Frans Schütt

Feb 182016
 

e31566b1-b2b0-47dd-89bc-fe21ceff81e4?width=664&height=374Beste president Erdogan,

Denkt u nu echt dat wij achterlijk zijn hier in het westen? Gisteren vond opnieuw een vreselijke aanslag plaats in Ankara, met 28 doden en vele gewonden. We hebben de beelden ervan gezien. De rook is nog niet opgetrokken of u staat al met de opgeheven vinger klaar om de Koerden te beschuldigen. Uw eigen Turkse Koerden? Nee, deze keer zijn het de Syrische Koerden, die u al dagen over uw grenzen heen met bombardementen aan het bestoken bent. Want u vindt het maar niets, dit volk zo dicht aan uw grenzen.

Vertel mij, meneer Erdogan, wat het belang van deze Koerden bij een bomaanslag in Ankara kan zijn. De hele wereld snapt toch dat zij in eigen voet zouden schieten met zo’n aanslag. Ze hebben hun zaakjes immers goed op orde: De VS en de NAVO zien hen als partners in de strijd tegen IS. Waarom zouden ze zo’n partnerschap in de waagschaal stellen door een aanslag in Ankara te plegen? Wraak, zegt u? Kennen wij de Koerden in Syrië en Irak als een wraakzuchtig volkje, dat iedere vorm van tactiek en strategie overboord gooit, wanneer ze geraakt worden? Ik dacht het niet. Tot nu toe vormen ze de meest efficiënt opererende militaire macht op de grond tegen ISIS.

Dat ISIS achter de aanslag zit, houd ik voor mogelijk, want zij zijn er op uit om de wereld in brand te zetten en grijpen daartoe alles aan. Maar hoe vreemd het ook moge klinken, meneer Erdogan, u bent zelf de partij die het meeste baat heeft bij deze vreselijke aanslag. Want door hem in de schoenen te schuiven van de Syrische Koerden, rechtvaardigt u de bombardementen op deze groep. Bombardementen die u ook voor de aanslag al uitvoerde. Bombardementen die door uw Westerse bondgenoten streng bekritiseerd worden, omdat ze niet alleen hun partnerschap met de Koerden op het spel zetten, maar bovendien een bedreiging vormen voor de wereldvrede. Want door de aanslag in de schoenen van de Syrische Koerden te schuiven kunt u ons oproepen een eind aan de samenwerking met de Koerden te maken en ons achter u te scharen in uw strijd tegen deze groep. En als we dat doen, meneer Erdogan, komen we gevaarlijk dicht in de buurt van de Russische bommenwerpers, die in delfde streek Assad steunen in zijn beleg van Aleppo. Voor u geen slechte zaak, want u bent er in korte tijd ook al in geslaagd Rusland tot uw vijand te maken. Voor de rest van de wereld echter een groot probleem, want als de NAVO en Rusland met elkaar in botsing komen, is niet alleen de vrede in Syrië ver te zoeken, maar de gehele wereldvrede.

Kortom, voor wij bereid zijn deze risico’s te lopen, meneer Erdogan, moet u ons toch echt haarfijn duidelijk weten te maken, waarom een Koerdische groepering bereid is zichzelf zo nadrukkelijk te benadelen en u daarmee in een positie te plaatsen waar u al weken lang tevergeefs om roept.

Jan 272016
 

walk-off-the-earth-5160221a0e893

Ooit al eens van de Canadese band Walk off the Earth gehoord? Niet? Dan is het zeker de moeite waard om onderstaande versie van Adele’s ‘Hello” te beluisteren en vooral ook te zien. Bekend werden ze met de coverversie van Somebody that I used to know, van Gotye, waarbij de vijf muzikanten samen op één gitaar spelen. Kijk goed naar het filmpje van Hello, want ieder geluid wordt ter plekke gemaakt, alles in een enkel shot. En dan die twee tap/zip-dancers. Ik heb zelden mensen met zoveel plezier muziek zien maken. Wonderbaarlijk!

