Apr 122011
 

In zijn tweede achtereenvolgende Volkskrantartikel waarin Thomas von der Dunk het afslachten van een Joodse familie op de Westbank inclusief een drie maanden oude baby probeert goed te praten, daagt hij zijn veelal Joodse criticasters uit eerst maar eens antwoord te geven op de vraag of zij zich niet met geweld zouden verzetten, wanneer ze zouden worden vernederd, opgejaagd, van land en bestaansmiddelen worden beroofd. Pas dan wil hij verder praten.

Het antwoord op deze vraag van von der Dunk is simpel te geven en het verbaast me dat hij als historicus blijkbaar niet over deze relevante kennis beschikt: Bij de oprichting van de staat Israel bevonden de ongeveer een miljoen Joden in de vijandig gezinde Arabische buurlanden zich in dezelfde situatie als de Palestijnen. Het merendeel is toen net als de Palestijnen verdreven of gevlucht met achterlating van al hun bezittingen. Hebben deze mensen zich met geweld verzet? Nee, ze zijn naar het nieuwe thuisland Israel getrokken en hebben daar hun leven weer opgepakt.

Laten we de vergelijking nog iets verder doortrekken. Zijn de uit Israel verdreven of gevluchte Arabieren – toen noemden zij zich nog geen Palestijnen – ook naar hun beoogde thuisland Jordanië gegaan om daar een nieuw leven op te bouwen? Het antwoord luidt ja en nee. Ja, een deel van deze mensen is naar de omringende landen Syrië, Libanon en Jordanië gevlucht (soms maar zo’n 50 km verderop), maar in plaats van daar een nieuw leven op te bouwen wonen velen er nu al meer dan 60 jaar in vluchtelingenkampen. In hun onderhoud voorziet de VN, waardoor er voor hen geen noodzaak bestaat om op de nieuwe plek hun leven weer op te bouwen. Bij deze mensen en hun nazaten wordt nog steeds de gedachte aan terugkeer levend gehouden. Hele generaties wiens enige nut voor de wereld om hen heen bestaat uit het zich laten pamperen door de VN en het koesteren van wraakgevoelens naar het buurland Israel. Hoe legitiem is het om deze mensen al die jaren moedwillig in deze situatie te houden, in plaats van ze de mogelijkheid te bieden om, net als de verdreven Joden, in hun nieuwe land te integreren?

Genoeg antwoord op de vraag van von der Dunk, nu terug naar zijn artikel. Hij verwijt anderen eenzijdigheid van berichtgeving, maar laat er zelf ook enkele duidelijke staaltjes van zien, hetgeen bij menig Volkskrantlezer twijfels over zijn motieven oproept. Om te beginnen vindt hij het blijkbaar interessant om als pikant detail rondom de stichting van de staat Israel de aanslag van Menachim Begin in 1946 op het King David Hotel in Jeruzalem te noemen, waarbij 91 burgers omkwamen. Inderdaad vreselijk, maar waarom alleen dit detail en waarom niet de minstens net zo gruwelijke daden van Begin’s Arabische tegenstander Al-Hoesseini aangestipt, die daarvoor zelfs nog bij Hitler in de leer is gegaan?

Wanneer hij het vervolgens heeft over de stichting van de staat Israel, “te danken aan een toen nog zeer sterk door het Westen gedomineerde Verenigde Naties….en waarvoor ruimte werd gecreëerd door de al vele eeuwen daar levende Palestijnen te verdrijven”, vergeet historicus von der Dunk eenvoudigweg een tweetal relevante details te vermelden:

  1. De stichting van de Joodse staat Israel in het mandaatgebied Palestina is voorafgegaan door de stichting van een vele malen grotere Arabische staat Jordanië in ditzelfde gebied, waar zich geen Joden meer mochten vestigen. De Arabieren die toch in het beoogde thuisland Israel wilden blijven wonen, konden dat in principe ongestoord doen (wat een deel ook daadwerkelijk gedaan heeft, waardoor vandaag de dag 20% van de Israelische bevolking uit Arabieren bestaat), maar moesten accepteren dat ze in het Joodse land Israel woonden.
  2. Onmiddellijk na de stichting van de staat Israel in mei 1948 verklaarden zes omringende Arabische staten het nieuwe land met veel wapengekletter de oorlog. De verdrijving en vlucht van vele Arabieren is het gevolg geweest van deze oorlog. Zoals eerder gezegd bevinden veel van deze mensen en hun nakomelingen zich nog steeds in vluchtelingenkampen. Pas jaren later is deze groep zich Palestijnen gaan noemen.

