Okt 042012
 

Wanneer een of andere broze, tuberculeuze kunstrijdster in de piste op een waggelend paard voor een onvermoeibaar publiek door een met zijn zweep zwaaiende meedogenloze chef maandenlang zonder onderbreking gedwongen rondjes zou draaien, fladderend op het paard, kussen werpend, met haar taille wiegend, en wanneer dit spel zich onder het niet te stillen gedruis van orkest en ventilatoren zou voortzetten in het voortgaande openen van de grauwgrijze toekomst, begeleid door wegvallend en opnieuw aanzwellend geklap der handen, die eigenlijk stoomhamers zijn – wellicht ijlde dan een jonge bezoeker van de galerij de lange trap langs alle rangen naar beneden, drong de piste in, riep het: halt! door de fanfares van het zich steeds aanpassende orkest.

Aangezien het echter niet zo is; een mooie dame, wit en rood, naar binnen vliegt, tussen de gordijnen, die de trotse livreien voor haar openen; de directeur, vol overgave haar ogen zoekend, in dierlijke houding haar tegemoet ademt; haar voorzichtig op de appelschimmel tilt, als ware zij een bovenal geliefd kleinkind, dat aan een gevaarlijke tocht begint; niet kan beslissen, om het sein met de zweep te geven; deze uiteindelijk na zich vermand te hebben knallend geeft; met open mond naast het paard loopt; de sprongen van de rijdster met scherpe blik volgt; haar kunstvaardigheid nauwelijks kan bevatten; met Engelse uitroepen tracht te waarschuwen; de hoepel vasthoudende stalknechten woedend tot zorgvuldigste opmerkzaamheid maant; voor de grote salto mortale het orkest met opgeheven handen bezweert te zwijgen; tot slot de kleine van het trillende paard tilt, op beide wangen kust en geen huldiging van het publiek voldoende genoeg acht; terwijl zij zelf, door hem gesteund, hoog op haar tenen, door stof omgeven, met uitgestrekte armen, hoofdje in de nek haar geluk met het hele circus wil delen – aangezien het zo is, legt de galerijbezoeker zijn hoofd op de leuning en, in de slotmars wegzinkend als in een zware droom, weent, zonder het te weten.

Franz Kafka, 1919; vertaald door Frans Schütt, 2012

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)