Mrt 222015
 

De vader die ik nooit gekend heb en nooit heb gehad.
In mezelf gekeerd sta ik tegenover u, stilzwijgend aan u voordragend.
De woorden schragen de pijn en het verdriet van mijn gevoelswereld:

Een ontheemde vreemdeling met een schrijnend gemis.
Zij behoort mij niet meer toe.
Zij leidt de zoektocht naar het verlies van de verloren liefde.
Zij is onbestemd maar u niet onbekend.

De angst,
de leegte, de herinneringen,
de wensen en de verlangens,
de teleurstellingen en de frustraties,
de idealen en de verwachtingen,
van het verleden.

Haar beeltenis is een deel van mezelf geworden.

Hier bij u laat ik haar achter.
Aan u vertrouw ik haar toe.
Ik vraag u: zorg voor haar te dragen.
U kent haar beter dan ik.
Bij u vindt zij troost.

Hartstochtelijk en hartgrondig streefde ik naar harmonie,
tevergeefs, zonder genoegen, uiteindelijk niet genoeg.
Moegestreden heb ik me bij het onvermijdelijke neergelegd.

In haar leven is er plaats voor één zorgzame liefhebbende man.
En dat bent u haar vader.

Egon Schiele-539339

Egon Schiele, de dichter

  One Response to “Rouw in effigie”

  1. Mooi!

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)