Mrt 062012
 

Naar verwachting duren de onderhandelingen over de extra bezuinigingen in het Catshuis tussen Mark Rutte, Maxime Verhagen en Geert Wilders ongeveer drie weken. Tenminste als ze niet eerder zijn afgelopen. De kans is namelijk aanwezig dat de heren onderweg botsen en de stekker uit het kabinet Rutte trekken.

De alsmaar uitdijende kosten van de gezondheidszorg staan zeker op de agenda. Deze kosten verslaan alle andere financiële problemen, zoals die van de huizen- en hypotheekmarkt, dik. De zorgkosten slurpen in 2030 22 procent van het bruto nationaal product op. Er zijn nu zo’n 2,4 miljoen 65-plussers. En dat aantal stijgt de komende jaren nog steeds. De zorg voor deze ouderen kost ons nu al meer dan 70 miljard.

Vergaande hervormingen van de gezondheidssector vallen er van de onderhandelaars niet te verwachten. Waarschijnlijk komen ze niet verder dan het verhogen van de eigen bijdrage – de verzekeraars bepalen de hoogte van de zorgpremies. Ook zal de zorgtoeslag lager worden. Het basispakket zal verder worden uitgekleed.Deze maatregelen zijn onvoldoende. Volgens Paul Schnabel zijn de kosten in de toekomst alleen beheersbaar als huizenbezitters de zorgkosten deels betalen van de waarde van hun eigen huis.

Mijn ouders bezitten twee huizen. Ik rekende altijd op een fijne nalatenschap. Als ze nog dertig jaar blijven leven vervliegt het vooruitzicht op een mooie erfenis.

  2 Responses to “Het menu: erfenis”

  1. Hier komen drie vraagstukken bij elkaar die men misschien beter los van elkaar en met onbevooroordeelde blijk moet bekijken.

    1. De gezondheidszorg in een tijd waar we steeds meer ouderen hebben. In een rechtvaardige maatschappij kun je niet mensen die toevallig een huis hebben dat huis afpakken terwijl je anderen gratis zorg geeft. Evenmin kun je arme mensen laten verrekken.

    2. De vreemde manier waarop de staat omgaat met huizenbezit. Ik bezit een huis zonder hypotheek. Dat is niet slim, want de hypotheekrente mag je van je belasting aftrekken. Bijna iedereen begrijpt dat dit allerlei ongewenste ontwikkelingen bevordert, maar geen kabinet doet er iets aan. Tegelijkertijd betaal is steeds meer belasting, omdat mijn huis door speculatie steeds meer waard schijn te zijn. Toch ben ik niet rijker geworden: als ik een ander huis wil, krijg ik krankzinnig veel geld voor mijn huidig huis, maar moet ook krankzinnig veel voor het nieuwe betalen. Zo zijn er nog meer bepalingen die alles richting financiële crisis sturen.

    3. Willen we eigenlijk wel dat mensen met rijke ouders een groot voordeel t.a.v. anderen hebben, omdat ze rijkdom erven die ze niet zelf verdiend hebben? Het komt ons vanzelfsprekend voor, maar met gelijkheid heeft het weinig te maken. Waarom maken zich zo veel mensen druk om de erfelijke monarchie maar niet om erfelijke economische macht?

  2. Beste Hanno,

    Ik zal vrijdag dieper ingaan op je stellingen. En dan met name stelling 1 en 2. Ik wil voorzichtig formuleren en daarvoor moet ik even de tijd nemen. En mijn werk zit mijn hobby in de weg. Dus een reactie volgt.

    Over het algemeen onderschrijf ik je ideeën. Bij het derde punt wil ik wel even stilstaan. Het is wellicht niet rechtvaardig als je erft, maar het is wel zo prettig. Het maakt het leven iets makkelijker. Je kunt wat vaker op vakantie gaan. Of naar een museum uiteten. Je hoeft minder na te denken als je geld uitgeeft. En als je geld hebt, hoef je het niet voor jezelf te houden. Je kunt het ook delen met anderen in je omgeving en via goede doelen. Daarnaast gun ik iedereen zijn geld en bezit. In een ideale wereld zou niemand zonder zitten of met een chronisch tekort, zodat niemand in armoede leeft.

    Jouw sociaal-economische situatie lijkt rooskleuriger dan die van mij. Dat gun ik jou van harte. Ik ben trouwens tevreden met hoe mijn leven zich sociaal-economisch ontwikkelt. Ik bezit geen eigen huis, maar ik heb nooit een financieel gebrek! Dat is wel zo fijn.

    Met vriendelijke groet,

    Joost

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)