Jeanne Hennekens

Mrt 192010
 

Bestaat er zoiets als de ‘foute’ man? In mijn optiek wel. De ‘foute’ man is echter geen consistent geval, een soort die je kan herkennen aan een bepaalde haardracht, een bepaald taalgebruik of een bepaalde kledingkeus. Dat zou wel makkelijk zijn overigens. In dat geval zouden wellicht een paar feministes onder ons zijn signalement kunnen verspreiden in de ijdele hoop voorgoed af te rekenen met dit vermeende bedorven figuur van de andere sekse. Helaas, niks van dit al. De waarheid is dat de ‘foute’ man een puur subjectief gegeven is. ‘Fout’ wil namelijk zeggen: Aantrekkelijk, zo niet woest aantrekkelijk maar met bepaalde kenmerkende eigenschappen waar de vrouw in kwestie absoluut doodongelukkig van wordt. Nu wordt niet iedere vrouw doodongelukkig van precies hetzelfde, dus is het concept ‘foute man’ logischerwijs aan enige verandering onderhevig. Hierbij moet ik wel toegeven dat de term ‘fout’ in combinatie met ‘man’ opvallend vaak  geassocieerd wordt met een bepaalde vorm van narcisme of ander lullig gedrag, maar toch, het is ‘fout’ omdat eerdergenoemde vrouw het als onprettig ervaart en niet iemand anders.

Je zou zeggen dat het handig is om mannen die je niet als prettig ervaart, uit de weg te gaan. Je zou toch denken dat een vrouw daar logischerwijs het liefst met een grote boog om heen wil lopen. Maar niets is minder waar, de vrouwelijke geest bewijst wederom haar onnavolgbaarheid.

Over het algemeen lopen namelijk nog steeds hordes vrouwen achter mannen aan waar ze niet gelukkig van worden. Sterker nog, ze lopen achter een man aan die hen het bloed onder de nagels vandaan haalt. Dat klinkt bijzonder onlogisch en dat is het ook. Ik ga hier zelf overigens alles behalve vrijuit. Ook ik herinner mij ontelbaar verhitte telefoongesprekken met o.a. K., V., F., M., S. en W. waarbij ik verontwaardigd mijn zegje deed over een man die ik eerder tegen het lijf was gelopen en die toch niet zo fantastisch bleek te zijn als ik mezelf voorgehouden had dat hij was. En dat nota bene terwijl hij de goede dingen zei, de Boondock Saints ook had aangemerkt als zijn favoriete film en er ‘echt’ ‘iets’ tussen ons was. Belachelijk natuurlijk van deze vent, dat hij ineens niks meer liet horen. Om vervolgens na het beëindigen van de conversatie aan mijzelf te bekennen dat het narcistenalarm al was afgegaan tijdens die eerste date toen hij alleen maar over zichzelf aan het praten was. En nee, naar mij had hij eigenlijk helemaal niet gevráágd, totdat ik maar over mezelf begon. Tsja, ik had het mijlenver van te voren aan kunnen zien komen natuurlijk, maar ik had het niet afgekapt. Integendeel, ik ging zitten wachten totdat ik thuis op de bank een verontwaardigd belletje kon plegen naar eerdergenoemde vriendinnen. Mijn volste recht toch?

Tsja, en dat is nu precies waar de schoen wringt. Het is uiteraard een volste recht, maar niet meer dan dat. Want wie kiest er nu voor om liefde af te troggelen bij iemand die dat niet te bieden heeft? Juist, dat doet de getroebleerde vrouw en niet de moeilijke man. Waarom? Wat is hier de winst van? Jazeker, gedrag heeft namelijk altijd winst, anders wordt het niet vertoond. In dit geval is de winst zeuren en zeiken. Lekker afgeven op die man om ons daarna te wentelen in het slachtofferschap. De getroffen prinses uithangen. Alsof de situatie niet in de lijn der verwachtingen zou hebben gelegen. Nee, het is ons overkómen, en wat hebben we toch verkeerd gedaan? Niks toch zeker? Waarom deed hij ineens zo bot? Waarom belt hij niet meer? Wat is het toch ook een eikel en o wat een drama…!

Nu ben ik de laatste om te beweren dat de man in kwestie zich goed gedragen zou hebben. En laat ik ook meteen de kanttekening plaatsen dat mijn kritiek hier alleen gevallen betreft waarvan al vanaf het begin kraakhelder is geweest dat het in casu om een gevreesde ‘foute’ man is gegaan waarmee je je willens en wetens hebt ingelaten.

Punt blijft dat de slachtofferrol voor veel vrouwen helaas vaak aantrekkelijker blijkt te zijn dan de zelfverantwoordelijke rol.  En dat is jammer. Te veel vrouwen blijven hangen in een quasi noodlottige sfeer van ‘nu eenmaal op foute mannen te vallen’. Wat nu als je je op een dag afvraagt: waarom val ik toch op die man? Waarom wil ik blijkbaar liever achteraf een eind weg zeuren dan van te voren bedanken voor een behandeling waar ik diep van binnen toch niet op te wachten zit? Wellicht een leuke reminder als je de volgende keer afspreekt met die man die meer dan 600 hyves vrienden heeft…