Peter Schütt

Mrt 152012
 

Dag meneer, dag mevrouw,

Neemt u mij niet kwalijk dat ik niet kan stoppen met huilen, dat ik zo hysterisch ben, ik kan het niet helpen. Ik heb vanmiddag van de tolk uitgelegd gekregen dat in de brief die ik gekregen heb staat dat mijn asielzoekersaanvraag is afgewezen. Mijn verhaal is niet geloofwaardig zegt men. En ik kan geen officiële papieren laten zien dat ik ben wie ik ben. Men gelooft mij niet, en ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik word in dit land weliswaar niet bedreigd, en daar ben ik heel blij mee, maar ik moet wel terug naar het land dat ik tot niet zo lang geleden ontvlucht ben. Neemt u mij niet kwalijk dat ik zo onbedaarlijk moet huilen, ik weet dat ik mij hysterisch gedraag, maar het lukt mij gewoonweg niet anders te doen.

Ik kom uit Kabul, een grote stad in Afghanistan. Daar woonde ik met mijn mart en mijn badjar. Zoals u weet woedt er in mijn land een strijd tussen de Taliban en hun tegenstanders. Dat is al lang zo, en maakt het leven er niet makkelijker op. Mijn mart en ik zijn bepaald geen aanhangers van de talibs, en hebben steeds geprobeerd ons van deze strijd afzijdig te houden.  Anderzijds moet ik als welopgevoed moslima toegeven dat ik ook moeite heb met de buitenlanders die corrupte mensen als Kazar c.s. menen te moeten ondersteunen. U begrijpt wel dat je, wanneer je in een land leeft waar oorlog heerst, beter niet kunt opvallen, en beter geen partij kunt kiezen.  Wanneer je partij kiest voor de een ben je automatisch vijand van de ander, en zijn je dagen geteld wanneer dat de verkeerde ter ore komt. En daar is een normaal mens toch niet op uit, toch? Mijn mart en ik in ieder geval niet, en mijn badjar was nog veel te jong om te beseffen wat er allemaal gebeurde. Voor zo ver je dat in zo’n situatie kunt zeggen leefden mijn mart mijn badjar en ik “vredig” ons leven.  Als ik aan die tijd terug denk moet ik wederom wenen, ik kan het niet helpen. Wie had ooit kunnen bevroeden dat het voor ons een gelukkige periode was?

Op zekere dag bezocht een talib mijn mart met de ‘vraag’ of hij geen martelaar voor de goede strijd wilde worden. Hij hoefde daartoe enkel een zelfmoordaanslag te plegen op een door de taliban aan te wijzen doelwit. Een enkeltje linea recta richting hemel en de veertig maagden, wat wil je als gezonde mart nog meer zou je denken. Toch vond mijn mart dat geen aantrekkelijk idee, want hij wilde niet. Eerst was ik daar als zijn zaan blij mee, want welke zaan zit er nu om te springen dat haar mart met veertig maagden gaat liggen rollebollen? Als goede moslima ben ik wel wat gewend, en weet ik dat mijn man het recht heeft er meerdere zaan op na te houden, maar meteen veertig, dat is toch ook voor mij een beetje veel van het goede. Bovendien, hoe moet ik tegen hem aan kunnen kruipen wanneer hij in de hemel is en ik nog hier op dit aardse rondloop om voor ons badjar te zorgen? Ja, ik begrijp ook wel dat het een beetje lachwekkend klinkt, maar toch kan ik nu enkel huilen.

Moge Allah die dag vervloeken. Niet vanwege die veertig maagden, maar vanwege het feit dat Allah meende ons uit te moeten zoeken om op te vallen. Dat betekende het einde van ons ‘gelukkige’ leventje. Hoe waar dat was kon ik toen, hoewel ik onraad rook, nog niet bevroeden. En ja, we hadden achteraf gezien natuurlijk kunnen weten dat de talib geen genoegen zouden nemen met mijn marts afhoudende reactie op hun verzoek. De talib zei nog dat hij er van overtuigd was dat wij ook goede talib zijn, en ons alsnog zouden bedenken. Noch mijn mart, noch ik waren zulke goede talibs, maar dat hielden wij liever voor onszelf. Met een ‘unheimliches Gefühl’ zoals bewoners uit uw buurland zeggen gingen we die nacht slapen. U gelooft het misschien niet, maar toch hadden we het zelfs toen eigenlijk nog steeds goed, mijn mart, mijn badjar en ik. Ik weet het, ik val in herhaling, maar ik kan niet stoppen met huilen.

