Frans Schütt

Feb 082014
 

Op de opiniepagina’s van de Volkskrant woedt een heftige feminismediscussie. Het standpunt dat sommige vrouwen daarbij innemen irriteert me mateloos. De kroon spant wel Eva Jacobs, die tekeer gaat tegen wat zij ‘deeltijdfeminisme’ noemt.

Haar uitgangspunt voor vrouwenemancipatie is de economische zelfstandigheid van de vrouw. En aangezien we dat punt nog niet gerealiseerd hebben, is de emancipatie van de vrouw nog niet klaar. Hoe wil zij deze economische zelfstandigheid realiseren? Op de eerste plaats moeten vrouwen ophouden met thuis voor hun kinderen te zorgen, op de tweede plaats zouden ze niet tevreden moeten zijn met een parttimebaan, want dat levert ze geen zelfstandigheid op.

Van dit soort masculiniserende uitspraken van en over vrouwen zakt mij eerlijk gezegd de broek af.  Kiezen voor het moederschap is niet feministisch, in deeltijd willen werken is slechts deels feministisch en als je dat niet in de gaten hebt, ben je verblind door seksistische invloeden uit je opvoeding of uit je omgeving. Hoe ver mag je als vrouw gaan in het diskwalificeren van andere vrouwen en dat ook nog feminisme noemen?

Ik snap dat het streven naar economische gelijkheid tussen man en vrouw een belangrijk beginsel is voor het feminisme, maar zo maken we van de vrouw een tweede man en laten we onze kinderen in de steek.

Hoe dan wel? Door op de eerste plaats er voor te ijveren dat het ouderschap economisch gehonoreerd wordt. Het zorgen voor en opvoeden van kinderen is een der belangrijkste taken van iedere samenleving en dient dus ook als zodanig beloond te worden. Dit zou pas een echte feministische doelstelling zijn.

Op de tweede plaats zouden we een einde moeten maken aan het absurde gegeven dat steeds meer werk door steeds minder mensen wordt uitgevoerd, waardoor een steeds grotere groep werkeloos aan de zijlijn toekijkt. Wat is er logischer dan al het werk gelijk te verdelen over alle aanwezige arbeidskrachten, zowel man als vrouw? Zo zou iedereen in deeltijd werken en zouden ouders voldoende tijd over houden voor hun kinderen, zowel vaders als moeders.

Natuurlijk zou een en ander nauwkeurig moeten worden uitgewerkt, maar dat gebeurt alleen wanneer een maatschappelijke beweging deze twee zaken – het economisch honoreren van het ouderschap en het gelijk verdelen van al het werk over alle beschikbare arbeidskrachten – zou uitdragen. En welke maatschappelijke beweging zou dat beter kunnen doen dan het feminisme, omdat het daarmee pas echt opkomt voor de gelijkberechtiging van de vrouw in de samenleving en ophoudt om van vrouwen een soort tweede man te maken?

Dec 022013
 

Tijdens de politionele acties van 1947 en 1949 in voormalig Nederlands-Indië vochten Molukse beroepsmilitairen mee aan de zijde van Nederland. Hen was door de Nederlandse regering in ruil daarvoor een eigen onafhankelijke Molukse staat in het vooruitzicht gesteld. Toen de Nederlandse poging om de kolonie te behouden én het uitroepen van een onafhankelijke Molukse staat mislukten, werden deze Molukkers door de nieuwe republiek Indonesië als staatsvijanden gezien en vertrokken zij met vrouw en kinderen (in totaal 12.500 personen) naar Nederland, voor wat bedoeld was als een tijdelijk verblijf. Daar werden ze ondergebracht in kampen, waaronder de voormalige concentratiekampen Westerbork en Vught. Ze mochten ook geen nieuw werk zoeken om het tijdelijk karakter van hun verblijf te benadrukken.

Naarmate de tijdelijkheid steeds meer een permanent karakter kreeg, radicaliseerde de wens naar een onafhankelijke staat bij de nog steeds in Nederland verblijvende Molukkers, met als meest gewelddadige actie de treinkaping bij de Punt in 1977 en met name de manier waarop deze is beëindigd. Hierin speelde Dries van Agt, op dat moment minister van Justitie, een centrale rol. Hij was voorstander van een gewapend ingrijpen, in tegenstelling tot Joop den Uyl, minister-president en van Agt’s politieke tegenspeler. Bij de actie kwamen zes kapers en twee gegijzelden om het leven.

