Nov 232012
 

Ik stel me voor dat ik in een dorpje woon, midden in een prachtig landschap omgeven door olijfboomgaarden. Het is er heuvelachtig, de huizen zijn wit en de aarde is rood. Het dorp vormt een hechte gemeenschap, met een dorpshoofd, de dagelijkse rituelen, de feesten, vastentijden, roddels, spanningen, liefdes en zorgen die bij zo’n gemeenschap horen. ’s Zomers is het er warm en droog, ’s winters kan het er koud en nat zijn. Het leven gaat er al vele generaties zijn gangetje. De streek heet Palestina en slechts heel af en toe komt het dorp in aanraking met de leiders, die ver weg in steden als Damascus en Istanbul wonen.

Maar dan, eerst nog in geringe aantallen, en allengs steeds meer, komen er mensen van buiten die de grond om het dorp opkopen en zich er vestigen. Soms moet er ook een van de pachtende dorpsgenoten zijn door een vreemdeling opgekocht stuk grond afstaan, hetgeen wij de vreemdelingen niet in dank afnemen. En dit proces zet door, we zien deze vreemdelingen in aantal toenemen en onze argwaan en vijandigheid jegens hen neemt evenredig toe. De spanningen lopen op.

Op een bepaald moment krijgen ik en alle dorpsgenoten te horen dat we kunnen kiezen: ons schikken onder het leiderschap van deze vreemdelingen die het voor het zeggen krijgen, of met compensatie voor de geleden schade zo’n 50 km verderop gaan wonen in het nieuwe land Jordanië. Gaan wonen in een land dat niet verschilt van het onze, een land dat speciaal voor ons is gecreëerd, ingericht volgens onze gewoontes, geloof en tradities. Wat zou ik doen?

Zou ik me schikken onder het leiderschap van deze nieuwe bewoners, met behoud van mijn eigen tradities, maar wel omringd door andere, vreemde tradities, geloof en gewoontes? Zodat ik, gewend om slechts gesluierde meisjes in het openbaar tegen te komen, plotseling geconfronteerd word met meisjes in ultrakorte broekjes en onbedekt hoofd? Of zou ik deze veranderingen niet aan kunnen en besluiten, liefst met zoveel mogelijk andere dorpsgenoten, om deze dierbare plek achter me te laten en 50 km verderop een nieuwe gemeenschap te stichten? Wetende dat mij daartoe de middelen aangereikt worden?

Wat moet er gebeuren in mijn leven dat ik voor geen van beide opties ga, maar ervoor kies om te blijven zitten en me te verweren tegen deze nieuwkomers? Wat moet er gebeuren in mijn leven dat ik verbitterd in een kamp ga zitten, wanneer ik in die strijd word verslagen; een kamp waar ik met duizenden anderen op een kluitje zit en waar mijn leven steeds meer verkommert, waar mijn kinderen en kleinkinderen steeds meer verbitteren en radicaliseren, met uitsluitend die ene droom om terug te keren naar mijn idyllische dorp. Een dorp dat mijn geradicaliseerde kleinkinderen nooit gezien hebben. Hoe kan die droom zo belangrijk worden dat ik en mijn naasten er alle alternatieven voor opgeven, zelfs bereid zijn het leven van onze kinderen als wapen(schild) in te zetten, opdat die ene droom ooit werkelijkheid moge worden? Hoe kan een verlangen naar een bepaalde plek om te leven ooit belangrijker worden dan het leven zelf?

  6 Responses to “Ik probeer me voor te stellen”

  1. “Wat moet er gebeuren in mijn leven dat ik voor geen van beide opties ga, maar ervoor kies om te blijven zitten en me te verweren tegen deze nieuwkomers?”

    Onrecht. De nieuwkomers kochten niet zomaar land, maar gingen naar de markt om lokale producten onverkoopbaar te maken: eieren kapot gooien, groente op de grond smijten, assen van karren breken. De markt veroveren heet dat. Iedereen moet eten. Zo waren er alleen nog de producten te koop van de nieuwe kolonistenplantages, waar ook alleen de kolonisten mochten werken, niet de inheemse bevolking die nog een seizoen eerder voor de oogst zorgden.

    Ja, onrecht is onrecht. Maar moet je dan vertrekken? Je kunt ook proberen er nog iets van te maken.

    De nieuwkomers wilden dat niet dus ze verdreven de inheemse bevolking d.m.v. hun terroristische http://nl.wikipedia.org/wiki/Etsel . Die begon de traditie van terreuraanslagen in het gebied. De inheemse boeren die het overleefden werden naar uithoeken gedreven.

    De droom van de inheemse bevolking is niet simpelweg landbezit, maar mensenrechten, burgerrechten, gelijkheid, veiligheid, respect, toekomst. Toekomst voor hun kinderen.

