Sep 152011
 

Afgelopen donderdag plaatste Marcel van Dam  een artikel in de Volkskrant onder de kop: ‘Teloorgang VS gaat gepaard met de verzwakking van Israël’. Met zijn anti-Israel houding blijkt het in dit artikel wel mee te vallen, want hij wijst er op dat de positie van Israel kwetsbaarder wordt wanneer het zijn voortbestaan afhankelijk maakt van militaire en financiële steun van een steeds verder verzwakkende VS. Hij adviseert Israel vrede te sluiten met de Palestijnen en de Arabische landen in de regio en vindt dat Israel gedwongen moet worden het annexeren van bezet Palestijns gebied op te geven:

“De staat Israël is gevestigd met steun van het Westen. Daarmee werd groot onrecht gedaan aan de Palestijnen, maar dat woog op tegen het onrecht de joden na de Holocaust een eigen staat te ontzeggen. Het Westen kan zijn handen niet van Israël aftrekken, maar het kan ook geen nieuwe oorlog in het Midden-Oosten riskeren. Alleen daarom al moet Israël gedwongen worden het heilloze streven naar het annexeren van bezet Palestijns gebied op te geven.”

Tegenstanders van deze visie zullen er allereerst op wijzen dat het Palestijnse volk niet bestaat. het betreft hier Arabieren die pas een nationaal Palestijns bewustzijn hebben ontwikkeld, nadat de Israëlische staat werd gevestigd in het gebied waar zij zich – soms slechts toevallig rondtrekkend – bevonden. De tegenstanders zijn er van overtuigd dat het stichten van een Palestijnse staat slechts een middel is om het uiteindelijke doel, vernietiging van Israel, te realiseren. Of zoals Yasser Arafat het op de Jordaanse tv zei in 1993, nadat hij in de tuin van het Witte Huis de hand had geschud van de Israelische premier Rabin:

“Aangezien we Israel niet in een oorlog kunnen verslaan, doen we het in etappes. We nemen ieder willekeurig gebied van Palestina dat we kunnen krijgen, vestigen daar een soevereine staat en gebruiken die staat als een springplank naar meer. En als de tijd er rijp voor is, zullen de Arabische naties ons vergezellen voor de finale slag tegen Israel.”

Ik denk dat de tegenstanders van vrede met de Palestijnen en de Arabische landen gelijk hebben met hun stelling dat het Palestijnse volk niet bestaat. Ik denk dat het motief voor een onafhankelijke staat van de huidige Palestijnse leiders niet afwijkt van het motief van Yasser Arafat in 1993: een springplank voor de vestiging van een groot-Palestina onder islamitisch gezag. De kreet om de Joden vervolgens de Middellandse Zee in te drijven, zoals in het Handvest van Hamas staat beschreven zie ik eerder als Arabische retoriek, maar ook los daarvan heeft dit springplankscenario een uitermate explosief gehalte, dat evengoed zal uitmonden in een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten

Kortom, Israel bevindt zich in een patstelling: Voortzetting van het huidige beleid dat zwaar leunt op steun van een afbrokkelende wereldmacht vergroot het risico van een oorlog in het Midden-Oosten, die gezien het daar aanwezige arsenaal aan atoomwapens desastreus zal uitpakken, maar vrede sluiten met de Palestijnen en de andere Arabische landen resulteert in hetzelfde risico. Wat is het minste van twee kwaden?

Wat in ieder geval geconstateerd kan worden is dat de Palestijnse mensen, ongeacht of het nu wel of niet een eigen volk betreft, al meer dan 60 jaar de dupe zijn van dit spanningsveld. Eerst verdreven of gevlucht van hun oorspronkelijk grondgebied en vervolgens al die tijd moedwillig in kampen gehouden in plaats van mogelijkheden geboden om te integreren in de buurlanden die soms maar 50 km van dit oorspronkelijk grondgebied verwijderd zijn. Moedwillig door deze buurlanden in kampen gehouden om daarmee de claim op terugkeer en dus de claim van de Arabische buurlanden op Israel levend te houden. Moedwillig tot slachtoffer gereduceerd om daarmee de sympathie van de wereld voor dit streven te winnen. Een essentiële vraag voor Marcel van Dam en anderen hierbij: de Palestijnen zijn de slachtoffers, maar wie zijn vandaag de dag de feitelijke daders?