Drie dagen later werd mijn badjar, mijn oogappel ontvoerd door de talibs. Dit om mijn mart te doen inzien dat zijn vrijwillige keuze voor het martelaarschap echt het beste zou zijn. Ik werd gek van angst: mijn lieve schat, onze trots, slechts 10 jaren oud, weg, verdwenen. Ik heb hem niet meer gezien, niet meer in mijn armen kunnen houden. Wat mij van hem gebleven is, is een foto waar wij drieën op staan, en de tranen die ik om hem ween.

Mijn mart wist precies wat hem te doen stond om onze badjar terug te krijgen. Maar dat was een onmogelijke keuze. Hem restte niets anders dan onder te duiken. Mij zei hij te vluchten. Sinds die dag konden wij elkaar niet meer zien. De taliban zijn overal en nergens. Wat de taliban in handen hebben laten ze niet zomaar los, ook mijn badjar niet. En wie niet voor hen is tegen hen, en heeft daarmee het grootste deel van zijn leven achter zich liggen. En ook wie voor hen is, is zijn leven niet zeker.

Met achterlating van ons hele hebben en houden vluchtte ik naar Nederland. Dat kostte mij al ons geld. Voor minder doen de mensensmokkelaars het niet. Mijn paspoort namen ze ook in. Wanneer ik weigerde het af te geven namen ze me gewoon niet mee. Zegt u mij wat ik anders had kunnen doen. Ik was gek van angst, wanhoop en verdriet. Sinds die tijd ben ik een beetje anders. Sommige ervaringen veranderen je. Daar kan ik nu over meepraten. Na een lange lange reis kwam ik aan in Nederland. De IND wilde mijn papieren zien, de papieren die ik nooit terug heb gekregen  van de mensensmokkelaars. Waarschijnlijk hebben ze daar nog een keertje veel geld aan verdiend. En ik, ik was toch eindelijk in Nederland, wat maakte ik mij druk over papieren? En hoe had ik ze moeten terug krijgen? Nu zegt de IND dat ik niet kan bewijzen wie ik ben. Daar hebben ze natuurlijk gelijk in, dat kan ik niet. Maar ook al kan ik dat niet, ik ben nog steeds Turpikay, en ik ben hier omdat ik in Afghanistan niets meer te zoeken heb. Ik heb er veel achter gelaten dat ik niet meer zal terug vinden. Of misschien moet ik wel bang zijn het terug te vinden. Zou mijn mart nog leven? Zou mijn badjar nog leven? Of zit hij nu ook in de hemel met veertig maagden? Wat moet zo’n kind trouwens met veertig maagden? Een kind wil toch veel liever zijn moddar. Of zou hij mij niet meer herkennen? Voor een badjar is een jaar een lange tijd om zijn moddar niet meer te zien.

De IND vroeg mij te vertellen in welke plaatsen ik allemaal geweest was tijdens mijn vlucht. Dat wist ik toch wel?

Ik kan u zeggen dat ik door veel plaatsen gekomen ben, maar hoe kan ik nu weten hoe ze heten? Praten met mensen die je niet kent kan in Afghanistan heel gevaarlijk zijn. Meestal moesten we ons verstoppen, en ik kan toch niet lezen? Schrijven trouwens ook niet. Dat ben ik nu trouwens wel aan het leren. Alleen in het Nederlands dan. Maar goed, de IND gelooft mij niet. Zij meent dat ik niet geloofwaardig overkom, en twijfelt aan de waarheid van mijn verhaal. Daarom wijst ze mijn asielaanvraag af, en moet ik binnenkort terug naar mijn land. Daarom kan ik niet stoppen met huilen, en word ik gek van de angst. Nu loop ik elke dag door de straten van deze stad, want op mijn kamer die ik deel met een andere zaan word ik helemaal gek. Het huilen zal wel een keer over gaan. Op zekere dag zijn er geen tranen meer die gehuild kunnen worden, dan zijn ze op… Maar tot die tijd moet ik nog huilen.

