Dec 182012
 

Het is de taak van ouders om kinderen warmte en bescherming te bieden én om ze voor te bereiden op een zelfstandig leven in de samenleving. In de klassieke opvoedingssituatie is het vooral de moeder die de noodzakelijke warmte en bescherming biedt. Haar zachte lichaam vormt een warm omhulsel voor het kwetsbare kind, haar gevulde borsten en later haar vaardige handen zorgen voor het noodzakelijke voedsel. Wanneer de ogen van het kind zich meer naar buiten richten, komt vader in beeld. Hij neemt het kind uit moeders armen, zet het met twee beentjes op de grond en ze stappen samen de wereld in.

Soms gaat er iets mis met dit klassieke verhaal. De ouders gaan al vroeg in het kinderleven scheiden, er is nooit een actieve vaderfiguur geweest, of vader heeft het te druk met zijn carrière. Er is dan niemand die het kind uit de warme armen van de moeder haalt. Langzaam maar zeker draaien de functies om: niet meer het kind heeft de armen nodig, maar de armen het kind. Het moeder zijn wordt een onmisbaar deel in de identiteit van de vrouw, ze kan niet meer zonder en er is geen partner die ze haar warmte kan schenken.

Voor het opgroeiende kind worden haar armen steeds meer een beknelling. Kan, of beter nog, mag het zich hiervan bevrijden en de wereld instappen, of is het verplicht om degene die hem het leven geschonken heeft het gevoel te blijven geven dat ze onmisbaar is als moeder?

Dit drama van de symbiose tussen moeder en kind en de afwezige vader kan soms op een vreselijke manier uit de hand lopen.

  2 Responses to “Het drama van ouders en kind”

  1. Adam Lanza?

  2. Ja Joost, en het zoontje van de rauwkost-moeder en….ja, wie herkent zijn eigen situatie hier nog meer in?

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)