Naar nu blijkt heeft van Agt als verantwoordelijk minister in 1977 de Tweede Kamer verkeerde informatie over het gewapende ingrijpen verstrekt. Hij zegt dat de beschieting van de trein niet tot doel had de kapers te doden en dat geen van de zes gedode kapers is getroffen door een regen van kogels, aldus de Volkskrant van 30 november. Uit onderzoek van de krant blijkt dat de kapers ‘wel degelijk door een regen van kogels’ zijn getroffen (variërend van 12 tot 40 kogels), waardoor  tevens nadrukkelijk vraagtekens kunnen worden gesteld bij de uitspraak van de minister dat het niet de bedoeling was de kapers te doden. Van Agt beweert nu dat hij niets over de kogelaantallen wist, toen hij de Kamer informeerde. Maar als hij de Kamer mededeelt dat geen van de kapers door een kogelregen is gedood, kan hij dat toch alleen maar doen, wanneer hij weet door hoeveel kogels de kapers zijn gedood?

In de jaren 1947-1949 speelt zich in het Midden-Oosten een op onderdelen vergelijkbaar drama af. Wat begon als een burgeroorlog in 1947 tussen de Joodse en Arabische bewoners van het mandaatgebied Palestina, eindigde in 1948 als een oorlog tussen de door de Joodse bewoners opgerichte staat Israël en de omliggende Arabische landen. Grote aantallen in het nieuwe land wonende Arabieren zijn tijdens deze oorlog gevlucht dan wel verdreven naar de buurlanden en daar in kampen ondergebracht, voor wat eveneens bedoeld was als een tijdelijk verdrijf. Ook deze mensen, die zich inmiddels Palestijnen noemden, mochten geen werk buiten de kampen zoeken om het tijdelijk karakter van hun verblijf te benadrukken. Ook deze mensen zijn in toenemende mate geweld gaan gebruiken, toen hun roep naar een eigen staat niet verhoord werd. Deze strijd tussen de Israëliërs en de Palestijnen duurt voort tot op de dag van vandaag.

Opvallend hierbij is de houding van Dries van Agt. Hij treedt ondanks zijn hoge leeftijd (82 jaar) op als fervent voorvechter van de Palestijnse zaak, geeft vele lezingen, gaat vaker op bezoek naar het Midden-Oosten, houdt een website bij over ‘de tragedie van het Palestijnse volk’. Zou van Agt de overeenkomst tussen beide conflicten ontgaan? Ziet hij niet dat hij nu opkomt voor de rechten van een verdreven volk, terwijl hij in 1977 opdracht heeft gegeven op vertegenwoordigers van een verdreven volk te schieten, toen zij voor hun rechten vochten? Of ziet hij dit wel en moeten we zijn houding nu ten opzichte van het Midden-Oosten conflict opvatten als een boetedoening voor het feit dat hij toen verantwoordelijk was voor de dood van 8 mensen? Een verantwoordelijkheid die hij nu met een aan ongeloofwaardigheid grenzende uitspraak tracht te verdoezelen.

Meneer van Agt, wordt het geen tijd dat u eens op de couch van een psychiater plaatsneemt voor een onderzoek naar uw eigen motieven? Het Nederlandse volk heeft een moreel recht om te weten hoe oprecht u 36 jaar geleden koos voor gewelddadige onderdrukking van een verdreven volk, leidend tot 8 doden, terwijl u het nu radicaal opneemt voor een verdreven volk.

Sep 172013
 

En plots duiken er zomaar twee vrouwen uit mijn verleden op. Vrouwen uit mijn dromen. Dromen van ultieme schoonheid, opwinding, geheimzinnigheid, verwarring…..De linkse is Brigitte Bardot, meestal afgekort tot BB. Frans fotomodel, actrice en zangeres. Het sekssymbool uit mijn jeugd en tegenhangster van de rechtse, Marilyn Monroe (soms afgekort tot MM), Amerikaans fotomodel, actrice en zangeres, eveneens sekssymbool uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Twee mooie vrouwen, maar hoe komt het toch dat ik Marilyn net iets té vond, en Brigitte puur natuur? De foto’s laten van beiden een pose zien. De een lijkt er mee samen te vallen, de ander zich er achter te verbergen.  Dat moét iets te maken hebben met de verschillen tussen de oude en de nieuwe wereld, tussen echtheid en hypocrisie, tussen uitzonderlijk zijn en uitzonderlijk moéten zijn.

