Jan 172012
 

In de jaren zeventig waren dikke kinderen een zeldzaamheid. De vraag is: kwam dat omdat dikkertjes stelselmatig gepest werden? Of kwam het wellicht omdat we de schijf van vijf hadden?

Wie kent hem nog? Hij zal inmiddels wel achterhaald zijn door allerhande ingewikkelde voedingsregels. Dat is jammer. Hij was makkelijk en overzichtelijk in het gebruik. Uit iedere schijf moest je dagelijks genoeg binnen krijgen. Op school werden er een aantal biologielessen aan gewijd. Iedereen kende hem.

Kinderen kijken nu met vragende ogen: de schijf van vijf, is dat een hulpmiddel bij het rekenen? Vooruit, daar gaan we nog een keer:

In de eerste schijf zitten groente en fruit voor de vitamientjes.
Onder de tweede schijf vallen brood, pasta en peulvruchten; rijk aan koolhydraten, eiwitten, ijzer en vitamine B.
De derde schijf behelst zuivel, vlees, vis, ei en vleesvervangers voor de nodige eiwitten en mineralen.
De vierde bevat vetten. Jazeker, ook vetten zijn goed voor je. Zonder vetten kan je lichaam bepaalde vitamines niet opnemen.
En de vijfde tenslotte is helemaal voor water. De mens bestaat bijna geheel uit water dus dat moet je goed aanvullen!

Hoe moeilijk kan het zijn om bij jou de ribbetjes weer te kunnen tellen?

  2 Responses to “Het menu: Dikke kinderen”

  1. Ik denk dat het komt (ik neem mezelf als uitgangspunt: bouwjaar 1970) omdat wij vroeger gewoon veel meer en vaker buiten speelden en renden. Vandaag de dag zijn kinderen ook nog wel buiten, maar staan ze in groepjes met ieder zo’n klein spelcomputertje in de hand te ‘gamen’. Ik woon in een splinternieuwe wijk waar veel kids wonen en het is te erg. Een potje voetbal is zeldzaam vandaag de dag. Ik voetbalde, speelde verstoppertje, slagbalde kortom; de hele middag aan het rennen!

  2. Zeker, het gebrek aan beweging zal parten spelen. Maar niet uitsluitend. Ik speelde vroeger bijna nooit buiten en moest het van de door mij verafschuwde gymlessen hebben, maar was niet dik. Ik denk dat voeding een hele grote rol speelt. Kinderen krijgen veel gemaksvoer voorgeschoteld. Zonder liefde gemaakt, rechtstreeks uit de fabriek en met een eenheidssmaak. Je hebt zo geen contole meer over wat je binnenkrijgt (of je moet op de etiketten letten, maar dat doen kinderen niet). En dan hebben we het nog niet gehad over smaakvervlakking waardoor kinderen fabrieksvoer echt lekkerder gaan vinden dan een appeltje. Ik zeg: terug met die schijf van vijf. Leuk voor aan de muur in de kinderkamer.

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)