Nov 192013
 

Niemand weet wanneer de bewoners kunnen genieten van hun verticale woonbos.

De bouw van twee peperdure woontorens in Milaan, die verpakt zijn in bomen en planten, ligt op zijn gat. ‘Italianen zijn net als Grieken: ze bouwen en dan liggen projecten weer lang stil.’

Milaan.   Klotst het geld bij u nog altijd over de plinten? Weet u van gekkigheid niet wat u met uw miljoenen euro’s moet doen, die u, als een van de weinigen onder ons, goed hebt belegd? Loopt u over van liefde voor Italië en zijn lekkere keuken? En hebt u bovendien groene vingers? Overweeg dan eens de koop van een luxueus optrekje in het Noord-Italiaanse, trendy Milaan.

In het chique gedeelte van het centrum bouwen bouwvakkers twee peperdure woontorens met 400 appartementen. Voor één m2 betaalt u minimaal 7.500 euro. De bewoners kunnen op de balkons zitten omringd door loofbomen en planten. Bovenop een van de torens moet ook nog een mini bos ontstaan. Op de andere komt een klein windmolenpark om de woningen van groene energie te voorzien.

Zo ontstaat in hartje Milaan het eerste verticale (woon)bos ter wereld. Het complex heet daarom ook Bosco Verticale. Want hier groeien op de balkons 9.000 grote en kleine bomen en planten.  Zo lijkt het alsof u een eigen bos op het balkon hebt. Hier kunt u op 110 meter hoogte in een chique penthouse wonen midden in de levendige stad, omringd door weelderig en rustgevend groen. U kunt buiten genieten van de buzz van de city en zodra u thuiskomt van de stilte. Met het beste van twee werelden staat u iedere morgen met een goed humeur op.

Bosco Verticale maakt Milaan schoner en duurzamer. Het project is goed voor het milieu. Met al die bomen en planten zijn de torens twee extra longen voor de stad. De lucht die u er inademt is frisser. De bomen filteren roetdeeltjes van al het gemotoriseerde verkeer.

Het woonbos zorgt ook voor een lokaal microklimaat. Milaan is in de zomer een oven. Het is er wekenlang boven de dertig graden. Om de hitte te vermijden gaan veel Milanezen in juli en augustus met vakantie. De planten van Bosco Verticale houden zoveel vocht vast dat het in de omgeving van de torens koeler wordt. Het complex voelt aan en ziet er uit als een oase.

 

1001 mogelijkheden

De torens volgen nog een andere mondiale ontwikkeling. In de tweede helft van deze eeuw zullen er meer mensen in de stad wonen dan op het platteland. Wie wilt er nog in een klein gehucht wonen? Er is te weinig werk. Bovendien is het er saai!  Wat valt er te beleven? Als u een beetje pech hebt, hebt u alleen traag internet of kunt u zelfs helemaal niet online en heeft uw mobiel slecht bereik. Dan staat uw sociale leven stil! Dan heeft het allemaal weinig nut meer.

Als u er wat van wilt maken, moet u in de stad zijn. Daar gebeurt het. Steden groeien als kool. In plaatsen als Milaan met 1001 mogelijkheden hoeft u zich nooit te vervelen. U bezoekt een operavoorstelling in het schitterende Scala Theater. U bewondert er het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci. U shopt juwelen en Gucci in het chique Monte Napoleone, met veel Ferrari’s, Porsches en BMW’s voor de deur. Samen met uw vrienden prikt u een vorkje en drinkt u een wijntje in het trendy Corso Como, met al zijn restaurantjes en nachtclubs. Om u te bezinnen bezoekt u de mis van de mooie, gerenoveerde Duomo.

Als u wars van deze trekpleisters bent, kunt u naar de mooie boekenwinkel Read Eat Dream (RED) vlakbij Bosco Verticale gaan. In deze sfeervolle, drukbezochte zaak vindt u werken van wereldberoemde schrijvers. Hier kunt u iedere dag tot ‘s avonds laat onder een dak boeken kopen, lezen in relaxfauteuils, een espresso en een wijntje drinken, en uitgebreid tafelen.

 

Bouwput

Voordat u direct in Milaan polshoogte gaat nemen of zo’n kek pied-à-terre misschien wat voor u is, bedenk dan dat de torens nog in de steigers staan. Vooralsnog ontbreken hele etages en de 400 appartementen zijn nog niet klaar. De twee reusachtige hijskranen op de bouwplaats staan op deze zonnige vrijdagmiddag stil. Ze zwieren niet meer van links naar rechts en terug. Ook werken er vreemd genoeg bijna geen bouwvakkers, terwijl het weekend nog niet is begonnen. Een mecaniciën test de slagboom bij de entree van het terrein. Verder zwijgen de slijptollen, betonmolens en klinkhamers. Graafmachines staan werkloos op het complex dat met hekken, schuttingen en gaas is afgezet.

Volgens buurtgenoten ligt de bouw van Bosco Verticale al drie maanden stil. De 6.000 bouwvakkers zijn naar huis gestuurd. Deze forse ingreep heeft niets met de bouwvak te maken, weet een medewerker van pizzaria Little Italy op 400 meter van Bosco Verticale. Hij meent dat het geld op is. Het komt door de crisis!