Nawoord: Het artikel werd op 17 september 2011 onder de titel: “Israël staat voor een gruwelijk dilemma” geplaatst in de Volkskrant.

  19 Responses to “Erkenning van de Palestijnse staat, het minst van twee kwaden?”

  1. Marcel van Dam weet er weinig van af of is ideologisch verblind (waarschijnlijk beide), gezien zijn zin: “Omdat Israël zijn voortbestaan afhankelijk heeft gemaakt van militaire en financiële steun van Amerika in plaats van vrede met de Palestijnen….”

    Israel heeft alles gedaan voor vrede met de Palestijnen: autonomie gegeven, terug getrokken uit Gaza enz.

    En wat zeggen Palestijns president Abbas en toponderhandelaar Shaath recent? Ze kunnen geen Joodse staat accepteren. Ze zijn dus nooit serieus geweest over de tweestatenoplossing.

    Om nog maar te zwijgen over Hamas, dat in het Arabisch blijft oproepen tot het doden van Joden als islamitische picht.

  2. Even los van de vraag of er nou wel of niet een Palestijnse staat moet komen, heb ik nog wel een andere vraag. Namelijk, waarom zou men eerst een definieerbaar ‘volk’ moeten zijn, voordat men recht zou kunnen hebben op een land?

    Door de geschiedenis heen zien we tal van voorbeelden van landen die niet uit één definieerbaar volk bestaan, of die helemaal niet met een volk in de huidige zin van het woord te associëren zijn. Anderzijds hebben we ook nu volken die weliswaar redelijk omlijnd zijn, maar toch geen eigen land hebben.

    Het vasthouden aan het idee dat de Palestijnen geen volk zijn en alleen daarom geen eigen staat zouden kunnen hebben, doet nogal geforceerd laat-19e eeuws aan, toen het nationalisme in Europa immers de drijvende kracht achter statelijke ontwikkelingen was. Inmiddels zou je kunnen zeggen dat Artikel 1, lid 2 van het Handvest van de Verenigde Naties het recht geeft aan een samengebonden groep mensen om hun eigen lot te bepalen, ongeacht of ze nou officieel een ‘volk’ zijn of niet.
    (To develop friendly relations among nations based on respect for the principle of equal rights and self-determination of peoples, and to take other appropriate measures to strengthen universal peace;)

    Daarnaast, als je een ‘volk’ definieert als een groep mensen met een gemeenschappelijke geschiedenis, taal en cultuur en geografische locatie, beginnen de Palestijnen daar na 60 jaar niet enigszins aan te voldoen?

    Hiermee wil ik dus geen oordeel vellen over een eventuele Palestijnse staat. Ik denk alleen dat het blindstaren op de vraag of de Palestijnen al dan niet een volk zijn, eigenlijk niet relevant is bij het bepalen of er al dan niet een Palestijnse staat zou moeten komen.

  3. Frank,

    ik ben het helemaal met je eens, dat het één volk zijn geen criterium dient te zijn om een staat te vormen. De rampen die het hier aan ten grondslag liggende nationalisme heeft veroorzaakt zijn genoegzaam bekend. En kondigen zich momenteel ook weer aan binnen de EU.

  4. Een paar relativerende opmerkingen over volk en staat in het Midden-Oosten. We zijn zo gewend om ons te focussen op de verschillen tussen Israel en zijn buren, dat we bijna vergeten dat hun ontstaansgeschiedenis ook gemeenschappelijke kenmerken heeft, die voor een deel ook de gewelddadige geschiedenis van de regio verklaren.

    De grenzen van Jordanie, Syrie, Libanon, Irak zijn in 1916 bepaald in een geheime Brits-Franse overeenkomst (Picot-Sykes verdrag), deels met de expliciete opzet verschillende religieuze en etnische groepen binnen zodanige grenzen te verenigen dat het zwakke staten zou opleveren. De effecten daarvan zijn tot op de dag van vandaag voelbaar, denk aan de bloedige burgeroorlogen in de regio.

    De overeenkomst moest geheim blijven tot na de Eerste Wereldoorlog, want in het openbaar werden de Arabieren opgeroepen in opstand te komen tegen de Ottomaanse overheersers. De Britten en Fransen appelleerden aan het nationalisme en konden dat doen omdat zich onder de Arabieren een nieuw nationalisme had ontwikkeld, gelijktijdig met dat van zionisten, niet veel later dan dat van de Nederlanders.

