Feb 082014
 

Op de opiniepagina’s van de Volkskrant woedt een heftige feminismediscussie. Het standpunt dat sommige vrouwen daarbij innemen irriteert me mateloos. De kroon spant wel Eva Jacobs, die tekeer gaat tegen wat zij ‘deeltijdfeminisme’ noemt.

Haar uitgangspunt voor vrouwenemancipatie is de economische zelfstandigheid van de vrouw. En aangezien we dat punt nog niet gerealiseerd hebben, is de emancipatie van de vrouw nog niet klaar. Hoe wil zij deze economische zelfstandigheid realiseren? Op de eerste plaats moeten vrouwen ophouden met thuis voor hun kinderen te zorgen, op de tweede plaats zouden ze niet tevreden moeten zijn met een parttimebaan, want dat levert ze geen zelfstandigheid op.

Van dit soort masculiniserende uitspraken van en over vrouwen zakt mij eerlijk gezegd de broek af.  Kiezen voor het moederschap is niet feministisch, in deeltijd willen werken is slechts deels feministisch en als je dat niet in de gaten hebt, ben je verblind door seksistische invloeden uit je opvoeding of uit je omgeving. Hoe ver mag je als vrouw gaan in het diskwalificeren van andere vrouwen en dat ook nog feminisme noemen?

Ik snap dat het streven naar economische gelijkheid tussen man en vrouw een belangrijk beginsel is voor het feminisme, maar zo maken we van de vrouw een tweede man en laten we onze kinderen in de steek.

Hoe dan wel? Door op de eerste plaats er voor te ijveren dat het ouderschap economisch gehonoreerd wordt. Het zorgen voor en opvoeden van kinderen is een der belangrijkste taken van iedere samenleving en dient dus ook als zodanig beloond te worden. Dit zou pas een echte feministische doelstelling zijn.

Op de tweede plaats zouden we een einde moeten maken aan het absurde gegeven dat steeds meer werk door steeds minder mensen wordt uitgevoerd, waardoor een steeds grotere groep werkeloos aan de zijlijn toekijkt. Wat is er logischer dan al het werk gelijk te verdelen over alle aanwezige arbeidskrachten, zowel man als vrouw? Zo zou iedereen in deeltijd werken en zouden ouders voldoende tijd over houden voor hun kinderen, zowel vaders als moeders.

Natuurlijk zou een en ander nauwkeurig moeten worden uitgewerkt, maar dat gebeurt alleen wanneer een maatschappelijke beweging deze twee zaken – het economisch honoreren van het ouderschap en het gelijk verdelen van al het werk over alle beschikbare arbeidskrachten – zou uitdragen. En welke maatschappelijke beweging zou dat beter kunnen doen dan het feminisme, omdat het daarmee pas echt opkomt voor de gelijkberechtiging van de vrouw in de samenleving en ophoudt om van vrouwen een soort tweede man te maken?

  3 Responses to “Mijn broek zakt af”

  1. De geschiedenis is vol van indrukwekkende vrouwen die economisch zelfstandig waren. Ze waren dat zeker niet door een tweede man te worden. Alice Schwarzer heeft voorgedaan hoe men een tweede man wordt door het mannenbolwerk van de belastingontduiking voor vrouwen te openen.

    Ik heb me niet met Eva Jacobs bezig gehouden, maar als waar is wat in bovenstaand artikel over haar feminisme uitgelegd wordt, is haar feminisme bullshit in de zin van de scherpe filosofische definitie van Harry G. Frankfurt. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/On_Bullshit .

  2. Geschiedenis was vol van vrouwen die economisch zelfstandig waren? Misschien, maar 98 procent van de vrouwen moesten iedere maand weer sappelen om rond te komen. De economische positie van vrouwen was in het verleden gewoon ronduit zwak. Ik geloof best dat er veel alleenstaande vrouwen waren die economisch zelfstandig waren. Maar zij zullen bijvoorbeeld in een winkel hebben gewerkt en ’s avonds hebben genaaid (bepaal zelf maar hoe je dit uitlegt) om rond te kunnen komen.

    Vrouwen speelden geen rol in de geschiedenis. En die vermeende economische zelfstandigheid, was heel vaak gewoon bittere armoe!

    Steeds meer vrouwen werken na hun pensionering door. Dat zijn heel vaak alleenstaande en gescheiden vrouwen. Die van een aowtje en het pensioen van hun ex niet goed rond kunnen komen… Omdat ze natuurlijk altijd in een traditioneel kostwinner-model hebben gezet. Of een half baantje hebben gehad naast het inkomen van hun inmiddels ex-man.

  3. „Vrouwen speelden geen rol in de geschiedenis”, schrijft Joost van der Ruijt. En Koningin Emma, Wilhelmina en Juliana dan? Zij bedreven politiek in een mannenbolwerk en trokken aan meer touwtjes dan de mannen lief was. Dit geldt ook algemener: Voor de Franse Revolutie en haar afschaffing van adellijke privileges waren er meer vrouwen met macht dan daarna; wat dit ene aspect betreft was de Franse Revolutie een achteruitgang.
    Uiteraard was een dergelijke rol alleen voor enkelen en niet voor de massa van vrouwen weggelegd.

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)