Het zijn niet de eerste problemen met het project. Afgelopen winter lag het werk ook al eens twee maanden stil. Volgens de officiële lezing op de website van Bosco Verticale kwam dat door de strenge vorst. De verbouwing van het Utrechtse stationsgebied ging in dezelfde koude periode gewoon door. Verschillen de ideeën over bouwen tijdens vorstperiodes in Nederland en Italië zo van elkaar? Of zou het in Milaan in de eerste maanden van dit jaar veel kouder zijn geweest dan in Utrecht?

Eerlijk gezegd verraste de aanblik van de torens mij. Op Youtube staat een verbluffend mooie animatie van het complex. De appartementen zijn af en bewoond. De planten en bomen staan in volle bloei. Ook op andere websites staan mooie foto’s van de studios omringd door verbazingwekkend groen.

Maar vooralsnog is het een enorme bouwput waar niets gebeurt. Die paar bouwvakkers die er rondlopen, kunnen geen wonderen verrichten. De economische crisis raakt ook dit megaproject. Zelfs de opdrachtgevers weten niet wanneer het af is.

 

Italiaanse mentaliteit

De baas van de nieuwe ijssalon Mama Ice even verderop in de straat, baalt enorm. Hij kijkt al te lang tegen een groot geblindeerd hek aan pal bij hem voor de zaak. De straat ligt open, het verkeer rijdt er stapvoets, voetgangers en fietsers wurmen zich langs elkaar en de hekken over de veel te smalle stoep. Hij zit er al drie maanden, maar iedere dag vragen voorbijgangers nog of hij pas open is. De omzet valt tegen. Hij verdient te weinig. Hij heeft het gehad met Italië. Hij heeft al tientallen keren geklaagd dat ze de boel  eindelijk eens af moeten maken. Dat ze dat akelige hek voor zijn deur weghalen. Telkens beloven ze dat maar vervolgens gebeurt er niets.  De aannemer van Bosco Verticale is failliet, weet hij. De bouw ligt al heel de zomer stil. Veel appartementen zijn nog niet verkocht, zegt hij terwijl hij met een sigaret in de hand naar de torens wijst.

Bosco Verticale ziet er sneu uit. De smalle, jonge boompjes op de balkons hebben weinig takken en blaadjes. Overal zie je verdorde bladeren tussen het beginnende groen. Het was warm en droog deze zomer. De bomen en planten moeten nog lang groeien en voller worden, voordat je het gedroomde verticale, groene bos hebt. Het complex oogt minder gestilleerd dan op de mooie foto’s en animaties die op internet staan.

Sceptische geluiden vanuit de speeltuin over het megalomane bouwproject.

In de speeltuin naast de bouwput, weten ze weinig van het project. Een vader is sceptisch. ‘Misschien komt het wel nooit af.’ Hij wijst naar een ander groot complex vijftig meter verderop, waarvan de bouw ook al stil ligt. Het doet hem allemaal niet zoveel. Het zijn torens voor de jetset. Je betaalt 8.000 tot 10.000 euro per m2. ‘De lofts zijn alleen voor miljonairs,’ zucht hij.

De ijscoman is hoopvoller. Bij één toren ontbreken nog slechts de bovenste verdiepingen. Volgens hem hebben vooral rijke Russen en Arabieren al appartementen gekocht. ‘Het is voor 60 procent klaar. Het bestaat niet dat Bosco Verticale niet afkomt.’ Hij meent dat de bouw begin oktober (Ik was medio september in Milaan, JR) weer begint. Het is een kwestie van vergunningen, voordat ze verder gaan. ‘Italianen zijn net als Grieken en Spanjaarden: ze bouwen en dan liggen projecten weer lang stil. Dan gaan ze na een tijd gewoon weer verder’. ‘Niemand weet precies waarom het plat ligt, maar het komt af, alleen weten wij niet wanneer.’ Hij hekelt de Italiaanse mentaliteit. Hij droomt van een ijssalon in Australië, waar hij al anderhalf jaar heeft gewerkt en gewoond. Daar heb je minder problemen, vermoedt hij. ‘Daar kun je tenminste op autoriteiten van aan.’

Andere buurtgenoten zijn voorzichtig optimistisch. Een jong stel dat tegenover de flats woont, ziet het wel zitten. Zij hebben geen last van de trage bouw. ‘Als er mensen wonen en alles in volle bloei staat, zal het schitterend zijn.’ Ze vermoeden dat de torens af zijn als Milaan in 2015 de expo organiseert.

Voorlopig moeten buurtgenoten en mogelijke kopers dus geduld hebben. Zij moeten de trage bouw, het ongemak op straat en het weinig fraaie uitzicht op torens voor lief nemen. Oase Bosco Verticale is vooralsnog een fata morgana.

Architectenbureau Stefano Boeri Architetti dat Bosco Verticale heeft ontworpen, wilde niet aan deze reportage meewerken.

  2 Responses to “Groene woontorens in Milaan: oase of fata morgana…?”

  1. Joost,
    Als het Bosco verticale ooit afkomt. Zou ik graag afreizen naar Milaan om de torens te bewonderen waarna ik een bezoek zou brengen aan Mama ice waarna ik lekker zou gaan eten bij de pizzeria in de straat. Dan een bankje opzoeken in de speeltuin en wegmijmeren naar onze poezen en de rust van ons dorp waar ik de rest van het jaar mag verblijven.
    Lianne

  2. Dit alles klinkt naar de toekomst! Laten we alle daken beplanten. Bossen aanleggen op flats waar bewoners en werknemers kunnen ontspannen, en waar bomen onze lucht kunnen filteren.

    Mooi stuk, hoop dat het project wordt voortgezet.

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)