Jan 282011
 

De beginjaren 70 van de vorige eeuw vormden een opwindende tijd voor links Nederland. Naast de gematigde PvdA kon de linkse burger kiezen voor de Stalinistisch geschoolde Communistische Partij Nederland (CPN) of de door de Chinese leider Mao Zedong geïnspireerde Socialistiese Partij (SP), de vredelievende Pacifistisch Socialistische Partij (PSP) of de van de Christelijke partijen afgesplitste Politieke Partij Radikalen (PPR).

Onder invloed van de flowerpowerbeweging en het toenemend verzet tegen de kernwapens en de Vietnamoorlog, verwoord en bezongen in prachtige protestsongs koos ik als eerstejaars student voor de PSP. Geen vreemde keuze wanneer men bedenkt dat mijn vader zijn tijd liever aan de vrede dan aan oorlog besteedde, gezien ook de vele kinderen die hij ter wereld bracht. Van jongs af aan verbood hij mij om met geweertjes te spelen. Wanneer hij me buiten spelend met mijn hand een pistool na zag bootsen, moest ik onmiddellijk naar binnen.

Nijmegen was een der centra van deze linkse ontwikkelingen. We namen deel aan grote protestmarsen, we vergaderden veel, ik was voorbestemd om voor de PSP lid van de gemeenteraad te worden. Soms ook stonden we ’s morgens in alle vroegte voor de poorten van de fabriek, om arbeiders die niets van ons vredelievende watjes moesten weten over te halen hun werk neer te leggen. Daar ontmoetten we dan de concurrenten van de SP en de CPN, die veel meer succes hadden. Zij waren de echte kerels, die zelf aan de lopende band hadden gestaan en wisten wat knokken was. Mijn oren toeterden vaak van alle abstracte linkse termen, maar dat deed er niet toe, ik hoorde erbij, ik deed mee aan het verbeteren van de wereld. We streden tegen de kernwapens, Nederland moest uit de NAVO, het Nederlandse leger afgeschaft, belangrijke sectoren van de economie genationaliseerd en inkomens genivelleerd.

In de loop der jaren zakte het élan om actief te zijn in de politiek. Amerika trok zich weliswaar terug uit Vietnam, maar het aantal internationale conflicten nam alleen maar toe. Ondanks de vele protestmarsen bleef Nederland lid van de NAVO en liggen er tot op de dag van vandaag kernwapens op Nederlands grondgebied. In plaats van inkomensnivellering kregen we te maken met immens grote verschillen in inkomsten, waarbij de ene burger miljarden verdient en de ander sterft van de honger. En in plaats van nationalisatie zijn nu zo veel onderdelen van de economie geprivatiseerd dat de treinen niet meer op tijd kunnen rijden en we ons jaarlijks druk moeten maken over de vraag waar we ziek mogen zijn zonder dat men ons een poot uitdraait.

In 1991, twee jaar na de val van de muur en het communisme in Oost-Europa fuseert de PSP met de CPN, de Politieke Partij Radikalen en de Evangelische Volkspartij tot de nieuwe partij GroenLinks. De partij evolueert in de loop der jaren steeds meer naar (progressief) liberale standpunten. Men spreekt niet meer over inkomensnivellering, maar over een betere inkomensverdeling en het aan dit beleid gekoppelde programma zal het aantal miljardairs op de wereld zeker niet verminderen. De AOW-leeftijd moet nu omhoog in plaats van omlaag. Het ontslagrecht dient versoepeld. Het beleid om belangrijke onderdelen van de economie te nationaliseren is gewijzigd in een ‘beheersbare marktwerking’. Het leger moet niet meer worden opgeheven, maar omgezet tot een vredesmacht op Europees niveau. Terecht klinkt de roep naar een nieuwe fusie steeds luider, nu met D66.

Deze ontwikkelingen heb ik de laatste jaren met toenemende zorg bezien, maar zij hebben mij er niet van weerhouden steeds op Groenlinks te stemmen. Tot vannacht….

Iedere weldenkende Nederlander weet met Arnon Grunberg, dat loyaal willen zijn aan Amerika en daarmee onze economische belangen beschermen de enige reden is om akkoord te gaan met de politiemissie in Afghanistan en dat de rest van de argumenten uit onwaarheden en verdraaiingen bestaat.

Iedere weldenkende Nederlander weet met Frans Timmermans dat de snelle aanpassingen van de plannen slechts ‘een Haagse, papieren, cosmetische werkelijkheid’ is. Men kan een land in oorlog niet dwingen dat zijn politiemensen zich onthouden van iedere vorm van militaire actie. Zeker niet in de wetenschap dat ongeveer 50% van de opgeleide politiemensen met geweer en al na afloop van de training zal overlopen naar de Taliban.

Iedere weldenkende Nederlander snapt dat een politiemacht niets kan beginnen zonder een functionerende rechterlijke macht. Dus waarom niet eerst een missie om in Afghanistan het rechtssysteem helpen op te zetten? Zolang dit niet bestaat, is de kans reëel dat de door Nederlanders opgeleide politiemensen worden ingezet om heimelijke geliefden op te pakken en te stenigen, zoals de BBC onlangs liet zien.

Het overgrote deel (80%) van de GroenLinkse achterban bestaat uit weldenkende Nederlanders en keurt de politiemissie af. Negen van de tien fractieleden van GroenLinks in de Tweede Kamer negeerden dit duidelijke signaal en stemden voor. De hoogste tijd om na veertig jaar alsnog over te stappen naar de concurrent.

  3 Responses to “In memoriam GroenLinks”

  1. Hear, hear.
    Ik heb slecht geslapen vannacht, maar zie ook geen andere optie dan mijn lidmaatschap opzeggen.

  2. Het trainen van politiemensen in achttien weken (?) zal nauwelijks effect hebben. De opleiding is te kort om mensen echt wegwijs te maken in politietaken.

    De door de Nederlanders getrainde en opgeleide politiemensen zullen hoogst waarschijnlijk meevechten in hun eigen oorlog. Ookal heeft GroenLinks er op aangedrongen dat deze rekruten (de eerste drie jaar (?)) niet worden ingezet aan het front. Het lijkt naief te denken dat dat niet gebeurt. Heeft GL hier wel goed over nagedacht?

  3. Frans, wat een mooi stuk! Klopt helemaal, behalve dat er hier mensen verhongeren. Ze zullen het knap lastig hebben en aan de zelfkant leven, maar honger? Honger was in de oorlog, zei mijn moeder altijd, wanneer ik thuiskwam van het straatvoetbal en vroeg: wat eten we? Ik heb honger. Haar antwoord ging twee of drie keer gepaard met een oorvijg en sindsdien heb ik alleen nog maar trek.
    Een keer maar, de voorlaatste keer, stemde ik op Groen Links, of liever gezegd op Femke. Die trad prompt een paar later terug. een van de weinige keren dat ik mij echt genaaid voelde.

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)