 

 

 

Mei 132013
 

Jet Bussemaker, minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, heeft haar Emancipatienota gepresenteerd. Ze is van mening dat vrouwen zich te vaak achter het ‘eeuwige schuldgevoel’ over de zorg van hun gezin verschuilen en vindt dat zij zich eerder schuldig moeten voelen ten opzichte van de overheid, die veel in hun opleiding heeft geïnvesteerd.

Ga naar huis Jet, en schaam je diep! Inwerken op het schuldgevoel van moeders en op die manier het emancipatiestreven misbruiken om toekomstige arbeidskrachten te winnen, hoe verzin je het. Het moederschap is een der belangrijkste, zo niet dé belangrijkste taak in onze samenleving. Wat denk je hoeveel het kost, om al die verwaarloosde kinderen later op te vangen in de psychiatrie of op te laten bergen door justitie? Heb je dat ooit laten onderzoeken, voordat je ons met je kwetsende uitspraken opzadelde?

Je schrijft dat gezinnen met niet-werkende vrouwen niets hebben om op terug te vallen, als het inkomen van de man wegvalt door overlijden of scheiding. Draai het eens om Jet, en vertel jij mij, waar het gezin op terug moet vallen, wanneer de rol van de moeder wegvalt, door scheiding, overlijden, of een drukke baan?

Als je écht emancipatoir bezig wil zijn, vecht er dan voor dat vrouwen het moederschap naar behoren kunnen uitvoeren, in plaats van ze op te zadelen met nóg een schuldgevoel.

Jan 302013
 

FDP-kopstuk Rainer Brüderle en journaliste Laura Himmelreich

Afgelopen week was Duitsland in rep en roer. Oorzaak: een artikel in weekblad Der Stern over Rainer Brüderle, kopstuk van de liberale partij. De journaliste Laura Himmelreich heeft de politicus een tijdlang gevolgd om hem te portretteren. In het bericht vertelt ze over een ontmoeting met Brüderle aan een hotelbar, waar hij tegen haar gezegd zou hebben – kijkend naar haar boezem – dat zij een dirndl-jurk goed kan vullen. Ook zou hij haar ten dans hebben gevraagd, terwijl zij met hem over politiek had willen praten. Een en ander vond  een jaar geleden rond middernacht plaats, tijdens een feestavond van de partij, waar nogal kwistig met wijn werd omgesprongen en ook Brüderle niet meer geheel nuchter was.

Een deel van Duitsland is nu van mening dat Brüderle zijn excuses moet aanbieden vanwege deze seksistische opmerkingen, een ander deel vindt dat de journaliste te ver gaat in haar verslaggeving, ruim een jaar later. Zij zou met dit soort ontboezemingen de relatie tussen journalisten en politici verregaand verstoren.

Hoewel de avond – feestavond, er werd gedanst, gedronken – zich prima leende voor flirtgedrag tussen mannen en vrouwen, zal het niet verbazen dat mevrouw Himmelreich het gedrag van de heer Brüderle niet op prijs stelde. Hij was 67 en zij 28 jaar oud, en menigeen zal het ook ongepast vinden om bij zo’n groot leeftijdsverschil seksuele toenadering te zoeken. Maar of hier ook sprake was van seksisme van de kant van Brüderle?

Eenieder kent de klassieke seksistische opmerking van een baas over zijn secretaresse, die niet kan typen, maar wel over een prachtig decolleté beschikt. Of het seksistische gedrag van diezelfde baas tijdens het jaarlijks uitje, wanneer hij onder invloed van drank, zijn handen niet meer van haar boezem kan afhouden. Van belang is dat de seksuele toenadering duidelijk van een kant komt én dat het plaats vindt in een of andere vorm van afhankelijkheid, waardoor het afwijzen van de avances gevolgen kan hebben voor de afhankelijke partij. Let wel, die afhankelijkheid hoeft niet altijd formeel van aard te zijn. Wanneer een groepje mannelijke collega’s seksistisch getinte vrouwenmoppen (‘vrouw achter het stuur; dom blondje’) bij het koffieapparaat vertelt, zal de vrouw in het gezelschap zich vaak gedwongen voelen om mee te lachen, omdat ze er anders ‘uit’ ligt. Seksisme heeft volgens velen dan ook met macht te maken, vaak macht van mannen over vrouwen.

