Mei 052011
 

Er zijn mensen die van mening zijn dat de dodenherdenking ‘gekaapt’ wordt door de Joodse organisaties die zich er hard voor maken dat deze dag primair in het teken van de Holocaust staat. Alle andere slachtoffers van geweld worden kort aangehaald en verder gaat het uitsluitend over de 6 miljoen doden van de Holocaust. Die Joodse organisaties worden daarbij ook nog gesteund door Israel, dat met de ene hand geld geeft aan de herdenking van zijn doden en met de andere hand op hetzelfde moment nieuwe slachtoffers maakt onder de Palestijnen. Hoe treurig is deze verdachtmaking van de dodenherdenking.

Iedere dag worden de slachtoffers van oorlogsgeweld herdacht in de media. Nog nooit zijn wij zo bewust geweest van al het geweld in onze wereld, nog nooit hebben wij er zoveel aandacht aan besteed en nog nooit zijn we zo betrokken geweest als nu. Dat we op 4 mei stilstaan bij alle slachtoffers van oorlogsgeweld is voor mij logisch en vanzelf-sprekend. Ieder slachtoffer dat valt is er een teveel en dat is ook de essentie van de dodenherdenking.

Dat wij op deze dag met name de laatste extreme genocide in eigen land herdenken doet recht aan die essentie. Want juist de Holocaust laat zien en voelen dat wij dus ook in staat waren tot zulke gruwelijkheden, die zich vandaag de dag vooral in andere landen afspelen. Nederland heeft nog maar ruim 60  jaar geleden actief meegedaan aan het systematisch uitroeien van een volk, simpelweg vanwege hun afkomst, maar ook van andere minderheden zoals homoseksuelen, zigeuners en gehandicapten. Met andere woorden, de herdenking aan de Holocaust maakt dat het geen ver van ons bed show meer is, het komt dichtbij. We kunnen het koppelen aan onze eigen wereld, onze eigen realiteit. En wat maakt nou meer indruk dan dat? Een indruk die hard nodig is om herhaling, discriminatie en uitsluiting van welke bevolkingsgroep dan ook te voorkomen.

De geschetste relatie van de dodenherdenking met het gewelddadige karakter van Israel vandaag de dag kenmerkt zich door een subjectieve en vooral selectieve beschrijving van de werkelijkheid in het Midden-Oosten conflict die telkens weer opnieuw grote ergernis oproept. Deze subjectiviteit en selectiviteit treft men zowel aan bij bewegingen die pro-Israel zijn als pro-Palestijnen.

Waarom kan men niet gewoon naar álle feiten kijken in plaats van een gekleurd beeld van de werkelijkheid te schetsen om de eigen mening kracht bij te zetten? Neem Hebron, een stad met 120.000 Palestijnse inwoners op de Westelijke Jordaanoever, waar zo’n 450 Joodse kolonisten midden in het centrum zijn gaan wonen en beschermd worden door 1.200 militairen. Het is absoluut verkeerd dat die kolonisten de boel terroriseren én het is absoluut verkeerd dat in 1929 de er reeds duizenden jaren wonende Joodse gemeenschap tijdens het bloedbad van Hebron is vermoord of verdreven. Het is absoluut verkeerd dat de Palestijnen geen eigen staat hebben met echte rechten en kansen én het is absoluut verkeerd dat een groot deel van hen de Joodse staat nooit heeft erkend of wil erkennen. Het is absoluut verkeerd dat er een muur gebouwd is, deels op Palestijns grondgebied, zodat de Palestijnen aan een zijde zijn ingesloten én het is absoluut verkeerd dat er zoveel aanslagen worden gepleegd op Israëlisch grondgebied dat de Israëli een muur bouwen als enig redmiddel.

Hoe moeilijk is het voor mensen om te zien dat aan beide kanten absoluut verkeerde dingen gebeuren, dat we er niets mee opschieten om voor de ene kant te kiezen en tegen de andere, dat we op deze manier alleen maar zorgen voor verdeling en verwijdering met eindstation haat. Op vier mei herdenken we met zijn allen waar dat toe kan leiden.

  11 Responses to “De Dodenherdenking, de Holocaust en Israel”

  1. Inderdaad! Mooi geschreven en slaat de spijker recht op de kop.

  2. Waarom zouden de nakomelingen van die in 1929 verdrevenen niet in Hebron mogen wonen?
    Hebron, de tweede heilige stad van het Jodendom. Is dat onrecht?

    En dat de Palestijnen nog geen eigen staat hebben, komt omdat ze de internationaal voorgestelde compromissen (1937, 1947, 2000/2001) altijd hebben afgewezen, altijd met geweld.

  3. Goed geschreven en het laat inderdaad 2 kanten zien. Toch heb ik nog een paar vragen; De muur die door Israel gebouwd is. Als dit bedoeld is om de israelische burger te beschermen waarom wordt deze dan op palestijns grondgebied gebouwd? Als israel vrede wil zoals zij beweren waarom laten zijn de kolonisten hun gang gaan? Wat is de tactiek om bij elke hooggeplaatste bezoeker weer nieuw nederzettingen toe te staan? De raketaanvallen vanuit palestina, worden die door de overheid afgeschoten of door een stelletje extremisten? Waarom zegt israel alleen maar te reageren op aanvallen terwijl redelijk duidelijk is dat israel vaak genoeg de agressor is in deze? Ik heb nog nooit een kolonist uit Palestina een huis zien bouwen op israelisch grondgebied. Waarom niet? Israel heeft een zo sterk defensie systeem dat zij uitstekend in staat zijn om zichzelf te verdedigen zonder muur.

