Mrt 292012
 

Waarom toch die weerzin tegen Starbucks, terwijl ik nog nooit een van hun koffiecafé’s bezocht heb? Om daar achter te komen, moet ik er op zijn minst een keer een cappuccino gedronken hebben. Het is mooi voorjaarsweer en ik ga op zoek naar een dichtbij zijnde Starbucks. In Berlijn heeft deze Amerikaanse koffieketen zich nadrukkelijk gesetteld en dus vindt men er op bijna iedere straathoek wel een.

Een groot terras waar bijna niemand zit, want hoewel de zon schijnt is het net iets te koud om daar buiten met volle teugen van te genieten. Binnen is het voller, met vooral jong en internationaal publiek. Er is niet veel aandacht aan de sfeer besteed; een bar/buffet, afgekleed met goedkope meubelplaat, waar men taartjes achter glas heeft uitgestald en waar men bij een meneer achter een kassa zijn drank kan bestellen. Eenvoudige tafeltjes, een paar zitbanken en hoge barkrukken in de etalages, zodat men ongevraagd reclame maakt wanneer men daar plaats neemt. Slim bedacht door de pr-jongens, maar niet handig voor vrouwen in korte rokjes.

Men kan kiezen uit klein, middel of groot. Een echte cappuccino bestaat uit 150 ml espresso, gestoomde melk en melkschuim, elk in gelijke delen, dus ik ga op zeker en kies een kleine cappuccino. Ook al bestelt men geen meeneemkoffie, toch eerst afrekenen graag en dan doorlopen naar het einde van het buffet waar een meisje de koffie maakt. Men heeft dus niet alleen het streven om de hele wereld te veroveren, maar ook de manier van bedienen afgekeken van McDonalds, nog zo’n Amerikaanse import. Alles is duidelijk gericht op zo groot mogelijke efficiëntie.

Het koffiemeisje zet een grote gevulde beker voor me neer en ik attendeer haar erop dat ik een kleine cappuccino heb besteld. Tot mijn grote verbazing ís dit de kleine cappuccino. Die bestaat uit 310 ml koffie en melk. Of liever gezegd uit 310 ml melk met een vleugje koffie. Want zo smaakt de vloeistof die ik drink. Het is vooral veel en degene die van een beker warme melk houdt, zal dit zeker lekker vinden.

En plotseling weet ik waarom mijn weerzin bevestigd wordt: het streven naar veel druipt overal van af. Zo veel mogelijk zaken overal op de wereld. Zo veel mogelijk geld verdienen, dus vooral niet investeren in aankleding en sfeer. Alles gericht op efficiëntie; een persoonlijke benadering is te duur. En indruk maken met grote hoeveelheden, maar dan wel hoofdzakelijk melk, want veel koffie betekent minder verdienen. Je zou het ook kinderkoffie kunnen noemen.

Maar wat maakt deze zaak dan aantrekkelijk voor veel mensen? Kwaliteit kan het niet zijn, want de koffie is beter in een willekeurig wegrestaurant langs de snelweg. Waarschijnlijk is het net zoiets als met kleding: men consumeert Starbucks omdat het in de mode is en men er graag bij wil horen. Mensen zijn wat dat betreft echte kuddedieren.

Gelukkig zijn er in Berlijn ook op bijna iedere straathoek unieke cafeetjes te vinden, met veel zorg voor de aankleding, met (bijna) echte cappuccino en personeel dat de mensen op een persoonlijke manier bedient. Want waar kwaliteit de maat is van alle dingen voel ik me echt verwend; waar kwantiteit de sfeer bepaalt word ik vooral uitgekleed.

  2 Responses to “McStarbucks”

  1. Op het Utrecht Centraal Station zitten zelfs twee vestigingen van Starbucks schuin tegenover elkaar. Zo nu en dan staan de rijen wachtenden tot buiten de filialen. Ik drink zelf nooit koffie, maar ik heb een keer thee gedronken in het filiaal op Rotterdam Centraal. Natuurlijk niets speciaals! Gekookt water met een theezakje erin.
    Vermoedelijk heb je gelijk: iedereen wil gezien worden met een Starbucks-mok. Of zijn er ook echte liefhebbers van deze koffieketen die zweren bij de daar geserveerde koffie?

  2. Ik zweer bij de chai latte van de Starbucks. Aangezien ik geen koffie lust, is dit mijn alternatief en dus favoriete warme drank. Jaren geleden was Starbucks de plek waar ik kennis maakte met de chai latte. De verhouding van melk met de chai (een pittige indiaanse kruidenthee) zijn perfect. En het vleugje kaneel on top maakt het af. Ik was meteen verkocht. Gezien de groeiende populariteit van het drankje konden de andere koffie bars (groot en klein) niet achterblijven, de chai latte verscheen ook daar op de kaart. En ik (ondertussen chai verslaafd) probeer ze altijd en overal uit. Maar iedere keer werd ik teleurgesteld door te zoete of melkachtige varianten. Een enkeling komt in de buurt van de chai latte van Starbucks en dat is die van de Nederlandse Coffee Company. Daar kom ik tegenwoordig aan mijn trekken. Want het allergrootste nadeel van de Starbucks in Nederland vind ik de belachelijke prijzen. Mijn liefde voor de chai latte (en de verrukkelijke cinnamon apple muffin on the side) van het koffieketen kan daar zelfs niet tegenop. Wel kijk ik altijd ontzettend uit naar mijn reisjes naar Berlijn. Want dan kan ik een weekend lang ongegeneerd genieten van mijn favoriete drankje voor een normale prijs. Op iedere straathoek, op ieder moment. Als een klein kind in een snoepwinkel. :)

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)