Feb 232012
 

Roger Federer heeft tennisminnend Nederland in extase gebracht met zijn oogstrelende optreden in Rotterdam. Toeschouwers waar ook ter wereld pinken een traantje weg bij zijn weergaloze spel. Hij verovert al jaren hun harten.

Na het winnen van het World Tennis Tournament zondag in Ahoy zinspeelde de Zwitser op een terugkeer als titelverdediger volgend jaar. Dat geeft de fans moed. Hopelijk tennist hij nog een aantal jaar op het allerhoogste niveau.

Federer ontroert met zijn fluwelen techniek. Zijn fabuleuze backhand en zijn snelle voetenwerk zijn ongeëvenaard. Soms is zijn surplus aan techniek ook zijn valkuil. Federer zou zoveel risico in zijn slagen leggen dat hij de ballen juist uitslaat. En zo uiteindelijk verliest.

Volwassenen kijken ademloos toe als de magiër zijn tegenstanders met verfijnde slagen verslaat. Ze zitten urenlang gespannen op het puntje van hun stoel tijdens een titanenstrijd tegen Novak Djokovic of Rafael Nadal. Ze treuren in stilte als hun held het voor de zoveelste keer moet afleggen tegen deze twee sympathieke hardhitters. Als hij verliest, verliezen zij.

Federer is de parel van de tennissport. Djokovic en Nadal domineren de ranglijst. Federer is de grote publiekstrekker. Het tennis kan zich geen betere ambassadeur wensen.

Feb 212012
 

Job Cohen is een fatsoenlijk, bindend, respectvol en integer man, kortom iemand die deugt. Hij schijnt een uitstekend bestuurder te zijn, door het weekblad Time ooit tot de beste burgemeester van Europa uitgeroepen. Toch heb je als politiek leider niets aan die kwalificaties, integendeel. De PvdA maakt zich op om een nieuwe partijleider te vinden. Ziehier het profiel.

Gezocht een politicus die als straatvechter in staat is voortdurend tweedracht tussen groepen te zaaien. Hij – een zij mag ook – moet bereid zijn om collega’s op een geraffineerde manier onderuit te halen, desnoods met een dolkstoot in de rug. Het vermogen om schaamteloos leugens te verspreiden die resulteren in electoraal gewin strekt tot eer. De kandidaat moet vooral over de vaardigheid beschikken om in oneliners te spreken, het onderbouwen van standpunten speelt in de huidige politieke arena geen enkele rol.

Bovenstaand profiel klinkt ironisch, maar is het niet. De kwalificaties beschrijven in belangrijke mate de politici die momenteel het meest succes hebben. Nederland kiest er voor om zich te laten leiden door mensen die vooral niet deugen. Job leek een bevrijd man, toen hij gisteren het juk van politicus aflegde. Tot ziens, Job.

Feb 182012
 

Zit je net rustig in het café achter een kop cappuccino, stroomt plotseling een achterkamertje vol vrouwen leeg. Er komt geen einde aan, het zijn er veel, ze nemen in een mum van tijd bezit van het café. Een kakafonie van luide stemmen die te hard lachen. Stoelpoten die over de vloer schrapen, nog te beroerd om ze even op te tillen. Wel ja, de wereld is van hen. Een jong stel zoekt van ellende een plaatsje buiten op.

Wat is dit? Wat doen ze met z’n allen in dat achterkamertje? Cursus? Waarin? Het zijn vrouwen, o zeker, maar van enige vrouwelijkheid is niets te bespeuren. Allemaal dragen ze fantasieloze kleding en non-descripte kapsels. Zouden ze een cursus ‘Het leven na de overgang’ volgen? Zou kunnen. Mijn god, als dit mijn voorland is.

Ze hebben alles laten gaan. Dat je eierstokken opdrogen, daar is niets aan te doen. Dat seks op een afstandje raakt, soit. Maar moet je dan perse op deze manier tonen dat het zover is?

Kom op dames, trek iets flatteus aan, demp uw volume en wees een beetje attent voor de anderen om u heen!

Feb 172012
 

Mag de kunstwereld geld accepteren van loterijen? Het Groninger Museum kampte met een schuld van 4,3 miljoen euro. Dat gat is deels gedicht door een gift van de BankGiro Loterij. Ook andere partijen, zoals bijvoorbeeld de gemeente Groningen springen bij. Zo is de grote blikvanger tegenover het Centraal Station gered. Het spetterende architectonische gebouw, met meerdere paviljoens, geeft het Groningse stadscentrum – samen met de Martinitoren natuurlijk – nog meer allure.