Een derde voorbeeld van duidelijk gekleurde berichtgeving is de door von der Dunk genoemde ‘criminele politiek van etnische zuivering’ door verdrijving van Palestijnen. Hij schrijft dit weliswaar toe aan de Likoed-coalitiepartner Liebermann, maar verzuimt de plaats van Liebermann binnen de Israelische politiek aan te geven, waardoor zijn opmerking de indruk wekt dat het hier om criminele politiek van de staat Israel gaat. Ook laat hij na om deze beschuldiging met feiten te staven. Begrijpelijk, want als hij dit wel doet wordt al snel duidelijk dat van etnische zuivering geen sprake kan zijn: de Palestijnse bevolking is tussen 1948 en 2008 toegenomen van ruim 1 miljoen naar ruim 5 miljoen. In Israel zelf woonden in 1948 nog 150.000 Arabieren, in 2008 zijn dat er 1.300.000.

Von der Dunk sluit zijn stuk af met de mededeling er van overtuigd te zijn dat de geschiedenis hem met zijn morele oordeel op den duur gelijk zal geven. Hij geeft zelf toe dat arrogantie hem daarbij niet vreemd is. Toch is dit naast de eenzijdig gekleurde berichtgeving niet zijn grootste gebrek. Iemand die de doelbewuste slachting van drie kleine kinderen, waaronder een baby van drie maanden oud, afdoet met ‘eigen schuld, dikke bult’, kan dat alleen doen door zijn gevoelens van menselijkheid totaal te onderdrukken en moet derhalve vrezen voor zijn geestelijke gezondheid.

  8 Responses to “Nu praten we verder, Thomas von der Dunk”

  1. Misselijk word ik er van..dat Thomas von der Dunk op een verkapte manier zijn anti gevoelens over het Joodse volk in zijn stukken uit. Alhoewel verkapt. Iedereen die tussen zijn regels door leest proeft zijn haat. Maar waarschijnlijk is de naakte waarheid van Von der Dunk’s gevoel te beschamend voor hemzelf en zijn ‘linkse’ aanhangers. Dat deze man een podium krijgt voor zijn anti-zionisme is tot daar aan toe, dat is tegenwoordig aan de orde van de dag. Dat daar een krachtig tegengeluid tegenover moet staan is pure noodzaak. Anders gaat haat weer de boventoon voeren..en je weet wat daar van komt. Gruwelijke ervaringen uit het verleden bieden alles behalve garantie voor een rooskleurige toekomst.

  2. Von der Dunk kletst nog wel meer uit zijn nek, zie onze reactie, eveneens bij de Volkskrant:

    http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/8278/Kindermoord_is_geen_verzet

  3. ja, ik had het al gelezen. Een goede, haarscherpe reactie. Von der Dunk is historicus. We mogen dus verwachten dat hij net als jullie en ik op de hoogte is van de door ons genoemde historische feiten. Door deze in zijn artikelen niet te noemen, laadt hij de verdenking op zich om doelbewust en gericht zijn lezers een vertekend beeld ten nadele van Israel te geven. Dus zijn kwalificaties als baarlijke nonsens, manipulatie, haatzaaien en geschiedsvervalsing op zijn plaats. De vraag is waarom de Volkskrant zich hiermee inlaat.

  4. Geweldig.

  5. Ik heb zo de indruk, dat de voorgaande reageerders het oorspronkelijke stuk van Thomas von der Dunk niet echt hebben gelezen. Zie: http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/8266/Over_de_legitimiteit_van_gewelddadig_verzet

    Niet in het artikel van Thomas worden feiten verdraait, maar in dit wel erg eenzijdige “commentaar”. Ik vrees, dat Frans Schütt zijn geschiedenislessen ook eens elders moet opdoen dan alleen bij Likoed die nog nooit enige nuancering in zijn berichtgeving over Palestijnen heeft opgenomen.

    Voorop staat, dat niet getwijfeld kan worden aan dat Israël zich meer land toe-eigende en zich nog steeds toe-eigent dan was gegeven door de Volkerenbond in 1948. Evenmin kan getwijfeld worden aan de 1500 Palestijnen, waaronder ook kinderen, die vorig jaar in de Gaza-strook door Israël uit represaille zijn afgeslacht. Het is ook overduidelijk dat kolonisten op de West-Jordaanoever daar volkenrechtelijk niet behoren en dat ze met hun agressieve gedrag alle perken te buiten gaan. Tot slot duid ik nog op de duizenden Palestijnen die zonder proces al jarenlang in Israëlische gevangenissen zitten. (En dan meer zielig doen over die ene Israëlische militair die ergens in de Gaza-strook opgesloten zit.)