Jan 112016
 

Gisteravond kwam ik terug uit Berlijn. Vanmorgen waren de eerste woorden die ik hoorde: “David Bowie is dood”. Vanavond zag ik dit eerbetoon. Een uitzonderlijke versie van Heroes, uit Bowies Berlijnse periode (1976 – 1978 ), gezongen door Wende Snijders. “I can remember, standing by the wall. And the guns shot above our heads. And we kissed, as though nothing could fall. And the shame was on the other side. Oh we can beat them, for ever and ever. Then we could be heroes, just for one day

Jan 092016
 

MarkRutte_340x220Premier Rutte geeft in een reactie op het gebeuren in Keulen tijdens de nieuwjaarsnacht uiting aan zijn gevoelens: “Het is walgelijk, weerzinwekkend en verschrikkelijk wat daar is gebeurd. Schoften zoals die in Keulen zijn niet welkom. Zij hebben zich aan te passen. Wij zijn West-Europa, wij zijn beschaafd” (De Volkskrant, 9 januari 2016).

Wat in Keulen gebeurde is inderdaad walgelijk, weerzinwekkend en verschrikkelijk. Maar ik stel voor dat we een experiment uitvoeren om te toetsen of we hier echt met schoften te doen hebben, en of wij in West-Europa wel zo beschaafd zijn. Laten we duizend gemiddelde, beschaafde Nederlandse jongemannen een half jaar in een tentenkamp bij b.v. Sint Petersburg zetten. Mag ook een stad in een ander land zijn, vooropgesteld dat ze de taal van het land niet spreken. Ieder deelt een slaapruimte met zeven andere mannen. Ze mogen niet werken, ze krijgen geen scholing, de mogelijkheid om contacten met anderen, en ook met vrouwen te leggen zijn zeer beperkt, mede omdat ze de taal van het land niet spreken. En dan is het Oud en Nieuw, groot feest, ze trekken de stad in, worden dronken en zien feestelijk geklede vrouwen, soms op minder dan een armlengte afstand. Zouden deze duizend mannen dan nog steeds zo beschaafd zijn en hun zo lang opgekropt testosteron in bedwang kunnen houden? Of zou een aantal van hen zich toch minder goed kunnen beheersen? Ik zou de vrouwen die tijdens de jaarlijkse carnaval ongewenste handen van doorgaans beschaafde mannen op intieme lichaamsdelen voelen niet de kost willen geven.

Wat ik hiermee wil zeggen? Dat de manier waarop wij in West-Europa deze mensen opvangen het schofterig gedrag bevordert en we ons mogen afvragen hoe beschaafd deze opvang is. Willen we echt een beschaafd land zijn en herhalingen van deze walgelijke uitspattingen voorkomen, dan moeten we actiever bezig zijn vluchtelingen te integreren. Populistische opmerkingen van onze minister-president dragen daar niet aan bij.

Frans Schütt

Nov 192015
 

Woensdag 18 november 2015. Aandacht werkt verslavend, ongeacht of deze positief of kritisch is. En aandacht hebben de gestoorde misdadigers met hun gruweldaden in Parijs gekregen, van politici die “oorlog!” roepen en media die rood kleuren. Zouden zij nu echt niet in de gaten hebben dat ze daarmee de voedingsbodem creëren voor nieuwe bloedbaden? 

Vanaf vrijdagavond worden de media volledig beheerst door de gruweldaden van een stel gestoorde idioten in Parijs. De wereld noemt hen terroristen. De Islamitische Staat eist de verantwoordelijkheid voor de daden op. President Hollande roept de noodtoestand uit voor heel Frankrijk en spreekt in Versailles 577 afgevaardigden van de Assemblée Nationale en 348 senatoren toe met de woorden: ”Frankrijk is in oorlog, we zullen meedogenloos zijn en de jihadistische vijand vernietigen.” De Nederlandse premier Rutte doet niet voor hem onder met zijn: ”Wij zijn in oorlog met IS.” Er volgen valse bommeldingen, waardoor bepaalde Schermafbeelding 2015-11-18 om 12.06.44vluchten worden afgelast en de voetbalwedstrijd Duitsland – Nederland niet doorgaat. De Volkskrant brengt maandag een editie uit waarvan de voorpagina nagenoeg volledig rood is gekleurd – stilistisch wel bijzonder mooi, dat moet gezegd. En Ayaan Hirsi Ali pleit voor een ’Fort Europa’ dat zijn grenzen hermetisch gesloten houdt.

 De gestoorde criminelen die de aanslagen in Parijs hebben gepleegd komen uit achterstandswijken van grote steden, leven veelal op straat, worden eerder door de buurt opgevoed dan door hun ouders en hebben uiterst gebrekkig onderwijs genoten. Ze maken geen kans om op een reguliere wijze aan de samenleving deel te nemen, voelen zich door die samenleving in de steek gelaten, zitten vol met wrok en hebben niets te verliezen. Zolang we uit hun wijken blijven hebben we geen last van deze jonge mensen en kunnen we ze probleemloos blijven negeren, wat we dan ook veelvuldig doen.

