Apr 232012
 

Mark Rutte heeft twee grote politieke blunders begaan, waardoor Nederland in een economische sneltrein bergafwaarts is beland. Zijn grootste fout was om in crisistijd de voorkeur te geven aan een instabiel minderheidskabinet met gedoogsteun van een populistische partij. De gedoogconstructie verlangde bovendien dat hij veel van de liberale principes in de koelkast moest zetten, waarmee hij Nederland met name in het buitenland een slechte naam bezorgde.  Een hoge prijs voor een uiterst wankele basis van 76 kamerzetels. Hoe wankel die basis was, bleek al snel na de verkiezingen voor de Provinciale Staten, die maakte dat hij in de Eerste Kamer een tweede gedoogpartner in de persoon van de SGP nodig had, inclusief een verdere uitkleding van de liberale principes. En dat allemaal, terwijl hij had kunnen kiezen voor een coalitie met PvdA, GroenLinks en D66, die had geresulteerd in een daadkrachtig sociaal-liberaal kabinet met 81 kamerzetels achter zich. Een daadkracht die hard nodig was om de crisis met goede hervormingen te lijf te gaan. Nu werd hij kapitein op een schip zonder stuurman.

De tweede blunder was om Wilders half maart, nadat hij de eerste keer de stekker eruit trok, over te halen daar nog een nachtje over te slapen. Hij had moeten weten dat onderhandelingen die zo moeizaam en wankel verlopen en zo lang duren, tot mislukken zijn gedoemd. Drie weken eerder het overleg laten ontploffen had drie maanden eerder nieuwe verkiezingen betekend. Drie maanden die van essentieel belang kunnen zijn in deze moeilijke crisistijden. Nu is een zomerpauze onvermijdelijk, waarin alles stil ligt.

Mark Rutte mag een sociaal en innemend persoon zijn, maar hij mist de ballen, die nodig zijn om de juiste knopen op de juiste momenten door te kunnen hakken. Hij is het type verkoper aan de deur, die je met een vlotte babbel een stofzuiger aansmeert, terwijl je twee weken daarvoor net een nieuwe had aangeschaft.  Hij mag dan een goede partijleider zijn, maar als bestuurder bakt hij er niets van en hij is in die zin exact het tegenovergestelde van de verguisde Job Cohen. De afgelopen twee jaar zullen geboekstaafd worden als een zwarte bladzijde in de Nederlandse politiek, waarin politici hun uiterste best hebben gedaan om de politieke geloofwaardigheid naar een bedenkelijk laag niveau te brengen.

Door in afwachting van nieuwe verkiezingen niets te doen raakt Nederland per dag 80 miljoen dieper in de schulden. Het is de hoogste tijd om het partijpolitiek gekonkel de rug toe te keren en Nederland te gaan besturen vanuit het landsbelang. Daarvoor zullen de politici ‘over hun schaduw heen moeten kijken’, zoals Felix Rottenberg vanavond bij De Wereld Draait Door zei. Stel een of meerdere informateurs aan die van elke partij een lijst met drie rijtjes ontvangen, een met de wenselijke maatregelen om het begrotingstekort terug te dringen, een met maatregelen waartegen men zich niet zal verzetten en een met  maatregelen die voor de partij onbespreekbaar zijn. Het moet voor deze informateurs mogelijk zijn om binnen een week vast te stellen welke bezuinigings- en hervormingsoperaties op een kamermeerderheid kunnen rekenen. Namen voor deze informateurs? Wat te denken van Alexander Rinnooy Kan en/of Herman Wijffels? Beiden staan min of meer boven de partijen en beiden zijn voorzitter geweest van de Sociaal-Economische Raad en weten dus waarover ze praten. Het demissionaire kabinet Rutte kan deze maatregelen in afwachting van nieuwe verkiezingen uitvoeren. Ministers die dit niet voor hun rekening willen nemen, stappen op en worden vervangen.

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)