Vrij naar Turpikay.

Jan 182011
 

Gerd Leers kondigde bij Pauw en Witteman van 12 januari aan dat  hij voornemens is onwillige “illegalen” te concentreren in kampen met sober regime en beperkte vrijheid om ze te stimuleren hun “verantwoording” te nemen door op te houden in Nederland te blijven bestaan. Hier gaan mijn haren echt recht overeind  staan van verbijstering en ontzetting.  En wanneer ik kijk naar de reacties op dit voornemen valt mij op dat men zich vooral druk maakt over de hordes illegalen die ons land het faillissement in zouden jagen. Er is geen hond die zich werkelijk afvraagt hoe wij met deze mensen omgaan.

Eerst zeggen we dat we het niet acceptabel vinden wanneer mensen asiel in ons land aanvragen omdat ze een beter leven willen hebben ( asielzoekers om economische motieven). Hoezo zouden ze dat niet mogen? Wij hebben in het verleden hun landen leeggeplunderd.  Daar hebben we ze echt geen toestemming voor gevraagd.  Dat leegplunderen is trouwens geen verleden tijd, want dat doen we nu nog steeds.  Ook steken we hen de ogen uit met onze over hun rug verkregen welvaart, dumpen we onze troep al dan niet illegaal in hun landen zonder verantwoording te nemen voor wat we daar eigenlijk allemaal uitvreten,  werpen allerhande barrières op tegen eerlijke handel,  gebruiken hun landen om er grof geld aan te verdienen en zeggen vervolgens  dat zij niet mogen delen in onze welvaart.

Als het moet sturen we ook nog een of ander “vredeslegertje” naar hun land dat er onze  belangen veilig stelt, maar liever nog verkopen we hen onze wapens zodat ze elkaar onderling kunnen afmaken.

Trouwens, de meesten van ons zouden ook voor geen goud van de wereld willen leven in een der landen die deze mensen ten einde raad ontvluchten, na een lange en moeizame periode van het moeten ondergaan van onderdrukking en  maar moeten zien te overleven onder een idioot lage ‘overlevingsstandaard’.

Ook daar laten we het niet bij. Nee, we vinden een nieuwe term uit: de illegaal.  Een illegaal is iets  vies, wat je ten koste van alles moet kwijtraken, het maakt niet uit hoe, als je er maar vanaf bent.  Dat gaat echter niet zo maar in ons landje.  We leven immers in een democratie en een beschaafd land. Hè, vervelend toch.  Gelukkig is er een slimmerik die het anders formuleert:  een illegaal is iemand die in strijd met de wet in ons land verblijft. Is het niet geniaal?

Die wet moet er wel nog even komen. Dus maken onze volksvertegenwoordigers in hun onmetelijke wijsheid met onze toe- en instemming en met de handtekening van onze  koningin vervolgens flux een nieuwe wet die zegt dat mensen aan bepaalde regels moeten voldoen om in ons land te mogen zijn. Voldoen ze daar niet aan, dan zal de rechter met genoemde wet in de hand hen sommeren het land te verlaten.  Vanaf dat moment zijn ze namelijk officieel “illegaal”.

En wat wil nu het toeval? Juist die mensen uit bovengenoemde landen die wij leegplunderden en nog leegplunderen, diezelfde mensen die in hun eigen land de grootste moeite hebben het hoofd boven water te houden, ook omdat ze met corrupte door ons in het zadel  geholpen en gehouden regeringen arm gehouden worden, ja juist die mensen hebben een heel grote kans niet aan die regels die wij opgesteld hebben te kunnen voldoen.  En dat is ook onze bedoeling. We noemen dit het terugdringen van het aantal mensen die in ons land een kans maken asiel te krijgen.

