Jan 222013
 

Zelden heb ik zo’n eenzijdig en ongefundeerd artikel gelezen als dat van Rick Meulensteen in de Volkskrant van 22 januari. Meulensteen is medewerker van ‘Een Ander Joods Geluid’ en zijn artikel handelt over de verkiezingen in Israel die op deze 22e januari plaatsvinden. Hij voorspelt  een overwinning voor de rechtse partijen en concludeert dat dit slecht nieuws betekent voor de tweestaten oplossing. Daar heeft hij hoogstwaarschijnlijk gelijk in, want orthodox rechts is van mening dat Judea en Samaria – beter bekend als de Westbank – bij Israel horen, terwijl Netanyahu als voorman van de conservatieve Likud partij weliswaar met de mond een tweestaten oplossing belijdt, maar niets onderneemt om de steeds verder uitdijende Joodse nederzettingen in de Westbank een halt toe te roepen.

Meulensteen orakelt vervolgens dat dit ook slecht nieuws betekent voor de vrede. Oftewel, alleen een tweestaten oplossing kan vrede garanderen. Een opinieschrijver met enige diepgang zal de lezer op zijn minst proberen duidelijk te maken, waarom vrede tussen Israeli’s en Palestijnen onlosmakelijk gekoppeld is aan de tweestaten oplossing. Helaas doet Meulensteen daar geen enkele moeite toe; de lezer moet dat blijkbaar als een conditio sine qua non beschouwen.

Deze lezer probeert te begrijpen waarom dit zo’n vanzelfsprekende koppeling is. Het lukt hem echter niet om zijn ogen te sluiten voor de situatie in Gaza, waar het terugtrekken van Israel en het overdragen van het gezag aan de Palestijnse Autoriteit geresulteerd heeft in een voortdurende bommenregen op het zuiden van Israel. Het lukt deze lezer ook niet om zijn gedachten over het risico dat Israel loopt bij een vergelijkbare terugtrekking uit de Westbank uit te schakelen, want wie garandeert dat de daar levende Palestijnen niet ook hun raketten in stelling gaan brengen? Met een veel groter risico voor Israel, omdat Tel-Aviv hemelsbreed slechts vijfentwintig kilometer van de grens verwijderd is? De Palestijnen doen immers geen enkele moeite om te verhelen dat het hele land tot aan de Middellandse Zee hen eigenlijk toebehoort. En bij de laatste rakkettenregen op Israel in november werd duidelijk dat de Palestijnen door Iran worden voorzien van steeds professionelere wapens, die moeiteloos de afstand naar Tel-Aviv en Jerusalem overbruggen.

En kan Meulensteen mij uitleggen, waarom een gedeeltelijke annexatie van de Westbank, gekoppeld aan het Israelisch staatsburgerschap voor de daar levende Palestijnen – de door de rechtse partij ‘Het Joodse Huis’ voorgestane oplossing – niet tot vrede zal leiden? Kan hij dat hard maken? Het is algemeen bekend dat de levensstandaard van de in Israel wonende Arabieren een stuk hoger is dan die van hun broeders in de Gazastrook en de Westbank. Ook zijn er voorbeelden van geslaagde vormen van samenwerking tussen Joden en Arabieren/Palestijnen te vinden. Zijn er resultaten van onderzoek bekend, die ons laten zien dat deze in Israel levende Arabieren toch liever onder het gezag van de Palestijnse Autoriteit willen leven? En als dat zo mocht wezen, waarom verhuizen deze mensen dan niet naar de Westbank?

Het verhaal wordt helemaal gekleurd, wanneer Meulensteen de mensenrechten er bij betrekt. In zijn ogen worden deze rechten in Israel grof geweld aangedaan en vormt dit aanleiding om minister Timmermans te vragen de schending van de mensenrechten in Israel hoog op zijn lijstje te zetten. Minister Timmermans moet zich dus vooral druk gaan maken om verdachtmakingen van vredesactivisten in de Israelische publieke opinie, zodat hij minder tijd overhoudt om zich bezig te houden met de afschuwelijke beelden uit Syrië en ook de Gazastrook die ons de laatste tijd getoond zijn. In feite pleit Meulensteen ervoor om een systeem aan de macht te helpen (de Palestijnse staat), dat de mensenrechten en de democratie op een veel grovere wijze schendt, dan Israel ooit heeft gedaan. Veel gekker kan een opinieschrijver het niet maken in zijn totale blindheid voor de situatie in het Midden Oosten.