De collectie Groninger landschappen van Taco Mesdag zijn wonderschoon. De schilderijen van Jozef en Isaac Israëls die er hangen zouden prima in mijn eigen interieur passen. Ik zou ook tevreden zijn met een van de prachtige vazen van Chinees porselein met verfijnde schilderingen, die er tot medio mei te zien zijn.

Musea moeten wat, nu de staatssecretaris voor Kunst en Cultuur, Halbe Zijlstra (VVD) 200 miljoen euro op de culturele sector bezuinigt. Door het verlies aan subsidie dreigt sluiting voor 17 musea.

Doodzonde dat het museum zich noodgedwongen verbindt met een loterij. Heel wat deelnemers van zulke kansspelen hebben gokschulden. De wereld van de hebzucht vermengt zich met de esthetische kunstwereld. Deze zou giften van zo’n obscure mecenas moeten kunnen weigeren.

Feb 152012
 

Voor mensen die zelf niet sterk in hun schoenen staan, vormen vreemdelingen al gauw een bedreiging. Doen alsof dit gevoel van bedreiging onzin is, leidt niet tot een oplossing van het probleem.

In het verleden is vooral de linkse politiek met dit gegeven verkeerd omgegaan. Gedreven door het solidariteitsbeginsel onthaalde men de minder bedeelde vreemdeling gastvrij en stelde geen inburgeringseisen. Links bagatelliseerde de achterdocht van de autochtone Nederlander die geconfronteerd werd met de onbegrijpelijke taal van de nieuwe burgers en hun afwijkende gewoontes. Gewoontes die hen vaker dan gemiddeld met de Nederlandse wet in aanraking brachten.

Dat een meneer met een peroxide hoofd de onderbuikgevoelens vervolgens voor eigen electoraal gewin exploiteert door de achterdocht jegens deze vreemdelingen aan te wakkeren tot haat, brengt ons nog verder van huis. Eerst waren het de moslims en nu deze mantra lijkt uitgewerkt, tovert hij de Oost-Europeanen als nieuwe doelgroep voor vreemdelingenhaat uit zijn hoge hoed.

Vreemdelingen onthalen wij gastvrij. Wanneer ze willen blijven is het zaak ze te helpen om Nederlander te worden, zowel in taal, werken en het naleven van de wet. Vreemdelingen stigmatiseren wakkert de slechtste gevoelens in de mens aan. Die les zouden we nu eindelijk eens geleerd moeten hebben.

Feb 102012
 
Het menu: World Press Photo

Dit jaar toont de winnende World Press Foto een gesluierde Jemenitische vrouw, die een (half)naakte gewonde man in haar armen houdt. De foto is genomen in een veldhospitaal tijdens de protesten in Jemen. Volgens de jury staat de foto voor alles wat zich in de Arabische lente heeft afgespeeld. Inderdaad, voor alles.

In het begin van de Arabische lente hoopten we dat het verlangen naar democratie de onderdrukking door totalitaire leiders zou verdrijven. Een jaar later weten we dat de krachten van een eeuwenoude patriarchale samenleving niet zomaar verdwijnen. Moslimpartijen nemen de macht over en we moeten afwachten of er sprake is van democratische vooruitgang.

Met name de machtspositie van de man en de onderdrukking van de vrouw in de Arabische wereld baren zorgen. Zozeer dat zelfs in Nederland een wet wordt aangenomen waarin het dragen van een gezichtsbedekkende boerka wordt verboden, terwijl er nauwelijks vrouwen in boerka rondlopen.

Maar dan raakt een man gewond, hij lijdt. Weg is de onderdrukking, weg zijn de hoogdravende idealen waarvoor hij wilde vechten. Deze man lijdt en vindt een mater dolorosa die hem – gesluierd of niet – liefdevol in haar armen neemt. Hij geeft zich over, als een kind. Een universeel beeld.

Feb 092012
 

Het kinderpardon dat minderjarige asielzoekers een permanente verblijfsvergunning wil geven, is hartverwarmend. Hopelijk steunen de coalitiepartijen VVD en CDA dit burgerinitiatief (www.kinderpardon.nu) en voorkomt dit in de toekomst schrijnende taferelen zoals het uitzetten van Mauro. Kinderen die helemaal verkaasd zijn terugsturen naar het land van herkomst, waarvan ze de taal en gewoontes nauwelijks kennen, is inhumaan. Zo vergooi je de kans op een succesvolle toekomst.

Nieuwsuur zond afgelopen zaterdag een even vertederende als aangrijpende bijdrage uit over vier teruggestuurde Angolese jongeren, die hun jeugd grotendeels in Nederland hebben doorgebracht. De vooruitzichten van deze pechvogels zijn schrijnend. Drie van hen studeren niet en zijn werkloos. Een vervolgstudie zit er niet in, omdat die te duur is. De vierde heeft meer geluk. Hij heeft zijn deelcertificaten boekhouden hier gehaald en is opgeklommen binnen het bedrijf waar hij werkt.

