Feb 262012
 

‘Kut-Marokkanen!’, zei ik geagiteerd tegen oom agent die de aangifte opnam. De blinde razernij om wat er een paar uur eerder was gebeurd, was gezakt. Het gevoel van onmacht zat nog steeds hoog.

Op klaarlichte dag schopten en sloegen drie jonge Marokkanen mij. Het incident volgde op een woordenwisseling met ze eerder die week. Omstanders schoten te hulp. De aanval stopte omdat ik overeind bleef en door de tussenkomst van de voorbijgangers.

Toen ik direct na het voorval stijf van de adrenaline briesend het politiebureau binnenkwam, susten de agenten mij tevergeefs. ‘Spring in de auto en arresteer die vuile klootzaken’, schreeuwde ik. Ze deden niets. Ze stuurden mij weg, onder het mom dat ze hier geen tijd voor hadden.

Later die dag deed ik redelijk gekalmeerd alsnog aangifte. De agent had moeite met de term kut-Marokkanen. ‘Ja, oke’, gromde ik. Ik vertelde dat ik vanaf midden jaren tachtig jarenlang in een team met vijf of zes Marokkanen had gevoetbald. Nooit problemen mee gehad.

De PVV wint stemmen met anti-Marokkanen retoriek. Als mensen geen nieuws meer zouden volgen, merken ze dat de kans dat ze het slachtoffer worden van een misdrijf gepleegd door Marokkanen klein is.

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)