Dit artikel wil geen pleidooi zijn voor de rechtse politiek in Israel; het is een aanklacht tegen een opinieschrijver die door zijn vooringenomenheid is opgehouden met denken.

  6 Responses to “Hoe blind mag je zijn als opinieschrijver?”

  1. Er is geen land in het Midden-Oosten waar de Arabieren meer burgerrechten hebben dan in Israel. Meer dan in al hun eigen Arabische landen!
    Gelijkheid voor man en vrouw, vrijheid van godsdienst, democratie, kiesrecht voor vrouwen, homorechten, persvrijheid, eigendomsbescherming, bescherming van de rechten van minderheden als christenen en druzen, bescherming van vrouwen tegen kindhuwelijken, vrouwenbesnijdenis en eerwraak enz. enz.

    Daar kunnen andere Arabieren slechts van dromen.
    Of proberen hun dictaturen omver te werpen.

    Mensenrechtenorganisatie Freedom House onderzocht het:
    http://likud.nl/2013/01/mensenrechtenorganisatie-israel-nog-steeds-het-enige-vrije-land-in-het-midden-oosten/

  2. Ik hoor regelmatig dat Israel de Westbank en de Jordaanoever (?) helemaal afsluit. Mensen kunnen nauwelijks vrij in en uitreizen. De afsluiting van deze door Israel bezette gebieden schaadt de economie enorm. De werkloosheid is er ongekend hoog. Daar is de Spaanse werkloosheid helemaal niets bij. De inwoners leven echt in armoede. Israel zou kunnen proberen om de economie in deze gebieden te stimuleren door mensen vrij in en uit te laten reizen. Kortom: Israel heeft de sleutel van de toenadering tussen beide volkeren ook in eigen hand.

  3. Ik hoor even regelmatig van kapitale steun uit het Westen voor de Westbank, die vervolgens in de zakken van de rijke elite verdwijnt, hetgeen de economie enorm schaadt. Ik hoor vaak dat Israel de Westbank afsluit om zelfmoordterroristen die disco’s en pizzarestauranten in Tel Aviv opblazen, buiten de deur te houden. Ik hoor (en zie) van een Hamasregime, dat tegenstanders liquideert en de lijken door jongelui achter een brommer door de straten van Gazastad laat slepen. En zo zitten we midden in een vicieuze cirkel Joost.
    Natuurlijk doet Israel er goed aan de economie van de Palestijnen te stimuleren, maar hoe doe je dat effectief als alles in de zakken van de rijke elite verdwijnt? En tegelijkertijd kan de grenscontrole niet verzwakken, want daarmee laat Israel zijn eigen bevolking in de steek. Een duivels dilemma.

  4. @Joosty van der Ruijt

    Dat zegt Dries van Agt inderdaad. Maar die man liegt er op los:
    http://israel-in-de-media.blogspot.nl/2013/01/open-brief-aan-pauw-en-witteman-over-de.html

  5. Likoed Nederland: ik benoem gewoon feiten. Daar heb ik ex-premier Van Agt niet voor nodig. Ik kan ook zelf nadenken…

  6. Je noemt inderdaad feiten Joost, maar bent daarbij wel selectief te werk gegaan. De afsluiting door Israel van de bezette gebieden schaadt de economie van die gebieden, evenals de zelfverrijking door de in die gebieden wonende elite dat doet. De muur belemmert inderdaad de vrije doorgang van de Palestijnen, dus ook van de (zelfmoord)terroristen die in het verleden verantwoordelijk waren voor gruwelijke slachtpartijen in Israel. Wanneer ik de feiten van beide zijden op een rijtje zet, kom ik in tegenstelling tot jij dan ook niet tot de conclusie dat Israel de sleutel voor toenadering in handen heeft. Israel zou de handel met de Palestijnen kunnen bevorderen, maar wanneer de resultaten daarvan ook in de zakken van de elite verdwijnen, verandert dat niets aan de armoe. Israel zou de vrije doorgang van Palestijnen mogelijk kunnen maken, maar alleen wanneer er van Palestijnse kant geen moordende terroristen meer de grens worden overgestuurd. Kortom, ik ben het met je eens, dat Israel meer kan doen, maar de sleutel in handen, dat denk ik niet.

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)