We gaan wederom verder. De asielzoeker moet bewijzen dat hij is wie hij zegt te zijn, komt van waar hij zegt te komen, en vooral moet hij echte door de autoriteiten van zijn land van herkomst ondertekende en gewaarmerkte documenten overleggen die bewijzen dat hij de waarheid spreekt, zo niet, dan kan hij het schudden:  verzoek afgewezen, inpakken en weg wezen. Kòmt iemand in de asielprocedure, dan zit hij om te beginnen ook nog jarenlang met meer mensen op een kluitje in een kamertje in een gebouw met een hek eromheen te wachten en duimen te draaien, want hij màg – al zou hij het nog zo graag willen – niet eens werken voor zijn levensonderhoud.  Ondertussen mag hij wel alvast profiteren van onze welvaart op zijn kamertje dat hij deelt  met de nodige anderen en dat hij mag bewonen met een leefgeld van – als ik me niet vergis – € 50 per week.

Wij mogen hem overigens  ook geen werk geven.  Dan zijn wij strafbaar (inmiddels ook een wet). Dat weerhoudt ons er ondertussen niet van hem voor niets of bijna niets onze reclamefolders of kranten voor anderhalve euro per uur rond te laten brengen onder de naam van een Nederlander die daar ook nog aan verdient, of hem andere klotenklusjes zoals werken in de kassen of de landbouw en tuinbouw te laten uitvoeren die onze ellendige bijstanduitkeringstrekkers maar niet willen uitvoeren.

De volgende stap. Is iemand door de rechter gesommeerd te vertrekken op grond van deze idiote, maar vooral onmenselijke wetten, dan wordt hij het asielzoekerscentrum uitgezet, en nemen we hem al zijn rechten af, voor zo ver hij ze nog had.  Dan wordt hij in de barbecue op Schiphol of in verwijdercentrum Ter Apel opgesloten in afwachting van zijn uitzetting. Is hij dan murw en geeft hij moegestreden en ten einde raad zijn verzet tegen deze onmenselijke behandeling op, dan heet het dat hij vrijwillig vertrekt.  Zo niet, dan wordt hij door onze glorierijke marechaussee vaak met vijf man tegelijk voor dag en dauw zonder waarschuwing van tevoren van zijn bed gelicht en eventueel geboeid,  geblinddoekt en al uit ons land verwijderd, of hij wordt gewoon op straat geschopt met de opdracht ons land te verlaten.

Vanaf dat moment is hij “met onbekende bestemming vertrokken” en weten wij opeens echt niet meer waar hij zich bevindt. Al staan we bovenop hem, dan nòg weten we niet meer waar hij is, want we zijn in een keer stekeblind geworden! We weten ook niet meer hoe het met hem gaat en kunnen hem wanneer hij dat nodig zou hebben ook niet meer helpen. Hij is immers met onbekende bestemming vertrokken en dat willen we graag zo houden ook. Hij bestaat gewoon niet meer als mens in Nederland. In de pikorde staat hij nog lager dan de dieren. En of hij nu  man, vrouw of een heel gezin is dondert daarbij niet. We halen opgelucht adem, want ons  probleem is opgelost.

Zelfs dat is nog niet genoeg. We stellen het vervolgens strafbaar om mensen onderdak te verschaffen of op een andere manier te helpen van wie het  asielverzoek is afgewezen en die zijn uitgewezen. Jij en ik  en ieder ander zijn dan strafbaar. Zoals gezegd, een illegaal help je niet, nee, die stimuleer je zijn verantwoording te nemen.

Hou je het nog vol? Dan gaan we  verder.

Die illegaal wordt ook strafbaar. Hij pleegt een misdrijf puur en alleen door “illegaal” in ons land te verblijven.  En niet zomaar een misdrijf, nee een kolossaal misdrijf. We zullen hem pakken!  Hij mag hier niet meer zijn, hij mag hier niet meer eten, drinken, poepen of plassen, krijgt geen of als het echt niet anders kan vierderangs gezondheidszorg (hij is toch niet meer in ons land?), geen onderdak meer, hij mag hier gewoon niet meer bestaan, niets meer.  Haalt hij het in zijn harsens er toch nog te zijn, dan komt  hij tijdelijk te gast bij  de vreemdelingenpolitie die hem, na hem nogmaals fijntjes op zijn status te wijzen nog een keertje stimuleert zijn verantwoording te nemen zoals onze vreemdelingenpolitie dat op onvolprezen wijze pleegt te doen. Helpt dat alles niet, dan zijn wij opeens blind en doof tegelijk.