  4. Beste Likoed Nederland en Beste Frank Beuken,

    Ik wil jullie hartelijk danken voor jullie reacties. Vooral omdat jullie precies datgene bevestigen wat ik met mijn stuk wil duidelijk maken. Namelijk, dat jullie de feiten van één kant belichten om je eigen mening kracht bij te zetten, vooral niet naar de andere kant willen kijken (met een redelijk selectieve benadering) en daarmee zorgen voor verdeling en verwijdering.
    Een stuitender voorbeeld had ik niet kunnen geven.
    Ik nodig jullie dan ook van harte uit om deze discussie met en tussen elkaar voort te zetten. Wie weet brengt het jullie wél ergens…

    Rosa

  5. We zijn er dus duidelijk ingetrapt:-)

  6. “…en we hebben gisteren allemaal herdacht waar dat toe kan leiden.”

    Ik zou bijna willen zeggen; AMEN!

  7. @Rosa

    Wie zegt dat wij niet naar de andere kant willen kijken? Israel wil het liefst zo weinig mogelijk met de Palestijnen te maken hebben. Vandaar het heken en de volledige terugtrekking uit Gaza.
    Maar door de raketten en terreur blijven veiligheidsmaatregelen noodzakelijk.

    Als het de Palestijnen om een staat te doen was, hadden ze ‘ja’ kunnen zeggen tegen het Clinton compromis in 2000.

  8. Beste meneer of mevrouw Likud Nederland,

    Hoe kan je in volle ernst de volgende twee zinnen achter elkaar zetten: “wie zegt dat wij niet naar de andere kant willen kijken? Israel wil het liefst zo weinig mogelijk met de Palestijnen te maken hebben.” Volgens mij heb je zelf niet in de gaten hoe tegenstrijdig met elkaar deze twee zinnen zijn:
    – De bereidheid om naar de andere kant te willen kijken impliceert een beweging naar die andere kant toe, een je naar de andere kant toebuigen, want iets willen zien betekent je er naar richten.
    – Het liefst zo weinig mogelijk met de andere kant de maken willen hebben betekent juist het omgekeerde, de andere kant de rug toekeren.

    In mijn ogen bevestig je met je reactie weer precies de kern van Rosa’s betoog: je bekijkt het conflict puur vanuit een kant en draagt daarmee bij aan het versterken van de verdeling en verwijdering. Het hek is nodig om de raketten en de terreur de baas te blijven; klopt helemaal van de Israëlische kant bekeken. Maar bekijk je het van de Palestijnse kant dan klopt het evenzeer dat zo’n hek agressie oproept. In die kant verdiep jij je niet en dat blijft dus jammer, want daardoor zal vrede niet dichterbij komen.

  9. @8

    U begrijpt heus wel wat wij bedoelden. Israel wil er weinig mee te maken hebben, omdat er altijd geweld vandaan komt.
    Maar ook juist daarom hoopt Israel dat de Palestijnen eindelik eens prioriteit geven aan hun eigen samenleving opbouwen – wat een kans hadden ze niet na het vertrek uit Gaza, maar alle energie ging zitten in raketten lanceren.
    Overigens gaat het op de Westbank al veel beter, jaarlijkse economische groei van 10%. Maar het akkoord met Hamas kan weer roet in het eten gooien.

  10. Beste Likud Nederland,

    Zoals Amos Oz het zegt: Het M.O.-conflict is een kwestie van ‘gelijk en gelijk’. Natuurlijk snap ik dat Israel zich moet weren tegen het geweld. Natuurlijk is die muur een goed idee geweest. En ja, Gaza is inderdaad een gemiste kans. Het punt van Rosa’s artikel gaat echter over de eenzijdigheid van het gelijk aan beide kanten, waardoor er nooit een oplossing komt. Die komt er alleen wanneer men niet alleen voortdurend het eigen gelijk verkondigt, maar ook bereid is te kijken en te luisteren naar het gelijk van de ander. Dus: bouw inderdaad die muur om terreuraanslagen te verminderen, maar vraag je tegelijk af waarom die Palestijnen er zelfmoordaanslagen voor over hebben om hun gelijk te krijgen, waarom de Gazanen hun energie stoppen in het maken en afvuren van raketten ipv hun land opbouwen. En als je begrijpt waarom ze tot dit uitermate destructieve gedrag komen, help dan om die oorzaak weg te nemen. Dan doe je net iets meer. Wellicht is dat op dit moment aan het gebeuren op de Westbank, doordat de economie daar jaarlijks groeit en de mensen een betere levensstandaard krijgen. Help ze daarmee, zou ik zeggen, dat vergroot de wederzijdse afhankelijkheid en vermindert de behoefte om elkaar te lijf te gaan. En wat dat akkoord betreft, daar kun je op twee manieren naar kijken: misschien radicaliseert Fatah, misschien kalmeert Hamas. Even afwachten.

  11. @Frans Schutt

    Dat zijn mooie gedachten.
    Maar natuurlijk wil Israel niet anders. Israelis willen niet bezorgd zijn om hunzelf en hun naasten, willen niet vele jaren in dienst, willen niet bergen belasting betalen voor defensie.
    Maar het is helaas al 80 jaar noodzakelijk.

    Zoals Golda Meir een jaar of 40 geleden al zei: “het wordt vrede op de dag dat de Arabieren hun kinderen meer gaan lief hebben, dan dat ze de onze haten.”

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)