In het verlengde van dit incident is er in Duitsland een seksisme-debat ontstaan, in de sociale media en op tv. Het onderwerp werd afgelopen zondag besproken in de veel geziene talkshow Günther Jauch, die life wordt uitgezonden vanuit de Berlijnse Gasometer, een onder monumentenzorg staande telescoopgashouder uit 1908. Centraal thema: wanneer verandert een onschuldige flirt in ongepast en seksistisch gedrag? Onder de 6 gasten bevonden zich Silvana Koch-Mehrin, een vrouwelijke politica van Brüderle’s partij, en feministe van het eerste uur Alice Schwarzer. Beide vrouwen maakten zich naar aanleiding van het artikel ernstig zorgen over de ongepast seksistische benadering van vrouwen in de samenleving.

Het gezelschap was het snel met elkaar eens dat het verschil tussen een flirt en ongepast seksistisch gedrag bepaald wordt door de wederzijdsheid van het contact. Een van de gasten vertelde de volgende mop om dat verschil duidelijk te maken: In een bioscoop horen omstanders op een gegeven moment een vrouwenstem in de donkere zaal fluisteren: “Wilt u die hand van mijn knie nemen!” Vervolgens even stilte en dan dezelfde stem weer: “Nee, u niet”.

Vreemd genoeg deed niemand in het panel moeite om ongepast en seksistisch gedrag van elkaar te onderscheiden. Het ligt immers voor de hand om deze twee gedragsvormen van elkaar af te grenzen aan de hand van het aspect macht/afhankelijkheid. Aldus ontstaat de volgende driedeling:

flirt: seksueel getint gedrag tussen twee partijen met wederzijdse instemming;

ongepast seksueel gedrag: eenzijdig seksueel getint gedrag tussen twee partijen, zonder dat er sprake is een afhankelijkheidsrelatie tussen beiden

seksisme: eenzijdig seksueel getint gedrag tussen mannen en vrouwen, waarbij tevens sprake is van afhankelijkheid van degene die het gedrag als ongepast  ervaart.

Uitgaande van deze driedeling kan men het gedrag van de politicus als ongepast betitelen, maar niet als seksistisch. De journaliste had hem ongestraft kunnen zeggen niet van zijn avances gediend te zijn, ze had kunnen weglopen, sterker nog, ze had de politicus met deze informatie kunnen breken, iets wat ze nu een jaar later ook daadwerkelijk poogt te doen.

Het onderscheid tussen wederzijds of niet wederzijds ligt doorgaans subtieler dan men op het eerste oog veronderstelt. De psychologie leert dat alle gedrag communicatie is, ook wanneer men in de veronderstelling leeft dat men niet communiceert. Het volgende voorbeeld maakt dit duidelijk: Stel u leest in de trein een boek en tegenover u zit een dame of heer, die graag een praatje maakt. Zij of hij probeert een gesprek met u aan te knopen door iets over het weer te  zeggen. U negeert deze opmerking en leest door. Ook al hebt u niets gezegd, u hebt toch aan uw medereiziger gecommuniceerd dat u geen zin hebt om te praten. Het gebruik van woorden vormt slechts een klein deel van onze communicatie, die veel meer wordt bepaald door zaken als houding, kleding, gezichtsuitdrukking, geur, klank van de stem enz.

Met deze kennis in het achterhoofd nodig ik u uit het onderstaand screenshot van de talkshow te bekijken, en de vraag te beantwoorden wat Silvana Koch-Mehrin, de jongere vrouw links op de foto, aan ons communiceert met haar kleding, houding en gezichtsuitdrukking (de vrouw rechts op de foto is Alice Schwarzer,). Om eventuele mannelijke vooringenomenheid te vermijden, heb ik mijn echtgenote naar haar indruk gevraagd. Volgens haar straalt Silvana Koch-Mehrin tijdens de uitzending uit dat ze een aantrekkelijke vrouw is die dat graag aan het gezelschap toont. Terwijl Silvana praat over de dreiging van het mannelijk seksisme, vormen haar met witkanten nylons omhulde benen een voortdurend spanningsveld, een potentieel Sharon Stone momentje voor de heren die tegenover haar zitten. Slechts haar ogen verraden dat ze het dubbelspel in de gaten heeft.