    De Balfour-declaration van 1917 ademt dezelfde sfeer als het Picot-Sykes verdrag : Europese mogendheden beslissen (achter de rug van de lokale bewoners om) over de toekomst van een gebied. De eerste Joods-Arabische spanningen zijn er al in de jaren ’20. Er woonden toen 800.000 Palestijnen en ongeveer 80.000 joden.

    Israel is dus net zoals zijn buren een staat die zijn oorsprong vindt in Europese machtspolitiek, waar zeer diverse groepen moeten wennen aan het idee dat men een volk is, een notie die meestal met wisselend succes door de machthebbers wordt opgelegd.

  5. Het lijkt me dat Israël er alles aan gedaan heeft om tot vrede te komen in het midden-oosten. Alle vredesonderhandelingen zijn steeds gesaboteerd door de ‘Palestijnen’ met name onder Arafat. Israël heeft ook de Gazastrook teruggegeven aan de ‘Palestijnen’ en wat was het antwoord daarop? Vanuit de Gazastrook begon men massaal raketten af te vuren op de Israëlische bevolking. En Arafat bleef maar roepen, Jihad, jihad. Ik heb geen Arabisch woordenboek maar ik geloof nooit dat dit het Arabische woord voor vrede is.

  6. Een reactie op Frans – 1 – , een vraag aan hem – 2 – en een reactie op Jan Hamer -3 –

    1. Frans, je beperkt het lijden van de Palestijnen tot dat van de Palestijnen in de vluchtelingenkampen, en dan alleen de kampen buiten Gaza en West-Bank. Het lijden van de Palestijnen in Israel – tweedehands burgers, discrinimerende wetten – , het lijden van de Palestijnen in Gaza – illegale blokkade, vernietigingsoorlog – en in West-Bank / nederzettingen, muur, weggepast uit Oost-Jeruzalem -komt bij jou niet aan bod. Lees Susan Nathan, het andere Israel.
    2. Frans, ik ken weinig GroenLinksers die zulke selectieve blogs schrijven over Israel en Palestina als jij. Mijn vraag is dan ook welke standpunten van GroenLinks je aangezet hebben tot lidmaatschap.
    3. Jan Hamer. Ik heb een leestip voor je, namelijk het boek van Anja Meulenbelt, met de titel ‘Oorlog als er vrede dreigt’. Een argument tegen jouw tekst is dat Israel tijdens elk vredesproces en onder elke regering altijd doorgebouwd heeft aan nederzettingen.

  7. Dag Fennie, daar ben je weer, welkom.

    Laat ik beginnen met een antwoord op je vraag aan mij. Wil je mijn motieven voor GroenLinks uitvoerig weten? Lees: http://zinenrede.nl/?p=1359 . Kort samengevat was ik in 1970 al lid van de PSP, een van de voorlopers van GroenLinks. Wat mij aantrok in die partij waren precies de twee begrippen in haar naam, het pacifisme en het socialisme. Van beide thema’s heeft GroenLinks zich meer en meer verwijderd. De stap van socialisme naar progressief liberalisme kan ik nog meevoelen, het afscheid van het pacifisme niet.Dus ben ik ook geen lid meer.

    Dan een reactie op jouw punt 1. Mijn streven blijft het om geen selectieve blogs te schrijven, dus ben ik informatie over jouw tip Susan Nathan en haar boek ‘De andere kant van Israel’ gaan zoeken. Dat boek handelt vooral over de situatie van de Palestijnen die in Israel wonen. Een bespreking van het boek op http://www.infonu.nl eindigt met de volgende conclusie: “Voor wie graag een negatief verhaal leest over Israël is dit boek uitermate geschikt. Maar voor wie zoekt naar een meer gebalanceerd verhaal kan beter een ander boek lezen.” Ook lees ik dat Anja Meulenbelt een fan van haar is. Kortom, wat ik over haar vind overtuigt mij vooralsnog niet van objectieve berichtgeving over het drama in het M.O.

    Dus laat ik Susan Nathan even vergeten en ingaan op de inhoud van je punt 1. Ik beperk me inderdaad tot de Palestijnen die in vluchtelingenkampen zitten. Dat lijkt me ook al vreselijk genoeg. Ik geef een verklaring voor het feit dat ze nu nog steeds in die vluchtelingenkampen zitten. Waarom ga je daar niet gewoon op in, door te beamen of te weerleggen wat ik daar zeg? Dan hebben we een discussie waar we verder mee komen. En praten we een andere keer over de andere zaken die jij in punt 1 aansnijdt (en ieder op zich relevant zijn, daar niet van).