 Totdat ze naar buiten komen en zo’n gruweldaad verrichten. Dan is de wereld plotseling te klein, zetten ze hele landen naar hun hand, weten ze zich gesteund door zo’n machtige organisatie als ISIS, zijn ze de veroorzakers van oorlog, laten ze al die wel geslaagde mensen sidderen van angst, zien ze dagenlang alle aandacht op zich gericht en ja, kleuren ze de Volkskrant rood. Van het ene op het andere moment bepalen zij de wereldagenda, zijn zij koninkjes op hun troon. Hoeveel nog niet zo ver geradicaliseerde jongemannen en jonge vrouwen die toch niets te verliezen hebben – en dat zijn er veel – zullen vol bewondering en jaloezie naar al die aandacht kijken en daardoor net dat ene zetje krijgen dat hen over de grens van het toelaatbare duwt? Want zo werkt dat met aandacht, ongeacht of deze positief of negatief is.

 Ze hebben het waarschijnlijk zelf niet in de gaten, maar feitelijk zijn de politici en media met vereende krachten de voedingsbodem aan het creëren voor een volgende, nog sensationelere gruweldaad. Hun reactie en veelal overdreven aandacht getuigt van weinig psychologisch inzicht en vertoont eerder de kenmerken van een massahysterie.

 We hebben hier te maken met meedogenloze en gestoorde misdadigers, die ook als zodanig moeten worden benaderd, opgespoord en berecht. Daarvoor is een sterke politiemacht nodig en als het echt niet anders kan een kortdurende noodtoestand, maar zulke krachttermen als ’in oorlog’ en ’de vijand vernietigen’ vormen alleen maar olie op het vuur voor degenen die deze chaos willen veroorzaken.

Okt 112015
 

Gisteravond keek ik naar de jubileumuitzending van De Wereld Draait Door, samen met 1,8 miljoen andere tv-kijkers. Allemaal bekende gezichten, bekende thema’s en vele herhalingen, zoals dat schijnt te horen bij een jubileumuitzending. Totdat Giovanca, Tim Knol, Anneke van Giersbergen, Michael Prins, Douwe Bob Posthuma, Janne Schra, Bente Fokkens, Cyril Directie, Danny Vera, Alex Roeka en Hadewych Minis aan de tafel plaatsnamen en With a little help from my friends begonnen te zingen. Binnen de kortst mogelijke tijd stroomden de tranen over mijn wangen. Wat een indrukwekkende versie van dit lied, terwijl die van Joe Cocker er echt ook wel mag zijn. Maar toch, stromende tranen vanwege een prachtige vertolking?

Totdat mij duidelijk werd dat ik de zich telkens herhalende strofe ‘with a little help from my friends’ associeerde met de vele vluchtelingen die deze dagen aan het oorlogsgeweld trachten te ontkomen en hier onderdak, eventueel een nieuwe toekomst zoeken. Weg was de woede en de vertwijfeling, opgeroepen door de beelden in Woerden, waar een twintigtal ‘individuen’ (laat ik me hier maar inhouden en een vrij neutrale term hanteren) het nodig achtten om 148 vluchtelingen – onder wie 51 kinderen – nog eens met een aantal krachtige nitraatbommen aan hun traumatische oorlogservaringen te herinneren. Weg was de schaamte over de populariteit van Wilders, die voortdurend op een uiterst discutabele wijze de massa tracht op te hitsen met primitieve ‘eigen volk eerst’ geluiden.

Gelukkig zijn er ook nog mensen die graag naar deze prachtige ode aan de naastenliefde luisteren. En mocht je nog twijfelen, kijk en luister dan zelf:

Nov 102014
 

olijfboomWanneer je dochter ouder wordt, de dertig gepasseerd is en haar relatie de stabiliteit van een huwelijk verkregen heeft, komt de dreiging dat je opa wordt steeds dichterbij. Dreiging? Ja, dreiging. Want opa worden voelt zo, zo oud! Je wil eeuwig jong blijven, het liefst nog een keertje papa worden, helemaal verkocht zijn door dat kleine lijfje, luiers verschonen, troosten, koesteren, trots achter de kinderwagen lopen, springen, rennen, troosten, met je kindje aan de hand lopen, schommelen, zwemmen, nog een keer troosten, leren fietsen, de eerste keer naar school brengen en aarzelend aan de juffrouw overdragen.

