restaurant. Het leidt tot een verrijking van onze cultuur. Maar we zien uit naar een vluchtelingenbeleid dat onze zorgen wegneemt.

Daarnaast treffen we de meer extreme standpunten aan. Een aantal mensen – we noemen ze populisten, omdat ze zich in hun reactie hoofdzakelijk door hun onderbuikgevoelens laten leiden – is van mening dat we ze allemaal terug moeten sturen, omdat niemand ons kan garanderen dat er zich tussen de vervolgden geen profiteurs, testosteronbommen en terroristen bevinden, die het op onze sociale voorzieningen, vrouwen en verworvenheden hebben gemunt. Laat ze hun problemen maar oplossen daar waar ze vandaan komen. Eigen volk eerst. Daar staan de wereldverbeteraars – de ’Gutmenschen’, zoals de Duitsers ze noemen – tegenover, die van mening zijn dat het een morele plicht is alle vluchtelingen zonder begrenzing op te vangen. Praten over aantallen vinden zij verwerpelijk. De Gutmensch verdringt zijn angst en luistert in het geheel niet naar zijn onderbuik.

 

Plan van aanpak

Het huidige beleid gaat uit van vluchtelingen die moeten vrezen voor hun leven en economische vluchtelingen, zonder bij deze laatste groep te onderscheiden tussen mensen die graag willen werken en profiteurs. Zij die moeten vrezen voor hun leven laten we toe, de economische vluchtelingen sturen we terug. Deze strategie is tot mislukken gedoemd, omdat zij geen rekening houdt met de toenemende bezorgdheid en weerstand onder de autochtone bevolking, omdat zij de illegaliteit bevordert – men koopt illegaal datgene, waardoor men een oorlogsvluchteling wordt – en omdat het sluiten van de buitengrenzen slechts het smokkelen van mensen zal intensiveren.

We moeten af van het idee dat migranten wel of geen recht hebben op een totaalpakket opvang en ondersteuning hier (volgens Kant heeft de vreemdeling wel het recht zich overal op te houden waar hij wil, maar niet om overal aanspraak te maken op gastvrijheid). Een succesvol vluchtelingenbeleid is gebouwd op onze verantwoordelijkheid voor de vluchtelingen én onze verantwoordelijkheid voor het ”eigen volk”. Dat beleid gaat uit van de mogelijkheid en de wil tot integratie van degenen die worden toegelaten in onze landen en verdere ondersteuning elders van degenen die niet aan de toelatingseisen voldoen. Dat leggen we vast in een contract, waarin de mogelijkheid en de wil om in het nieuwe land te integreren stapsgewijs en aan de hand van de volgende drie onderdelen wordt getoetst:

  1. De bereidheid om de wetten, de waarden en normen van het nieuwe land te respecteren en na te leven.
  2. De bereidheid om de taal te leren.
  3. De mogelijkheid om in eigen onderhoud te voorzien en daarmee niet de arbeidsplek van een autochtone bewoner in te nemen.

Een soortgelijk op de toekomst gericht toelatingsbeleid wordt in landen als de VS, Canada en Australië al langere tijd toegepast. Men hanteert daarbij een puntensysteem en een tijdelijke status teneinde stapsgewijs te beoordelen of al dan geen definitieve toelating plaats kan vinden. De EU kan de procedures van deze landen als uitgangspunt nemen voor de ontwikkeling van een eigen systeem, dat bij immigratie uitgaat van zowel de integratiebereidheid en -mogelijkheid van de nieuwkomer als de behoeften en zorgen van (de bevolking in) de EU.

Een negatieve uitkomst van een toelatingsprocedure maakt duidelijk dat de immigrant onvoldoende mogelijkheden bezit om hier in zijn eigen onderhoud te voorzien en onvoldoende bereidheid toont om de wetten, waarden en normen van het nieuwe land na te leven en de taal te leren. Waaruit blijkt dat hij niet in het land van aankomst wil of kan integreren. Dit zijn de mensen die onrust veroorzaken in de samenleving. Het niet toelaten betekent echter niet dat onze verantwoordelijkheid ten aanzien van hen eindigt. De EU dient actief mee te werken aan het verbeteren van de mogelijkheden voor opvang in de regio van vluchtelingen die niet door de procedure komen, maar vanwege oorlogsgeweld of mogelijke vervolging niet terug kunnen naar het land van herkomst. Daarnaast dient de EU langs diplomatieke weg er alles aan te doen om de oorzaken van oorlogsgeweld of vervolging in het land van herkomst weg te nemen, zodat deze mensen weer terug naar huis kunnen.