  8. @Frank

    Zelfs als men zou vinden dat er een Palestijns volk bestaat, en als men zijn ogen zou sluiten dat dat al een staat heeft in het mandaatgebied Palestina – te weten Jordanie – dan worden nog aan basisvoorwaarden niet voldaan, zoals een regering (er zijn er twee), een gebied (er zijn geen officiele grenzen), democratie (verkiezingen zijn jaren achterstallig) enz. enz.

  9. Ad 7.
    Dag Frans,
    Ik kom op je site via Planeet GroenLinks, een verzameling blogs van GroenLinksers. Ik ben verbaasd dat ook ex-leden daar toegang toe hebben, Ik ben verbaasd, en ik ben er ook tegen. Ook vind ik het nogal verrassend dat je nog steeds pacifist bent, en je alsmaar zorgen maakt over een van de grootste militaire machten ter wereld.

    Recensies over boeken m.b.t. Palestina-Israel zeggen bijna altijd veel over de recensent. Vind iemand het boek van Van Agt “een zijdig” of “fanatiek” zonder dat te beargumenteren, dan weet je dat je met een Israel-verdediger te maken hebt. Jij bent er in geslaagd een negatieve recensie over Susan Nathan te vinden. Waarschijnlijk vond je ook andere. Ik heb de indruk dat ze haar eigen ervaringen als Joodse nieuwe Israelier – die besluit in Israel in Palestijns gebied te gaan wonen – eerlijk vertelt. En, ja, inderdaad, dat verhaal is behoorlijk negatief voor Israel. Als je een vriend hebt – en jij bent vriend van Israel – en je hoort alsmaar dat hij vaak dronken achter het stuur zit, moet je misschien die informatie toch tot je door laten dringen, en er iets mee doen.

    Jij kunt kiezen waar je over schrijft, en ik kan kiezen op welke elementen, eventueel ontbrekende elementen, ik reageer. Ik ging bijv. niet in op je provocatie dat de Palestijnen geen volk zouden zijn. Ik vind die discussie ook niet super interessant. Maar mensen die eeuwenlang met dezelfde taal in een gebied, in een samenleving bij elkaar wonen, ach, dat lijkt me al aardig in de buurt van een volk te komen. Ook als dat volk twee eeuwen geleden meer dacht in termen van familie’s, dan van landen en volkeren.

    Overigens weet jij ook dat de stelling goed te beargumenteren valt dat er wel een Israelisch volk bestaat, maar geen joods, al dan niet met hoofdletter J.

    Over de vluchtelingenkampen. Jij claimt “moedwillig” in kampen gehouden, om de claim van Arabische landen op Israel levend te houden. Het gaat mij om wat je daarvoor zegt: “verdreven of gevlucht van hun oorspronkelijke grondgebied”. Daar gaat het om. Israel vernietigde in 1948 onmiddellijk de Palestijnse dorpen. In alle teksten voorafgaande aan de stichting van de staat Israel staat dat de oorspronkelijke bewoners geen schade mochten lijden. 63 jaar later is hun recht op terugkeer niet gerealiseerd. Lees Ilan Pappe, de etnische zuivering van Israel. Ook daar zullen verschillende recensies over te vinden zijn. maar de informatie is relevant. Ilan heeft het lang volgehouden, maar woont inmiddels buiten Israel.

    Ik geloof niet erg dat we een discussie hebben waar we verder mee komen.
    Ik wil alleen graag dat mensen die geen duidelijke mening hebben over Israel-Palestina zich – onder andere – door te lezen er wat verder in verdiepen. Een boek kan zoveel beter argumenteren dan een blog.

