Okt 142014
 

robin-en-ibi-media_xll_1231323Tot drie keer toe in de afgelopen vier wedstrijden verloor het Nederlands voetbalelftal na een vroege achterstand. De vierde keer kon men een eveneens vroeg opgelopen achterstand nog net corrigeren, maar dat was tegen Kazachstan, de nummer 127 van de wereld. Wat is er aan de hand met de nummer drie van het nog maar net gespeelde WK?

Wat opvalt in het spel van Nederland is het risicoloos heen en weer spelen van de bal op de eigen helft. Daaruit blijkt dat balbezit het hoogste doel is dat men stelt en niet het scoren, niet de wil om te zegevieren, want om te kunnen scoren moet men de bal toch echt naar voren spelen, richting het doel waar hij in terecht moet komen. En die drang is zeker in het begin van de wedstrijd nauwelijks aanwezig bij het elftal. Pas na een doelpunt van de tegenstander komt er enige verandering in deze speelwijze, maar nog steeds slechts met mate.

Dat het heen en weer getik geestdodend is voor de kijker moge niemand verbazen, maar trainers en analytici gaan er aan voorbij dat het diezelfde uitwerking ook op de spelers heeft. Men discussieert druk met elkaar over 4-3-3 of 5-3-2, over de Jong die achter de aanvallers van de tegenpartij speelt in plaats van ervoor, waardoor creatieve middenvelders als Affellay en Sneijder nauwelijks meer in het spel betrokken worden, kortom over allerlei complexe tactische aspecten van het Nederlandse spel, over de gebrekkige uitvoering, over de leeftijd van trainer Hiddink, maar niemand vraagt zich af welke uitwerking het vertoonde spel heeft op de mentale gesteldheid van de spelers. Een belangrijke vraag, wanneer spelers die tot voor kort de sterren van de hemel speelden met prachtig scorende duikvluchten, nu plotseling geen schot meer op de goal van de tegenstander kunnen schieten, hooguit een enkele verdwaalde vuurpijl die hoog in het stadion belandt.

Stel u bent speler van het Nederlands elftal en speelt de bal met de beste bedoelingen – lees de bedoeling om te scoren – naar voren waar uw medespeler staat. Die tikt de bal naar u terug, in plaats van hem naar een andere medespeler die nog verder naar voren staat te spelen. Wat voor een effect heeft dat terugspelen op u? Sterkt het u in het geloof dat u een goede voetballer bent en dat u aan de basis van een mooi doelpunt staat met uw pass? Of bent u eerder geneigd te denken dat uw medespeler de pass niet goed vond en u daarom de bal terugspeelt, zodat u het nog eens over kunt doen? En wat vindt u van deze medespeler? Bent u blij met zo’n wilskrachtige collega in het team of denkt u eerder dat hij angstig is, niet overtuigd van zijn eigen kunnen en daarom maar snel de bal aan u teruggeeft? Het verloop van de laatste vier wedstrijden geeft afdoende aan dat het veelvuldig heen en weer getik een ontmoedigende uitwerking op de spelers heeft. Men speelt er zichzelf de vernieling mee in.

Daar komt bij dat het risicoloos heen en weer spelen de tegenstander helpt in zijn kracht te komen. Voor het begin van de wedstrijd zullen landen als Kazachstan en IJsland hoog tegen de nummer drie van de wereld opgekeken hebben. Ze beginnen met enige angst aan de wedstrijd, hoezeer ze zichzelf ook opgepept hebben. Maar dan blijkt die nummer drie zelf onzeker te zijn en veilig op eigen helft te blijven met de bal. Dat geeft de tegenstander moed, want als de nummer drie van de wereld bang voor ons is, dan moeten wij toch wel goed zijn. En zo raken ze gaandeweg de wedstrijd meer en meer overtuigd van hun eigen spel. Met als resultaat een of meerdere doelpunten tegen het nog maar kort geleden zo glorieuze Nederland.

Wat het Nederlands elftal hard nodig heeft is niet een nieuwe trainer, maar een goede psycholoog, die trainer en spelers kan wijzen op de mentale effecten van het vertoonde spel. Zodat ze weer overtuigd raken van hun eigen kracht. Van Gaal was naast trainer ook die psycholoog, naar verluid laat Hiddink wat dat aspect betreft de spelers meer aan hun lot over. Dus meneer Hiddink, vul uw team aan met die psycholoog en laat hem sessies met de spelers houden. Want het probleem bevindt zich niet op het technische, tactische of kwalitatieve vlak, het probleem is mentaal van aard.

  One Response to “Het Nederlands elftal speelt zichzelf de vernieling in”

  1. Goed! Ben je zelf beschikbaar als Guus je belt?