Let wel, hij is niet onbeleefd geweest (of soms misschien toch wel), heeft geen diefstal gepleegd (nog steeds niet, hoe krijgt hij dat klaar?) en ook geen moord gepleegd. Nee, erger, hij is illegaal! Foei, schande,  des duivels! Dáár moeten we streng tegen optreden! We zullen hem wel even leren zijn verantwoordelijkheid te nemen, want wie niet wil luisteren, die moet maar voelen. Dat soort onverantwoorde individuen concentreren we in een kamp met sober regiem! En nog steeds niemand die zich het lot aantrekt van deze mensen, en zegt: “zo kunnen en mogen we met NIEMAND omgaan, nu niet en nooit niet”!

Wat is er met ons aan de hand? Het merendeel van ons land staat achter wat hier in ons aller naam gebeurt, en slaapt er geen seconde minder om. Met zijn allen weten we het niet en zullen het later ook niet geweten hebben.

Steekt dit laatste zinnetje? Goed zo!

Peter Schütt

P.s. Ik overweeg een vervolgartikel te schrijven met de titel “Ons land kweekt de terroristen die het verdient”.

Jan 132011
 

Ik heb gezocht naar je (mail)adres, je telefoonnummer.  Ik wilde je deze brief  persoonlijk doen toekomen. Ik kom namelijk niet zo makkelijk bij Pauw en Witteman als jij op 12 januari om mijn mening tegenover die van jou te zetten.

Gerd, wat kraam je een onzin uit. Je zegt we leven in een rechtsstaat.  Nee Gerd, we leven niet in een rechtsstaat, we leven in een wetsstaat. Op die wetten beroep jij je, en uit die wetten probeer je de  rechtvaardiging te halen voor waar je mee bezig bent, mensen heel onrechtvaardig en onmenselijk  te behandelen. Je zegt zelf de verantwoording te nemen voor waar je mee bezig bent, dus we begrijpen mekaar niet verkeerd. Die vrouw zou toch werkelijk stapelmesjogge zijn wanneer ze met haar kinderen vertrok.  Waar naartoe dan wel? Jij zegt dat zij haar verantwoordelijkheid moet nemen. Jij zegt dat het jouw verantwoordelijkheid niet is, en daarmee is voor jou de kous af. Hoe blind ( of erger nog onmenselijk of hardvochtig) kun je zijn door niet te willen zien dat ze juist door te weigeren te vertrekken haar verantwoordelijkheid neemt.  Ze kan toch alleen maar naar plekken waar zij en haar kinderen het nòg slechter hebben dan hier.  Dàt zou ik pas reden vinden te overwegen haar haar kinderen af te nemen.

Gerd, hoe ellendig asielzoekers of illegalen het hebben in ons land kan iedereen die zijn ogen open houdt om zich heen dagelijks zien. Ze moeten in welhaast mensonwaardige omstandigheden leven. Wat die mensen doen is niet leven, maar overleven. Dat ze ondanks dat alles toch hier willen blijven zegt iets over hoe ellendig die situatie is waar jij vindt dat ze in moeten stappen. Het enige waar jij aan kunt denken is dat je haar kwijt wil: als wij maar van haar af zijn, de rest interesseert ons niet.  En je zult deze mensen net zo lang terroriseren tot je ze weggejaagd hebt.  Ik begrijp dat je ze  nu zo wil “huisvesten” op een plek en manier dat ze alsnog  gaat kiezen voor wat jij noemt  ‘haar verantwoording nemen”, hetgeen er op neer komt dat ze vertrekt. Dat is gewoon een andere manier van zeggen dat je ze verder het leven zuur gaat maken.  Ik noem dat machtmisbruik. Wanneer die wereldkampioen vechten die bij je aan tafel zat zou klagen dat hij zich onrechtvaardig behandeld voelt omdat de peuter van de buren niet naar zijn pijpen danst, zou hij op mij minder belachelijk overkomen dan jij. Hoe haal jij nota bene als minister het in je hoofd mensen zo te treiteren.