  10. At 9.
    Het boek van Ilan Pappe heet natuurlijk “De etnische zuivering van Palestina”.

  11. Dag Fennie,

    Jouw reactie kenmerkt zich door een hoog ‘de pot verwijt de ketel’ gehalte, en je schrijft me meerdere dingen toe die uitsluitend gebaseerd zijn op je vooringenomenheid jegens mij en niet op wat je weet of leest, hetgeen ik betreur. Het heeft geen zin om me tegen vooringenomenheid te verweren, maar jouw tekst maakt het mij wel mogelijk om zelf aan te geven waar ik sta:

    Ik ben inderdaad vriend van Israel, alleen ben ik daardoor geen vijand van de Palestijnen. Ik kom op voor het recht van een eigen thuisland in Israel voor de Joden én voor een thuisland voor de Palestijnen. Het zou verreweg het beste zijn, wanneer beide groepen in vrede en vriendschap met elkaar in een en hetzelfde land zouden samenleven, hetgeen oorspronkelijk ook de bedoeling was. Alleen ben ik realist genoeg om te weten dat zoiets zeker nu niet mogelijk is. Nu niet, omdat er te veel tussen beide groepen is gebeurd, waardoor het wederzijds vertrouwen volledig weg is en omgeslagen in grote vijandschap. Schuldigen uit het verleden daarvoor aanwijzen is een heilloze weg, want tegenover Pappe kan je weer andere auteurs zetten enz. Ik kijk vooral naar een vreedzame (pacifistische) oplossing van het conflict en die vraagt om:

    1. Een einde maken aan de situatie die deze vijandigheid in stand houdt en zelfs vergroot (de Israelische bezetting en de Palestijnse terreur )
    2. Een afkoelingsperiode waarin beide groepen de tijd krijgen te ontdekken dat de ander een medemens is en geen vijand.

    Ik denk dat de twee staten oplossing daarvoor het meest geschikt is; die maakt een einde aan de bezetting, hopelijk ook aan de Palestijnse terreur en biedt de burgers van beide landen de kans aan elkaar te wennen. Of men dan ooit besluit om, net als wij nu in Europa, meer met elkaar te gaan samenwerken, een muntunie te vormen, wellicht zelfs een groot Palestina, in welke vorm van samenwerking dan ook, zal de toekomst uitwijzen.

    Om tot deze oplossing te komen moeten de twee partijen met elkaar gaan onderhandelen. Een onderhandeling heeft het meeste kans van slagen wanneer beide partijen dat met open vizier doen. Bovenstaand stuk poogt daartoe een bijdrage te leveren, door de angst van Israel over de feitelijke motieven van Abbas te beschrijven. Wat Israel met die angst moet doen, laat ik in het stuk aan de lezer over. Persoonlijk ben ik van mening dat Israel die angst op de koop toe moet nemen en gaan onderhandelen over vrede d.m.v. een twee statenoplossing. In de onderhandelingen kan dan gezocht worden naar een goede oplossing voor de vluchtelingen, zonder daarmee het thuisland van de Joden op de tocht te zetten.

  12. @Likoed Nederland,

    Mijn punt is niet dat de Palestijnen al dan niet aan de definitie van een volk zouden voldoen, maar dat die vraag volgens mij irrelevant is, want zetelt in een laat 19e, vroeg 20e eeuwse notie van wat een natiestaat zou moeten zijn. Namelijk de verwezenlijking en vertegenwoordiging van een volk.

    Je zou kunnen zeggen dat, met het Handvest van de VN erbij, elke groep mensen in een relatief (!) goed afgebakend geografisch gebied die zichzelf in meerderheid uitspreken voor zelfbestuur, hier ook een ‘recht’ op hebben. Daarvoor hoeft deze groep mensen geen duidelijk gedefinieerd volk te zijn, maar slechts gezamenlijk deze wil uit te spelen.

    Onder dat argument is het dus ook irrelevant welk staatsbestel dit land heeft, en of er al een staat voor dit volk bestaat. Het recht op zelfbestuur is immers niet afhankelijk van omstandigheden in omringende landen of de vorm van bestuur.

    Je bezwaren lijken me dus ook ongegrond. Het is hetzelfde als zeggen dat Vlaanderen niet onafhankelijk mag worden, omdat Nederland al bestaat, en het Vlaamse en Nederlandse ‘volk’ al zoveel op elkaar lijken, Of omdat Vlaanderen al meerdere regeringen kent. Je argumenten zijn hooguit praktische bezwaren, maar geen principele redenen om van Palestijnse staatsvorming af te zien.

  13. @Frank Hemmes

    U heeft ons niet goed begrepen. Wij gaven niet onze mening, maar wat het internationaal recht er over zegt. En dat zegt dus dat een staat – onder andere – een regering en eenduidige grenzen moet hebben.