Kortom, de vraag wat ongepast en seksistisch gedrag is zit gecompliceerder in elkaar dan op het eerste oog lijkt. Soms is iets seksistisch of ongepast, omdat een van beide partijen slechts verwoordt wat onuitgesproken tussen beide partijen speelt. Vrouwen bezitten veel meer macht dan de aanklacht over seksisme tijdens de uitzending doet vermoeden. Het zou zonde zijn, wanneer ze onnodig in de rol van slachtoffer/aanklager kruipen. Zonde voor hun zelfvertrouwen, maar eveneens zonde voor het voortbestaan van de species. Want ieder van ons, zelfs Alice Schwarzer, heeft haar of zijn eigen bestaan te danken aan een flirt. En ja, soms loopt een flirt op niets uit en was hij ongepast; wie niet waagt, die niet wint. Maar dames, laten we oppassen met aan iedere op niets uitlopende flirt het predikaat seksisme te verlenen, want wat winnen we er mee om een enorm risico op flirtgedrag te plakken en daarmee ‘van de stier een os te maken’, zoals een der deelnemers aan het debat het verwoordde?

Jan 222013
 

Zelden heb ik zo’n eenzijdig en ongefundeerd artikel gelezen als dat van Rick Meulensteen in de Volkskrant van 22 januari. Meulensteen is medewerker van ‘Een Ander Joods Geluid’ en zijn artikel handelt over de verkiezingen in Israel die op deze 22e januari plaatsvinden. Hij voorspelt  een overwinning voor de rechtse partijen en concludeert dat dit slecht nieuws betekent voor de tweestaten oplossing. Daar heeft hij hoogstwaarschijnlijk gelijk in, want orthodox rechts is van mening dat Judea en Samaria – beter bekend als de Westbank – bij Israel horen, terwijl Netanyahu als voorman van de conservatieve Likud partij weliswaar met de mond een tweestaten oplossing belijdt, maar niets onderneemt om de steeds verder uitdijende Joodse nederzettingen in de Westbank een halt toe te roepen.

Meulensteen orakelt vervolgens dat dit ook slecht nieuws betekent voor de vrede. Oftewel, alleen een tweestaten oplossing kan vrede garanderen. Een opinieschrijver met enige diepgang zal de lezer op zijn minst proberen duidelijk te maken, waarom vrede tussen Israeli’s en Palestijnen onlosmakelijk gekoppeld is aan de tweestaten oplossing. Helaas doet Meulensteen daar geen enkele moeite toe; de lezer moet dat blijkbaar als een conditio sine qua non beschouwen.

Deze lezer probeert te begrijpen waarom dit zo’n vanzelfsprekende koppeling is. Het lukt hem echter niet om zijn ogen te sluiten voor de situatie in Gaza, waar het terugtrekken van Israel en het overdragen van het gezag aan de Palestijnse Autoriteit geresulteerd heeft in een voortdurende bommenregen op het zuiden van Israel. Het lukt deze lezer ook niet om zijn gedachten over het risico dat Israel loopt bij een vergelijkbare terugtrekking uit de Westbank uit te schakelen, want wie garandeert dat de daar levende Palestijnen niet ook hun raketten in stelling gaan brengen? Met een veel groter risico voor Israel, omdat Tel-Aviv hemelsbreed slechts vijfentwintig kilometer van de grens verwijderd is? De Palestijnen doen immers geen enkele moeite om te verhelen dat het hele land tot aan de Middellandse Zee hen eigenlijk toebehoort. En bij de laatste rakkettenregen op Israel in november werd duidelijk dat de Palestijnen door Iran worden voorzien van steeds professionelere wapens, die moeiteloos de afstand naar Tel-Aviv en Jerusalem overbruggen.