Gerd, tot mijn schande leef ik in een land dat zo’n beleid wetmatig heeft gemaakt.  Maar rechtvaardig kan en zal dat nooit worden.  Want waar dit toe leidt kun jij als je dat wil best al lang weten. Kijk maar naar mensen die je al eerder hebt uitgezet.  Hoe is het bijvoorbeeld de familie Zamani vergaan? Als je nog meer namen wil van mensen kan ik je er nog wel een paar noemen.

Gerd, dit is ook mijn land. Ik wil in een land leven waarin het “recht’ uit “rechtsstaat” slaat op rechtvaardigheid, en niet op regelrijderij. Dat we problemen hebben met een grote toeloop van mensen kan waar zijn, maar dit kan niet de manier zijn ze op te lossen.

Aug 272010
 

Hoi Thijs,

Leuk weer eens van je te horen. Ik houd niet van kettingbrieven en jij ook niet. Als je er dan toch een stuurt, weet ik dat jij hier goed over hebt nagedacht en wil ik je mijn gedachten over de kettingbrief www.nietnamensons.nl ook niet onthouden. De kern van mijn boodschap luidt dat ik minder bang ben voor Wilders en zijn PVV dan voor de VVD, het CDA, de PvdA en nog een paar politieke partijen en politici.

Ja, Wilders is tegen de aanwezigheid van antidemocratische Moslims in Nederland (als ik het goed begrijp zijn dat in zijn ogen alle moslims) en voor afschaffing van ontwikkelingshulp. Zijn fulmineren tegen de moslims is op zijn minst een kwestie van met twee maten meten, want het Christendom is net zo ondemocratisch als de Islam. Zowel in de ogen van moslims als van christenen (en joden) zijn niet geloofsgenoten heidenen en daarom tweederangs mensen. Om die reden ben ik tegen elke op religie gebaseerde staatsvorm, waar religie niet gescheiden wordt van politiek en van wetten en ik ben zelfs tegen politieke invloed gebaseerd op of gericht op religieuze discriminatie. Ook wanneer die keuze democratisch tot stand komt blijf ik tegenstander van zulk een bestel. Wat de moslims betreft heeft Wilders een punt. Dat hij het niet doortrekt naar aanhangers van andere religies vind ik van hem inconsequent.

Daarnaast is het zo dat hij in ieder geval onderwerpen ter tafel brengt die alle andere politieke groeperingen als hete aardappels mijden. Er liggen taboes op sommige onderwerpen. Een onderwerp tot taboe verklaren lost een probleem niet op maar verstopt het slechts. Het maakt politiek niet geloofwaardiger. Wilders maakt deze hypocrisie van het Nederlandse bestel duidelijk, net zoals vroeger bijvoorbeeld Fortuyn of boer Koekoek dat deden. En ik vind het heel belangrijk dat zo iets gebeurt, want dat kan de redding van de politiek inhouden. Hij trekt niet voor niets zo veel stemmen. Ook zie ik Wilders een aantal standpunten verdedigen waar geen enkele andere partij zo stevig voor gaat staan, en dat zijn standpunten die ik aanhang:

Wilders wil dat we goed zorgen voor de ouden van dagen.

Hij wil dat de gezondheidszorg op peil blijft, zonder dat de mensen steeds verder op kosten gejaagd worden.

Hij wil dat Nederland uit de EU stapt en dat de instemming met de Europese “grondwet”, het verdrag van Schengen en andere over de rug van kiezers gesloten verdragen opgezegd wordt.

Hij meent dat de taak van een leger is het verdedigen van het eigen land aan de eigen landsgrenzen, en dat het zich daartoe dient te beperken (en dus niets te zoeken heeft in Korea, Irak, Joegoslavïe, Afghanistan of weet ik waar).