  14. @ 11

    Frans,
    Het enige wat ik je toeschrijf: 1. vriend van Israel zijn; daar ben je het mee eens;
    2. mijjn veronderstelling: “Jij weet ook dat de stelling goed te beargumenteren valt dat er wel een Israelisch volk bestaat, maar geen joods, al dan niet met hoofdletter J.”. Je gaat daar niet op in en ik nu ook niet. Maar het is een veronderstelling over je kennis, niet over je slechte karakter of je verkeerde mening. Naar mijn mening schrijf ik je dus niks toe op grond van vooringenomenheid.

    Jij zegt dat ik het je mogelijk maak om zelf aan te geven waar je staat. Nou dacht ik toch dat je die mogelijkheid al had, gezien het blog waar we op reageren…. Smiley.
    Je wilt de Palestijnen, hoewel geen volk, wel een thuisland “geven”, maar daarnaast: “een eigen thuisland in Israel voor de Joden”.

    Nou is bij alle plannen voor het totstandkomen van de staat Israel als voorwaarde gesteld dat er geen schade gedaan zou worden aan de mensen die al in het gebied woonden. Daar is dus niks van terecht gekomen. Ongeveer 540 Palestijnse dorpen vernietigd, zodat vluchtelingen geen huis hebben om naar terig te keren. Je kunt het wel naar vinden dat ik akelige veronderstellingen over je maak (qoud non), maar hier vraag ik me wel af of jij je realiseert dat erkenning van Israel, niet als staat, maar als Joodse staat, betekent dat we de discriminatie in de Israelische wet t.o.v. de daar wonende Palestijnen zouden legitimeren. Maar ja, Susan Nathan wil je niet lezen….
    Ik doe een nieuwe veronderstelling: dat je weet dat er in Israel partijen zijn, waarop Joodse Israeli democratisch veel stemmen uitbrengen, die vinden dat de Israelische Palestijnen uit Israel verdreven moeten worden. Ik weet het in elk geval wel.

    In een eerdere reactie meld je dat Anja Meulenbelt niet objectief is. Dat is prima, ik denk dat het nauwelijks iemand is gegeven objectief te zijn. We gaan met die menselijke onvolkomendheid om door in discussies aan te geven wat de ander weglaat of fout vermeldt.
    Jij doet dat niet, je meldt dat het je niet bevalt. Veel verder komen we zo niet.

    In je “kans om te zeggen wat jij als oplossing ziet” meld je dat jij het nodig vindt dat er een eind komt aan de Israelische bezetting en de Palestijnse terreur. Daarna kom je met het psychologische verhaal dat beide partijen moeten ontdekken dat de ander een medemens is en geen vijand.

    Ik denk dat dat laatste altijd zichtbaar is geweest, en dat Palestijnen dat nog wel degelijk weten. Het gaat om het BELEID van Israel, de bezetting, het onrecht. het geweld.

    Mijn oplossing: Israel aan het internationaal recht houden, de bezetting inderdaad eindigen. Palestijnen, ook in Gaza, economisch perspectief geven, in plaats van de armoede dag na dag te laten toenemen.
    Israel (en Palestijnen) aan internationaal recht en respect voor mensenrechten houden, dat geeft kans op perspectief.

  15. @13 Likoed Nederland

    Ik citeer u: “Het internationaal recht zegt dat een staat – onder andere – een regering en eenduidige grenzen moet hebben.” Mee eens. MAAR:
    Israel is het enige land dat erkenning als staat geniet terwijl de grenzen NIET zijn vastgelegd. Mijn Nederlandse regering kan mij tenminste niet uitleggen wat die grenzen zijn.

  16. @Likoed Nederland

    Het lijkt me dat deze ‘definitie’ enigszins rekbaar is. Is Somalië geen land, omdat het geen regering bezit? Is België om die reden geen land, omdat het meerdere ‘regeringen’ bezit. Het ‘probleem’ dat de Palestijnse gebieden momenteel geen eenduidige regering hebben zou je, wat mij betreft, ook via een federale structuur kunnen oplossen.

