Sep 072012
 

Vanochtend noemde Volkskrantcolumniste Sheila Sitalsing de politieke circusoptredens van de 6 grootste fractieleiders een ‘onnavolgbare woordenwisseling’. In die arena zijn de heren – het zijn helaas allemaal heren – vooral bezig de kiezer te tonen wie de sterkste van het stel is, wie het langst zijn rug rechthoudt en zich niet door de ander uit het veld laat slaan. PvdA-leider Diederik Samsom doorstaat deze proef vooralsnog het beste en is daarmee met een magistrale inhaalrace bezig. Over dit aspect van de debatten wordt door velen te denigrerend gesproken. Het is immers in het belang van het land dat we een sterke minister-president hebben, zeker nu deze de belangen van Nederland meer en meer in Europa moet vertegenwoordigen. Daarom ook is het beter dat SP-leider Roemer nog enkele jaren de tijd krijgt om in de kamer ervaring op te doen voor het echte zware werk en ondertussen oefent op zijn Engelse uitspraak.

Het belangrijkste dat de heren in hun onderlinge debatten verbloemen is dat het ze ontbreekt aan politieke vergezichten. Of beter gezegd, ze zijn allemaal druk doende hun eigen onnavolgbaar pad naar een en hetzelfde vergezicht te beschrijven: we moeten zo snel mogelijk uit het dal, op weg naar groei, groei en nog eens groei, zoals Mark Rutte het ongeveer zei.

Niemand van hen durft de kiezer te confronteren met de grootste uitdaging waar de westerse samenleving voor geplaatst gaat worden, namelijk het einde van de groei. Onze kinderen zullen in materiële zin niet meer rijker worden dan wij nu zijn. En dat kan goedschiks of kwaadschiks gebeuren. Goedschiks, wanneer de politici dit vergezicht meenemen en er hun programma’s op afstemmen. Kwaadschiks wanneer ze dat niet doen en het aan de survival of the fittest over laten. Daar heeft het tot nu toe alle schijn van.

Het wordt de hoogste tijd dat een serieuze partij opstaat die niet groei, maar een eerlijke verdeling en een duurzaam vergaren van de rijkdom voorstaat. Een partij die een einde maakt aan de amorele situatie waarbij enerzijds miljoenen mensen niet de mogelijkheid hebben om in hun dagelijks levensonderhoud te voorzien en anderzijds enkele duizenden mensen niet weten hoe ze de miljarden – door graaien en gehaaid tussen de mazen van de wet manoeuvreren vergaard – op moeten krijgen. Een partij die de noodzakelijke arbeid over de beschikbare mensen verdeelt in plaats van de een tachtig uur per week te laten werken en de ander als zogenaamd kansloze verdwaasd thuis te laten zitten. Een partij tenslotte die de schaamteloze kaalpluk van de aarde een halt toeroept en een economisch systeem ontwikkelt, waarmee we de rijkdom op een duurzame en evenwichtige wijze kunnen behouden.

Vreemd genoeg beschikt Nederland over zo’n partij, maar deze wordt gezien haar naam door velen als een one-issue belangengroep gezien en dus niet serieus genomen: de Partij voor de Dieren. Haar programma is echter vele malen breder en het zou duidelijker voor de kiezer zijn wanneer men de naam zou wijzigen in Partij voor de Duurzaamheid. En zo niet, dan zou GroenLinks het einde van de groei veel nadrukkelijker tot het economisch uitgangspunt van haar groene programma moeten maken.

  One Response to “Ontbrekende vergezichten”

  1. Goed verhaal. Gasten bij P&W en KvdB die de kieswijzer invulden ontdekten tot hun stomme verbazing dat ze Partij voor de dieren zouden moeten stemmen.
    Wat betreft de groei: groei zullen we altijd nastreven en de een zal meer groeien dan de ander. Ik denk niet dat we dat kunnen veranderen. Dat is onze aard en dat is maar goed ook anders belanden we in een grauw communisme. Groei is onvermijdelijk.
    Wat wel een onbegrijpelijke schande is, dat we toelaten dat er wordt gespeculeerd met grondstoffen zoals graan en rijst en nog veel meer. Volstrekt onbegrijpelijk en amoreel. Als we dat zouden kunnen oplossen, volgt een redelijke verdeling vanzelf.
    Maar dat gaat nog wel even duren. We krijgen de banken nog niet eens aan banden.

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)