Wanneer er geen gevaar voor lijf en leven bestaat kunnen vluchtelingen die niet door de toelatingsprocedure zijn gekomen, teruggestuurd worden naar het land van herkomst. Deze mensen zijn meer geholpen met een beleid van de EU, gericht op het stimuleren en ondersteunen van de werkgelegenheid in het land van herkomst, dan met een uitzichtloos bestaan in de marge van onze samenleving. Een actieve houding van de EU op dit terrein voorkomt dat telkens weer nieuwe gelukzoekers – vaak op illegale wijze – de ’oversteek’ maken.

 

Oproep

Aan een dergelijke aanpak kleven ongetwijfeld allerlei juridische en financiële haken en ogen. Om die op te lossen beschikken we over uiterst competente juristen, politici en bestuurders. Wij zijn er van overtuigd dat het de juiste aanpak is om het probleem van de vluchtelingenstroom op te vangen, ook op de langere termijn en we roepen politici en bestuurders op om het hier uiteen gezette raamwerk op te pakken en verder uit te werken, zodat we zo snel mogelijk over een concreet en rustgevend vluchtelingenbeleid beschikken. ”Wir schaffen das!”

  3 Responses to “Nadenken over een verantwoord vluchtelingenbeleid”

  1. Vluchtelingen zijn welkom. Ik zou ook niet willen leven in een land waarin ik mijn leven niet zeker ben. Ik zou ook vluchten voor bommen of voor onderdrukking. Ik heb alleen grote twijfels of de vluchtelingen onze waarden en normen, zoals in het artikel genoemd, zullen respecteren. Zij zullen onze wetten en ongeschreven regels ten aanzien van man-vrouw verhouding, geloof, homoseksualiteit, vrijheid van meningsuiting, westerse democratie, individuele vrijheden en gelijkheidsprincipe MOETEN overnemen of op zijn minst accepteren. Ze mogen er best anders overdenken, maar ze MOETEN accepteren dat voor de wet iedereen gelijk is en dat iedereen ongeacht geloof, sekse en seksuele geaardheid hier in vrijheid mag leven. Zij die dat niet willen, kunnen maar beter naar huis terugkeren.

  2. Terug naar huis, of, wanneer ze daar hun leven niet veilig zijn, terug naar een naburig land waar ze kunnen verblijven totdat ze zonder gevaar voor eigen leven weer terug kunnen naar hun eigen land en daar volgens hun eigen overtuigingen, waarden en normen kunnen leven.

  3. Ja, Frans. Maar Libanon en Jordanie vangen al zo ontzettend veel vluchtelingen op. Voor Turkije geldt hetzelfde. Andere staten in het Midden-Oosten, waaronder Saoedie-Arabie en Dubai vangen nagenoeg geen mensen op. Hoe barmhartig is dat? Het is bijzonder slecht gesteld met de barmhartigheid in die landen. De EU moet deze mensen gewoon blijven opvangen, maar gewoon heel strikt onze wetten voorschrijven. Geen uitzonderingen, gewoon onze regels naleven….Deze vluchtelingen zijn niet zielig. Ze hebben gewoon botte pech. Je mag eisen aan ze stellen. Onze waarden voorschrijven. Als die waarden met voeten getreden worden moeten politie en OM optreden. In het NRC Handelsblad las ik een column van Jutta Chorus over een azc in Utrecht Kanaleneiland. Dat is bij mij om de hoek. Een vluchteling trok zich af in het bijzijn van twee pubermeiden van elf. Hij geilde op hen. De meiden en hun ouders zijn de volgende dag overgeplaatst. De pedofiel blijft ongemoeid, omdat de families geen aangifte doen. Kan het OM niet optreden, denk ik dan? Het lijkt mij een kwestie van tijd dat andere kinderen in het azc Kanaleneiland een soortgelijk incident kunnen meemaken. Je thuis hoort veilig te zijn! Iedereen moet in rust en sociale orde thuis kunnen leven. Deze dader moet natuurlijk keihard aangepakt worden. In Kanaleneiland zit een prostitutiezone, op de Europalaan. Daar kun je voor 50 euro al seksueel aan je trekken komen. Waarom gaat deze pedofiel daar niet naar toe? Gedwongen seks mogen wij nooit toestaan. Vluchtelingen welkom, maar wel onze wetten onderschrijven.

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)