    Overigens is dit nogal een kip/ei verhaal. Als een volk geen land kan zijn, omdat het geen regering of duidelijk afgebakend gebied heeft, dan maakt dat zelfbeschikking feitelijk onmogelijk omdat een volk dan nooit aan de status quo kan ontsnappen. Dat zulks wel mogelijk is, ‘bewijst’ in zekere zin het geval Kosovo, waar er ook eerst de drang naar een land was, daarna pas de regering of het duidelijk afgebakende gebied.
    Daarbij komt dat een ‘volk’ natuurlijk geen staatsrechtelijke aanspraak op een territorium kan maken zolang het geen staat is, waarmee we volgens uw redenering dus in een Catch 22 terecht komen. En dat lijkt me, ook vanuit een internationaal rechterlijk standpunt bezien, onwenselijk.

  17. De vergelijkingen gaan niet op. Zowel Somalie en Israel hadden een regering en grenzen op het moment dat ze erkend werden.
    Als je een rotzooitje gaat erkennen, dan zal het een rotzooitje blijven.

    Dat is de reden dat Europa zo voorzichtig heeft geopereerd bij de erkenningen in Oost Europa.

    En als dit criterium los gelaten zou worden, zouden er betere voorbeelden voor erkenning zijn. Sahara, Koerdistan, Tibet enz.

  18. ad 17 Likoed

    1. Wilt u me zeggen (wat Nederlandse regering niet kan) volgens welke grenzen de staat Israel erkend is. Bedoelt U de grenzen van het VN-verdelingsplan? Dat zou interessant zijn.

    2. Sahara, Koerdistran en Tibet zijn verschilende situaties.

    Van Koerdistan en Tibet weet ik niet hoe het juridisch ligt.

    West-Sahara is een situatie van een koloinie (ex-Spaans) dat zijn recht op onafhankelijkheid na decolonisatie niet erkend zag. In plaats daarvan werd het land eerst door twee buurlanden (Mauretanie en Marokko),bezet, nu nog alleen door Marokko, want Mauretanie gaf zijn claim op.

    De situatie van West-Sahara is glashelder: Er is een staat, er zijn duidelijke grenzen, er is een regering.
    Net als bij Israel-Palestina zijn er – onder andere – de VS en Europa die niet meewerken het recht op zefbeschikking gerealiseerd te krijgen. Maar noch de VS, noch enig Europees land erkennen de claim van Marokko..

    Er zijn interesaante overeenkomsten tussen Marokko en Irael: beide landen roven grondstoffen uit bezet gebied (Marokko: fosfaat en vis; Israel: water) en brengen kolonisten naar het bezette gebied.

  19. Nog steeds dragen heel wat Arabieren die nu tussen de Jordaan en de Middellandse Zee wonen de achternamen die hun Arabische landen van herkomst verraden.De belangrijkste Arabische immigratie vond echter plaats na 1918. Het Palestine Royal Commission Report (blz.279) wijdt speciale aandacht aan de illegale Arabische immigratie. De schattingen lopen uiteen tussen de 60.000 en 100.000 illegale Arabische immigranten in de periode 1918 – 1940. Tussen 1922 en 1929 alleen al nam de niet-Joodse bevolking van Palestina (de Bedouinen niet meegerekend) met meer dan 75% toe.Welke taal spraken en spreken de Palestijnen? Palestijns? Welke muntsoort hadden ze? Welke nationaliteit stond er bij de meeste ‘Palestijnen’ 60 jaar geleden in hun paspoort?De Palestinian Media Watch verklaart: ‘De Palestijnse Autoriteit vertelt zijn mensen dat vrede met Israël niet het doel is. In plaats daarvan zegt men dat dit heel Israël Palestina is, en dat geen enkel compromis acceptabel is vanwege het principe van de “enige rode grenslijn”. Deze spotprent laat onmiskenbaar zien dat de PA Israëls bestaansrecht niet erkent. Er wordt duidelijk gesuggereerd dat het ware doel van de PA de volledige vernietiging van Israël is en dat die natie moet worden vervangen door een Palestijnse staat.’De PA beschouwt al tientallen jaren heel Israël als Palestina..Yasser Arafat het op de Jordaanse tv zei in 1993: “Aangezien we Israel niet in een oorlog kunnen verslaan, doen we het in etappes. We nemen ieder willekeurig gebied van Palestina dat we kunnen krijgen, vestigen daar een soevereine staat en gebruiken die staat als een springplank naar meer. En als de tijd er rijp voor is, zullen de Arabische naties ons vergezellen voor de finale slag tegen Israel.”

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)