En kan Meulensteen mij uitleggen, waarom een gedeeltelijke annexatie van de Westbank, gekoppeld aan het Israelisch staatsburgerschap voor de daar levende Palestijnen – de door de rechtse partij ‘Het Joodse Huis’ voorgestane oplossing – niet tot vrede zal leiden? Kan hij dat hard maken? Het is algemeen bekend dat de levensstandaard van de in Israel wonende Arabieren een stuk hoger is dan die van hun broeders in de Gazastrook en de Westbank. Ook zijn er voorbeelden van geslaagde vormen van samenwerking tussen Joden en Arabieren/Palestijnen te vinden. Zijn er resultaten van onderzoek bekend, die ons laten zien dat deze in Israel levende Arabieren toch liever onder het gezag van de Palestijnse Autoriteit willen leven? En als dat zo mocht wezen, waarom verhuizen deze mensen dan niet naar de Westbank?

Het verhaal wordt helemaal gekleurd, wanneer Meulensteen de mensenrechten er bij betrekt. In zijn ogen worden deze rechten in Israel grof geweld aangedaan en vormt dit aanleiding om minister Timmermans te vragen de schending van de mensenrechten in Israel hoog op zijn lijstje te zetten. Minister Timmermans moet zich dus vooral druk gaan maken om verdachtmakingen van vredesactivisten in de Israelische publieke opinie, zodat hij minder tijd overhoudt om zich bezig te houden met de afschuwelijke beelden uit Syrië en ook de Gazastrook die ons de laatste tijd getoond zijn. In feite pleit Meulensteen ervoor om een systeem aan de macht te helpen (de Palestijnse staat), dat de mensenrechten en de democratie op een veel grovere wijze schendt, dan Israel ooit heeft gedaan. Veel gekker kan een opinieschrijver het niet maken in zijn totale blindheid voor de situatie in het Midden Oosten.

Dit artikel wil geen pleidooi zijn voor de rechtse politiek in Israel; het is een aanklacht tegen een opinieschrijver die door zijn vooringenomenheid is opgehouden met denken.

Dec 182012
 

Het is de taak van ouders om kinderen warmte en bescherming te bieden én om ze voor te bereiden op een zelfstandig leven in de samenleving. In de klassieke opvoedingssituatie is het vooral de moeder die de noodzakelijke warmte en bescherming biedt. Haar zachte lichaam vormt een warm omhulsel voor het kwetsbare kind, haar gevulde borsten en later haar vaardige handen zorgen voor het noodzakelijke voedsel. Wanneer de ogen van het kind zich meer naar buiten richten, komt vader in beeld. Hij neemt het kind uit moeders armen, zet het met twee beentjes op de grond en ze stappen samen de wereld in.

Soms gaat er iets mis met dit klassieke verhaal. De ouders gaan al vroeg in het kinderleven scheiden, er is nooit een actieve vaderfiguur geweest, of vader heeft het te druk met zijn carrière. Er is dan niemand die het kind uit de warme armen van de moeder haalt. Langzaam maar zeker draaien de functies om: niet meer het kind heeft de armen nodig, maar de armen het kind. Het moeder zijn wordt een onmisbaar deel in de identiteit van de vrouw, ze kan niet meer zonder en er is geen partner die ze haar warmte kan schenken.

Voor het opgroeiende kind worden haar armen steeds meer een beknelling. Kan, of beter nog, mag het zich hiervan bevrijden en de wereld instappen, of is het verplicht om degene die hem het leven geschonken heeft het gevoel te blijven geven dat ze onmisbaar is als moeder?

Dit drama van de symbiose tussen moeder en kind en de afwezige vader kan soms op een vreselijke manier uit de hand lopen.

Nov 232012
 

Ik stel me voor dat ik in een dorpje woon, midden in een prachtig landschap omgeven door olijfboomgaarden. Het is er heuvelachtig, de huizen zijn wit en de aarde is rood. Het dorp vormt een hechte gemeenschap, met een dorpshoofd, de dagelijkse rituelen, de feesten, vastentijden, roddels, spanningen, liefdes en zorgen die bij zo’n gemeenschap horen. ’s Zomers is het er warm en droog, ’s winters kan het er koud en nat zijn. Het leven gaat er al vele generaties zijn gangetje. De streek heet Palestina en slechts heel af en toe komt het dorp in aanraking met de leiders, die ver weg in steden als Damascus en Istanbul wonen.