    Voor de duidelijkheid: nee, ik ben geen anti-semiet. Ik schaar mij achter een-ander-Joods-geluid.

  6. Beste Mede Dogen,

    Op grond waarvan concludeer je dat ik mijn geschiedenislessen opdoe bij Likoed? Beetje kort door de bocht voor iemand die zelf pleit voor nuancering, vind je niet? Maar goed, laat ik verder inhoudelijk op je commentaar ingaan;

    Op de eerste plaats was het de Arabische wereld die in 1947 niet instemde met het besluit van de VN ( dat was de opvolger van de Volkerenbond), terwijl het nog te stichten Israel dat wel deed. Door de oorlog die als gevolg daarvan ontstond, waren het vooral Egypte (Gaza) en Jordanië (Westbank), die zich het beoogde Palestina toe-eigenden en in het geval van Jordanië zelfs annexeerde. Pas in 1967, de tweede Arabisch-Israelische oorlog, veroverde Israel de Westbank en de Gazastrook op Jordanië en Egypte. Die gebieden heeft Israel nooit geannexeerd, zoals eerder Jordanië deed, maar bezet gehouden, teneinde te kunnen onderhandelen over een vredesverdrag met de Palestijnen. Kortom, Israel heeft zich niet meer land toegeëigend door zich niet te houden aan de besluiten van de VN, maar als gevolg van de oorlogen die de Arabische wereld aan Israel verklaarden. Hadden de Arabische landen net als Israel het besluit van de VN in 1947 geaccepteerd, dan zou naar alle waarschijnlijkheid nu al 63 jaar een onafhankelijk Palestina bestaan hebben, naast een onafhankelijk Israel, op basis van de besluitvorming van de VN.

    Dan noem je de 1500 Palestijnen, waaronder kinderen, die zouden zijn afgeslacht. Op de eerste plaats waren dat er 1417 (en ook dat aantal wordt door sommige bronnen nog naar beneden bijgesteld). Vervolgens vind ik het woord afslachten hier echt niet op zijn plaats, zoals vorige week nog eens door rechter Goldstone werd bevestigd. De 1417 slachtoffers vielen als gevolg van een militaire operatie, die een reactie was op de vele raketaanvallen van Hamas. Een vreselijk iets, en 1417 slachtoffers te veel, maar als je staat op nuancering, doe dat dan ook en vermeldt dat het om een militaire operatie ging in reactie op de raketaanvallen van Hamas.

    Ik ben het met je eens dat de kolonisten volkenrechtelijk niet op de Westbank horen. Het kan zijn dat hun agressieve gedrag alle perken te buiten gaat, maar ik heb toch echt nog nergens gelezen dat ze onlangs een Palestijnse familie met kleine kinderen hebben afgeslacht door ze de keel door te snijden, dus ik snap niet waarom je dit hier noemt en voorbijgaat aan het vreselijke incident in Itamar.

    Dat er duizenden Palestijnen in Israelische gevangenissen zitten zonder proces mag ik graag geloven, maar naar ik aanneem zitten ze daar niet zonder enige reden. Het door jou gebezigde woord ‘zielig’ doen over die ene Israelische militair vind ik ook weer weinig genuanceerd. Vorig jaar heeft Israel voorgesteld om de Israelische militair, die gewoon ‘gekaapt’ is uit te ruilen tegen een groot aantal Palestijnse gevangenen en dat is door Hamas afgewezen. Men had dus een deel van deze duizenden gevangenen vrij kunnen hebben.

    Kortom en met alle respect, wie levert hier nu eenzijdig en ongenuanceerd commentaar?

  7. Aanvulling op reactie 5:

    Er waren bij de Gaza-oorlog circa 120 vrouwelijke slachtoffers. Logica zegt dat willekeurige slachtoffers voor de helft uit vrouwen bestaan. Dat betekent dus een 240 burgerslachtoffers. De rest waren dus strijders. Dat heeft Hamas inmiddels zelf toegegeven: http://www.likud.nl/artik45.html

    En de burgerslachtoffers die helaas vielen, werden veroorzaakt door het gebruik van menselijke schilden door Hamas, een oorlogsmisdaad.

  8. 1.
    Voor wie reacties leest: google “Pessoptimist”;

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)