    Die bevolking gebruikt hun kinderen dus niet als menselijk schild. Dat zou veronderstellen dat zij er vertrouwen in hebben dat de terreurmilities van de nieuwkomers geen inheemse kinderen zouden willen raken. Maar zulk vertrouwen in de onderdrukker is er totaal niet. Ze weten juist op dat de terroristen graag op hun kinderen schieten, en daarom stellen de volwassenen liever zichzelf op als menselijk schild waarachter hun kinderen dan kunnen schuilen: http://www.freewebs.com/mypalestina/nieuws.htm . De terroristen daarentegen gebruiken die kinderen wel als menselijk schild, want ze weten dat de inheemse bevolking haar eigen kinderen niet zal neerschieten: http://www.countercurrents.org/pmonitor140510.htm

  2. mooi!

  3. Het moge duidelijk zijn aan welke kant je staat Aaron. Jij vermoedt dat het aangedane onrecht de drijfveer van het handelen der Palestijnen is en hun poging om er nog iets van te maken. Dat hen onrecht is aangedaan moge duidelijk zijn, maar toch blijft deze verklaring wringen, want in plaats van 50 km verderop hun leven opnieuw beginnen, kiezen ze ervoor om hun leven te slijten in mensonterende kampen, hun hele leven alleen maar gedreven door een verlangen. De vraag blijft staan: hoezo kan het aangedane onrecht zo groot zijn, dat je vrijwillig kiest voor opsluiting in een kamp, in plaats van iets verderop in vrijheid opnieuw te beginnen?

  4. Een heleboel Palestijnen zijn het land ook ontvlucht: naar Libanon, naar Syrië, naar Jordanië. Je hebt op zich gelijk dat ze ook daar niet veilig bleken te zijn voor de terreur van Israel. Daarom wonen er 600.000 Palestijnen in Midden- en Zuid-Amerika. Maar om dat nou aan te moedigen met een “ook de anderen hadden zich nóg verder moeten laten verjagen…” is wel heel cru.

    Niet iedere arme boer kan zich een vliegticket naar een ander continent permitteren. Degenen die dat wel konden hebben dat ook gedaan. De Palestijnen die in Zuid-Amerika wonen zijn voornamelijk Palestijnse christenen – die waren gemiddeld niet zo arm als Palestijnse moslims.

    Niet iedereen kan vluchten, niet iedereen wil vluchten. Logischerwijs is een deel van de hele bevolking in Palestina zelf gebleven.

    23 november – En opnieuw breekt Israel het staakt-het-vuren
    http://www.aljazeera.com/news/middleeast/2012/11/201211238226924973.html

  5. Alle inwoners van het Ottomaanse Rijk kregen nieuwe grenzen en nieuwe leiders toen dat werd opgesplitst.
    Velen werden minderheden (Joden, christenen, Koerden).

    Volgens zelfbeschikkiingsrecht gegaan, is het gebied waar Joden de meerderheid vormden, aan de Joden toegewezen.

    En de minderheden in Israel (moslims, christenen, homo’s, Bahai, vrouwen enz.) hebben meer burgerrechten dan in welk Arabisch land dan ook.

    De enige reden dat er nog steeds over Israel gepraat wordt, is omdat moslimfundamentalisten niet kunnen accepteren dat Joden ergens de meerderheid vormen en dus het voor het zeggen hebben. Omdat ze daar 13 eeuwen lang tweederangs burgers waren.

  6. Na de Tweede Wereldoorlog werden de Polen verdreven uit gebieden, die nu bij Wit-Rusland en Oekraïne horen. De verdreven polen vestigden zich in gebieden, die eerder Duits waren en waar de bewoners waren verdreven. Deze ‘Ostvertriebenen’ werden in Oost- en West-Duitsland opgevangen en integreerden in de samenleving. Ze kwamen nog wel bijeen om nostalgisch over hun vroegere woonplaats te spreken. Duitse regeringen steunden nooit hun aanspraken op hun vroegere bezit. Het grootste deel van de toen volwassen Óstvertriebenen’ zal inmiddels overleden zijn. Ik hoor er nog maar zelden over. Je kunt het verdrijven van de Duitsers als een terechte straf zien. Dat is het verschil met Palestijnen. Maar ik moet er niet aan denken, dat met de ‘Ostvertriebenen’ hetzelfde was gebeurd als met de Palestijnen. Hoe destabiliserend zou dat in Europa werken. We mogen ons afvragen of de situatie in het Midden-Oosten anders was geweest als de Palestijnse vluchtelingen wel de kans hadden gehad in de omliggende landen te integreren. Maar het onrecht, dat de Palestijnen is aangedaan blijft onrecht.

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)