Maar dan, eerst nog in geringe aantallen, en allengs steeds meer, komen er mensen van buiten die de grond om het dorp opkopen en zich er vestigen. Soms moet er ook een van de pachtende dorpsgenoten zijn door een vreemdeling opgekocht stuk grond afstaan, hetgeen wij de vreemdelingen niet in dank afnemen. En dit proces zet door, we zien deze vreemdelingen in aantal toenemen en onze argwaan en vijandigheid jegens hen neemt evenredig toe. De spanningen lopen op.

Op een bepaald moment krijgen ik en alle dorpsgenoten te horen dat we kunnen kiezen: ons schikken onder het leiderschap van deze vreemdelingen die het voor het zeggen krijgen, of met compensatie voor de geleden schade zo’n 50 km verderop gaan wonen in het nieuwe land Jordanië. Gaan wonen in een land dat niet verschilt van het onze, een land dat speciaal voor ons is gecreëerd, ingericht volgens onze gewoontes, geloof en tradities. Wat zou ik doen?

Zou ik me schikken onder het leiderschap van deze nieuwe bewoners, met behoud van mijn eigen tradities, maar wel omringd door andere, vreemde tradities, geloof en gewoontes? Zodat ik, gewend om slechts gesluierde meisjes in het openbaar tegen te komen, plotseling geconfronteerd word met meisjes in ultrakorte broekjes en onbedekt hoofd? Of zou ik deze veranderingen niet aan kunnen en besluiten, liefst met zoveel mogelijk andere dorpsgenoten, om deze dierbare plek achter me te laten en 50 km verderop een nieuwe gemeenschap te stichten? Wetende dat mij daartoe de middelen aangereikt worden?

Wat moet er gebeuren in mijn leven dat ik voor geen van beide opties ga, maar ervoor kies om te blijven zitten en me te verweren tegen deze nieuwkomers? Wat moet er gebeuren in mijn leven dat ik verbitterd in een kamp ga zitten, wanneer ik in die strijd word verslagen; een kamp waar ik met duizenden anderen op een kluitje zit en waar mijn leven steeds meer verkommert, waar mijn kinderen en kleinkinderen steeds meer verbitteren en radicaliseren, met uitsluitend die ene droom om terug te keren naar mijn idyllische dorp. Een dorp dat mijn geradicaliseerde kleinkinderen nooit gezien hebben. Hoe kan die droom zo belangrijk worden dat ik en mijn naasten er alle alternatieven voor opgeven, zelfs bereid zijn het leven van onze kinderen als wapen(schild) in te zetten, opdat die ene droom ooit werkelijkheid moge worden? Hoe kan een verlangen naar een bepaalde plek om te leven ooit belangrijker worden dan het leven zelf?

Nov 192012
 

De strijd tussen Israel en de Palestijnen is voor de zoveelste keer uit de hand gelopen, waarbij de partijen over elkaar buitelen in het aanwijzen van de schuldige. Voor de een vormt het voortdurend afvuren van raketten op het zuiden van Israel door militanten uit de Gazastrook de directe aanleiding, voor de ander is het de Israelische liquidatie van een stuk vuil, zoals het Hamas kopstuk Jaabari bij Pauw en Witteman werd genoemd. Feit is dat er ook voorafgaand aan de liquidatie van deze meneer voortdurend raketten op Israel neerdaalden en feit is dat hevigheid en zwaarte van het conflict toenamen na de liquidatie. Dus hebben beide partijen gelijk.

Werkelijk alles wordt ingezet in de propaganda-oorlog, die zoals steeds het gewapende conflict ondersteunt. Een schrijnend voorbeeld vormt het beeld van de treurende Egyptische premier Kandil bij het dode Palestijnse jongetje, dat tijdens het bezoek van Kandil aan de Gazastrook door een Israelische raketaanval om het leven zou zijn gekomen. De misleide premier sprak van martelingen, de Egyptische president Morsi betitelde de Israelische aanvallen als ‘schaamteloze agressie tegen de mensheid’. Meerdere bronnen melden later, dat het jongetje in werkelijkheid het slachtoffer is van een Hamas raket die per ongeluk op de eigen bevolking was terechtgekomen.

