Sep 212011
 

Als vijftienjarige jongen werd de verhuizing van Diemen-Zuid naar Hoensbroek het keerpunt dan wel noodlot in mijn leven. Of mijn karakter en persoonlijkheid hierdoor in pessimisme veranderde of juist al latent aanwezig was, laat ik in het midden.

Deze gebeurtenis maakte mij op indringende wijze duidelijk dat het vanzelfsprekende uit je leven genomen kan worden. Aangewezen en teruggeworpen op mezelf onder de omstandigheid dat ik alles was kwijtgeraakt en opnieuw moest beginnen, keek ik terug op wie ik was, ben en zou kunnen worden. Realiserende dat ik geen notie had van wie ik was, werd ik ineens doordrongen van een moment van helder bewustzijn. Een bewustzijn, dat je achterlaat in een toestand die angst aanjaagt, een vreemd gevoel van verantwoordelijkheid, onmacht en vertwijfeling.

Het werd mij apert dat ik mijzelf niet duidelijk kon maken waarom en hoe ik mij identificeerde met de medemens, gewoonten en normen en waarden, die mij gewoon waren, als ware ik een omhulsel zonder kern. Iedere handeling die normaal gesproken als ogenschijnlijk triviaal wordt beschouwd, stelde mij nu voor een uitdrukkelijke keuze. Derhalve besloot ik om alles op mijn weg te doorgronden.

Gaandeweg aanvaardde ik dat mijn voorstelling van wie ik ben, daarbij mijn keuzes inbegrepen en de rest van de wereld, beïnvloed wordt of lijkt te worden door allerhande zaken zonder dat ik dat vast kan stellen.

Aangezien het leven en de wereld constant aan verandering onderhevig zijn, kunnen wij onmogelijk als mens, maatschappij en wetenschap een vaste waarde hechten aan waarheid, zekerheid, vrijheid en vooruitgang, die rust en controle kunnen brengen aan het leven. Ondanks muziek, film en filosofie die tijdelijk verdoven, blijft wat zich aan mij voordoet als een uitdrukkelijke keuze, voelen als een kauwgom onder de zool van mijn schoen, die ik bij iedere stap opmerk.

 

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)