Ons huidig asielzoekersbeleid en de strengheid en onrechtvaardigheid ervan hebben we niet te danken aan Wilders, maar aan Job Cohen. Het feit dat de banken zo goed als ongestraft wegkomen met de “diefstal” die ze crisis noemen, waardoor elke Nederlander (dus ook zij die niet beleggen enz.) met een enorme schuld wordt opgezadeld hebben we te danken aan de heren Bos c.s.. Het ons tegen onze zin in de maag gesplitste lidmaatschap van de Europese Unie danken we aan Balkenende, Verhagen c.s.. Het feit dat ik strafbaar ben wanneer ik een “illegaal” onderdak verleen, (en geacht word even te vergeten dat het wel een mens in nood is die ik voor mijn neus heb staan) danken we ook aan anderen dan Wilders. Dat asielzoekers tweederangs, derderangs, of zelfs helemaal geen gezondheidszorg krijgen komt ook niet door Wilders (was dat niet Donner?). Daarvoor was een initiatiefwet en tot twee keer toe een kamermeerderheid nodig. Aan die meerderheid droeg Wilders slechts marginaal bij in de tweede en helemaal niet in de eerste kamer. De JSF hebben we ook niet door Wilders. Een eigen rijbaan en belastingbegunsiging voor de Fifa, het steeds moeilijker met contant geld kunnen betalen en de daardoor steeds meer totalitaire controle over het doen en laten van mensen, het opslaan van alle telefoongesprekken en e-mails voor jaren, de identificatieplicht, de idiotie van de steeds verdergaande uitbreiding van Schiphol met de daarmee gepaard gaande geluidsoverlast en luchtvervuiling voor de omwonenden, het niet aanpakken van iemand die betrokken is geweest bij een regime dat aantoonbaar de mensenrechten schendt, puur en alleen omdat een zekere Willem Alexander met zijn dochter getrouwd is….., je kunt zelf genoeg zaken opnoemen die deze lijst nog veel langer kunnen maken. En dan vergeet ik er nog twee heel belangrijke: het niet serieus nemen van kiezers en het weigeren bepaalde onderwerpen openlijk te bespreken.

Dat vind ik allemaal ernstige zaken. Ik zie Wilders als iemand die met zijn gedrag bijdraagt aan en dwingt tot open en eerlijk discussiëren over zaken. En zo iemand heeft de Nederlandse politiek nodig. Ik geloof niet dat het al of niet hebben van een minderheidsregering het belangrijkste is. Ik geloof dat het belangrijk is wat de desbetreffende regering doet. Het feit dat we een minderheidsregering zouden krijgen komt trouwens voort uit de weigering van het CDA om in een regering te gaan zitten met de PVV. Los van het feit dat ik mij afvraag of een beweging die geen politieke partij is wel in de kamer of regering kan plaats nemen, vind ik deze weigering van het CDA op de door haar genoemde gronden een minachting voor het rechtsbestel dat het zelf zegt zo hoog te achten. Op de “vuile handen”van Groen Links zit ik evenmin te wachten.

Kortom, je kunt op goede gronden je bedenkingen hebben bij Geert, maar alles wat hij zegt ongenuanceerd veroordelen, en hem bij voorbaat van alle discussie en besluitvorming uit willen sluiten vind ik fout. Ook speelt het diegenen in de kaart die bovengenoemde maatregelen door hebben geduwd. Die groepen vertrouw ik namelijk veel minder, juist vanwege de dingen die ze al gedaan hebben en van plan zijn te gaan doen. Wilders en de PVV krijgen, zolang ze niet meer dan de helft van de kamerzetels in beide kamers hebben geen poot aan de grond zonder de steun van die mensen die hen aan de vereiste meerderheid van stemmen helpen. Zoals gezegd, ik ben niet bang voor Wilders, ik ben bang voor diegenen die zich achter hem verschuilen en ondertussen maatregelen nemen zoals bovengenoemd.

Ik ben dan ook eerder benieuwd naar wat een dergelijke regering ons gaat brengen, en wat dat voor gevolgen gaat hebben voor de volgende verkiezingen. Want het CDA en de VVD zullen verantwoording dragen voor het regeringsbeleid van die minderheidsregering, alle andere partijen en de PVV zullen het beleid steunen of niet, meer niet. Ik zal de petitie op www.nietnamensons.nl tegen de minderheidsregering niet ondertekenen, zoals je begrijpt.

Met vriendelijke groet,

Peter