Grofweg gemeten slaat de beschuldigende vinger van de Nederlandse media door naar Israel, waarbij men zich kan afvragen of het aanwijzen van een schuldige wel de taak van de media behoort te zijn. Daarnaast dienen de media te beseffen dat ze met hun duidelijke steunbetuigingen voor een der partijen in feite bezig zijn deze partij op te hitsen om door te gaan met de gewapende strijd; ook hier kan men zich afvragen of dit een taak van de media behoort te zijn. Nieuwsmedia behoren primair bezig te zijn met waarheidsvinding en niet met rechter spelen of de partijen op te hitsen.

Opvallend is de houding van onze nieuwe minister van buitenlandse zaken in het conflict. Het meest direct komt deze naar voren op zijn facebookpagina, waar hij het volgende zegt:

“De standpunten over het Midden Oosten zijn ook in Nederland zo gepolariseerd, dat, wat je ook doet, altijd een grote groep mensen ontevreden is. U zult er aan moeten wennen dat ik mij noch in het ene, noch in het andere kamp laat opsluiten.”

Ondanks heftige protesten tegen een vermeende ommezwaai in zijn politieke houding sinds zijn aantreden als minister houdt Timmermans vast aan het standpunt om zich niet in een der beide kampen te laten opsluiten. En daarmee heeft hij de handen vrij om iets te doen wat daadwerkelijk zin heeft: in beide kampen gaan aandringen op de-escalatie en bemiddeling. Israel is inderdaad in staat om Gaza terug te bombarderen naar de Middeleeuwen, zoals de Israelische minister van Binnenlandse zaken Eli Yishai noodzakelijk acht, maar het land zal daarmee zeker niet de door hem gewenste rust krijgen. Israel dient er van doordrongen te zijn dat het niet alleen de relatief kleine groep Palestijnen tegenover zich heeft staan, maar iets verder daar achter de hele Arabische wereld die niet zo makkelijk terug te bombarderen zal zijn. We mogen alleen maar hopen dat dit besef inderdaad aanwezig is bij meer verstandige politici dan deze Eli Yishai.

Frans Timmermans heeft gelijk; de enige uitweg voor dit langslepende conflict is hoe dan ook de dialoog. Beide partijen zullen ooit een keer rond de tafel moeten gaan zitten en een begin maken met vredesonderhandelingen, hoe ingewikkeld dit proces ook zal zijn. Vredesonderhandelingen gericht op een veilig en menswaardig bestaan in het Midden Oosten voor ieder individu, ongeacht afkomst, ras of geloofsovertuiging. Het opgeven van pogingen om tot deze dialoog te komen staat op termijn gelijk aan het opgeven van het Midden Oosten.

Okt 222012
 

Mede door een stevig ontwikkeld milieubewustzijn van de bevolking en een daar op afgestemd subsidiebeleid staat nu de helft van alle zonnepanelen ter wereld in Duitsland. Het land is goed bezig met groene energie, want samen met de vele – weliswaar het uitzicht van de omgeving vervuilende – windmolens zorgen de panelen voor 45 procent van de elektriciteit in Duitsland. Het Nederlandse GroenLinks – hallo zonaanbidders en navelstaarders, wakker worden, zijn jullie er nog? – zou hier een voorbeeld aan kunnen nemen en zichzelf op die manier nieuw leven in kunnen blazen.

Het moge duidelijk zijn dat de Duitse EU-commissaris voor energie Günther Oettinger maling heeft aan groene energie. Hij vindt dat Duitsland moet stoppen met het plaatsen van zonnepanelen, omdat kolen- en gasgestookte centrales onrendabel dreigen te worden. Pikant detail: meneer Oettinger was tot voor kort  minister-president van de Duitse deelstaat  Baden-Würtemberg en heeft in die tijd een vergunning verleend voor de bouw van een omstreden kolencentrale in Mannheim. Een duidelijk geval van belangenverstrengeling. Tegen het verlenen van de vergunning heeft het Wereldnatuurfonds in Brussel een klacht ingediend.

Een EU die zichzelf serieus neemt doet er goed aan om deze al vaker bekritiseerde commissaris te vervangen, want zou hij het onrendabel worden van vervuilende centrales als gevolg van het groene energiebeleid niet juist moeten toejuichen in plaats van schaamteloos op de stoel van Euro-commissaris de belangen van zijn eigen deelstaat behartigen?