Dec 272010
 

Tweede kerstdag, glibberend op weg naar huis na een bezoek aan mijn oude moeder. Liesje zit naast me, het is donker buiten en op de radio draait de top 2000. Die bevindt zich nog in de onderste regionen en dus komen de iets minder bekende liederen voorbij. Intimiteit ten top, de gure wereld zichtbaar maar toch buitengesloten in de warme geborgenheid van de auto, gekoppeld aan de herinnering en soms de weemoed die de muziek van het verleden oproept. Een week lang durende eindejaarstherapie. En nog gratis ook. Verbazingwekkend hoe namen van jaren geleden weer te binnen schieten. The Loving Spoonful bijvoorbeeld, met ‘Summer in the City’ uit 1966. Er schijnen mensen over de hele wereld naar te luisteren.

En plots is hij daar, de protestsong. Een genre dat vooral bekendheid genoot in de jaren ’60 – ’70 van de vorige eeuw, toen het verzet tegen de gevestigde orde en de oorlog in Vietnam door de Hippie’s en de Flowerpower  op zijn hoogtepunt was. Wie kent ze nog, liederen als ‘Mijnheer de president’ van Boudewijn de Groot, ‘The Times they are a-changing‘ van Bob Dylan, ‘Eve of Destruction’ van Barry McGuire, ‘Give peace a chance’ van John Lennon, of het indrukwekkende ‘Biko’ van Peter Gabriel uit 1980. Maar het ultieme protestlied blijft toch wel ‘The universal soldier‘ uit 1967 van Donovan. Hoewel uit de tekst blijkt dat de Islam in die tijd nog geen rol speelde als oorlogsmotief, bevat het lied ook vandaag de dag het enig adequate antwoord op de vele conflicten en terreurdreigingen in de wereld. Vandaar de integrale tekst, als persoonlijke kerstboodschap:

He’s five foot-two, and he’s six feet-four,
He fights with missiles and with spears.
He’s all of thirty-one, and he’s only seventeen,
Been a soldier for a thousand years.

He’a a Catholic, a Hindu, an Atheist, a Jain,
A Buddhist and a Baptist and a Jew.
And he knows he shouldn’t kill,
And he knows he always will,
Kill you for me my friend and me for you.

And he’s fighting for Canada,
He’s fighting for France,
He’s fighting for the USA,
And he’s fighting for the Russians,
And he’s fighting for Japan,
And he thinks we’ll put an end to war this way.

And he’s fighting for Democracy,
He’s fighting for the Reds,
He says it’s for the peace of all.
He’s the one who must decide,
Who’s to live and who’s to die,
And he never sees the writing on the wall.

But without him,
How would Hitler have condemned him at Dachau?
Without him Caesar would have stood alone,
He’s the one who gives his body
As a weapon of the war,
And without him all this killing can’t go on.

He’s the Universal Soldier and he really is to blame,
His orders come from far away no more,
They come from here and there and you and me,
And brothers can’t you see,
This is not the way we put the end to war.

En voor degene die het lied wil zien/horen, een ontroerende oude opname van Donovan.

  4 Responses to “De protestsong als Kerstboodschap”

  1. Boudewijn de Groot zong dit lied ook in het Nederlands.(hij benoemt ook muzelman)

    http://www.youtube.com/watch?v=A_rF522TPvs

  2. Ja, klopt. Was vergeten dat hij de muzelman wel noemt. De zesdaagse oorlog inderdaad, en het conflict in het Midden Oosten was sowieso al ouder, maar stond wellicht nog niet zo op de wereldkalender als nu.

  3. Heeft U een uitleg voor het liedje ?

    MVG,,,

    Tijs

  4. Hallo Tijs,

    Mijn uitleg is simpel: als je een einde wil maken aan het geweld op de wereld, start bij jezelf en doe gewoon niet mee. Want hoe je het ook wendt of keert, uiteindelijk zijn het mensen zoals jij en ik die de gewelddaden moeten uitvoeren.

 Leave a Reply

(vereist)

(vereist)