Bij wijze van ontwikkelingshulp moet Den Haag alle kinderen die hier hun asielprocedure doorlopen -uitgeprocedeerd of niet- hier laten studeren. Als ze dan toch weg moeten, omdat het kabinet en de meerderheid in de Tweede Kamer dat willen, hebben ze in ieder geval de diploma’s en intellectuele bagage om in het vreemde land van hun ouders te slagen.

Feb 082012
 

De EU debatteert al een tijd over het thema werk. Met name de toenemende werkeloosheid – in Spanje loopt die onder jongeren op tot 50% – en de kosten van de pensioenen baren zorgen. Kenmerkend is het eendimensionale karakter van de discussie: werken of niet werken.

Onlangs werd Richard Branson in het programma College Tour gevraagd wat hij zou doen wanneer hij de baas van Nederland was. Het antwoord was verbluffend vanwege zijn eenvoud: hij zou al het werk eerlijk verdelen over iedereen.

Wat een idee! We bouwen de landelijke werkeloosheidsorganisatie UWV om tot een organisatie ter verdeling van het werk over iedereen. Onderhandelingen bij reorganisaties gaan niet meer over ontslag van een deel der werknemers, maar over deeltijdontslag van alle werknemers. Deeltijdwerken geeft ouders meer ruimte om zich met de zorg voor hun kinderen bezig te houden.

En dan de pensioenen. We veranderen werken óf pensioen in werken én pensioen. Ouderen krijgen de mogelijkheid om vanaf hun 60e een deel van het werk in te ruilen voor pensioen en zo door te werken tot hun 70e of langer. De pensioenfondsen krijgen lucht en de combinatie jong met lef en oud met wijsheid doet het doorgaans goed op de werkvloer.

Feb 062012
 

De ombudsvrouw van de Volkskrant schreef onlangs enigszins besmuikt over de politieke peilingen. Ze kan er als verschijnsel niet omheen, maar ze hecht er niet veel waarde aan want peilingen voorspellen de uitkomst van verkiezingen toch niet, zitten er altijd naast en uitslagen van verschillende bureaus lopen uiteen. Dat politici zich in hun werk laten beïnvloeden door peilingen ervaart ze bovendien als een probleem.

Maurice de Hond wijst er op dat van alle westerse democratieën de Nederlandse kiezer het minst te zeggen heeft. Hij kiest noch de premier, noch de regering, noch de burgemeester. Hij mag één keer in de vier jaar zijn stem uitbrengen en moet in de tussenliggende periode zwijgen. Tenzij de politici de tussentijdse peilingen serieus nemen, hetgeen meer en meer het geval is. Juist dat democratische gegeven ervaart de ombudsvrouw als een probleem. En de Haagse redacteur die liever zelf de politicus beoordeelt dan naar peilingen te luisteren, neemt de burger niet serieus.

Oftewel: peilingen dragen bij aan de versterking van de democratie. Op één punt heeft de ombudsvrouw gelijk: verschillende bureaus geven verschillende uitkomsten en dat roept de vraag naar de betrouwbaarheid van de uitslagen op. Maak daarom van het verschijnsel politieke peilingen een Centraal Peilbureau en benoem Maurice de Hond tot directeur.

Feb 052012
 

Medio jaren 70 loop ik in mijn lange jas van berenbont ‘s nachts naar huis. Als ik de sleutel in het slot steek, klampt een hoer mij aan en vraagt gehaast of ik haar naar huis wil rijden. Ik ruik opwinding en wijs naar mijn oranje fiat 600. Dat er nauwelijks benzine inzit vindt ze geen bezwaar, want ze heeft thuis een volle jerrycan staan.

We begeven ons op weg naar haar woonplaats. Ze zit naast mij in het kleine autootje. In haar straat aangekomen stapt ze uit om de jerrycan te halen. Ze verdwijnt en na 10 minuten dringt tot me door dat deze professionele dame mij in de maling heeft genomen.

Het knappe aan van Kooten en de Bie is dat ze dit soort werkelijkheid exact aanvoelden. Zonder mij ooit gezien te hebben verschijnt Kees van Kooten als Jacobse in een lange jas van berenbont op tv en kunnen we van hem genieten als geilneef in zijn oranje fiatje 600, waarmee hij snel voor- en achteruit schakelend de voorbijgaande vrouwen nafluit en –tongt.

De komende drie weken op het vaste zondagavond tijdstip van 20.30 uur, van Kooten en de Bie, nostalgie uit de jaren 70.