En dan is het zover: “Pap, je wordt opa.”
Je ziet je dochter negen maanden lang groeien, letterlijk en figuurlijk. Ze geniet van haar zwangerschap, eerst nog voorzichtig, maar met het groeien van haar buik neemt haar zelfvertrouwen toe. Ze is in een keer vrouw geworden. Je bent blij dat het zo goed met haar gaat, je leeft met haar mee en laat het over je heen komen, het opa worden.

En dan is het zover: “Pap, je bent opa.”
Je schreeuwt, je springt, je huilt, je omarmt Liesje, je vrouw: “Ik ben opa!” Waarom moet je huilen? Je snapt het niet, maar wat geeft het? Je stapt samen in de auto, want je wilt ze zien, je kleinzoon, je dochter, die deze klus in vijf uur klaarde en de trotse vader. Je ziet hem voor het eerst, je mag hem vasthouden en dan, zonder dat je er op bent voorbereid, gebeurt het opnieuw, hoe het kan weet je niet, maar je bent opnieuw helemaal verkocht door dat kleine lijfje. Wanneer ze een weekend komen logeren, het nieuwe gezinnetje, mag je hem af en toe vasthouden, troosten, koesteren, hem samen met Liesje verschonen en aankleden, achter de kinderwagen lopen, af en toe stiekem een traantje wegpinken en je weet het zeker, straks ga je met hem rennen, voetballen, schommelen, wandelen en al die andere dingen. Wie zei dat opa’s oud zijn? Je ziet Liesje denken, met een vertederde blik in haar ogen: “Gekke oude man, je lijkt wel een kind!”

Nov 082014
 

imageZittend aan de keukentafel in Berlijn, tijdens het weekend dat de val van de muur – nu 25 jaar geleden – uitvoerig wordt herdacht, denk ik na over de vraag hoe het mogelijk is dat een land waar het Bildungsideaal als het ware geboren is, tegelijkertijd nog in het recente verleden zulke onmenselijke gruwelijkheden heeft kunnen begaan. Het Bildungsideaal streeft toch naar de geestelijke vorming en ontwikkeling van de mens? Wat is er verhevener dan zoiets? Hoe kan het dat ik gisteravond samen met tienduizenden anderen deze positieve vibe van hoop en vreedzaamheid voel op plaatsen, waar nog maar zo kort geleden het stampen van laarzen de dreiging markeerde voor zo velen, die dit stampen met een onmenselijke dood moesten bekopen?

Het antwoord op deze schijnbare tegenstrijdigheid vind ik bij Arnon Grunberg’s column in de Volkskrant van vandaag. Daarin schrijft hij over een Duitse man, wiens ouders tot hun dood overtuigd nazi zijn gebleven, nog ver na de oorlog. De moeder van deze man zegt op haar sterfbed: “We moeten een nieuwe elite creëren, de Amerikaanse decadentie heeft geen toekomst.” Het is deze zin die het mogelijk maakt om het Bildungsideaal aan te grijpen en te misbruiken voor het begaan van onmenselijke gruwelijkheden zoals in de Tweede Wereldoorlog.

Bildung die gepaard gaat met elitevorming wordt niet gebruikt om de mens te verheffen boven zichzelf, maar om de ene mens te verheffen boven de ander. Een elite kan immers niet bestaan zonder het plebs, de übermensch heeft een untermensch nodig om übermensch te kunnen zijn. De daar aan gekoppelde superioriteitsgevoelens kunnen levensgevaarlijke gevolgen hebben. Daarvan heb ik gisteren tijdens mijn wandeling door Berlijn niets gemerkt. Er was geen sprake van boven en onder, van beter en minder. Alles krioelde in een prachtige chaos door elkaar en dat is ook wat Berlijn zo bijzonder maakt, deze georganiseerde chaos. Angie, de machtigste vrouw van de wereld, woont op de tweede verdieping van een stadswoning midden in Berlijn. Een eenzame agent loopt 24 uur per dag voor de woning te ijsberen. Ik heb hem gisteren gegroet, toen ik er voorbijliep. Honderd meter verderop is iedere week een rommelmarkt. Niettemin, hoedt u voor ‘gebildete Menschen’ die zichzelf tot elite geridderd hebben.

Okt 142014
 

robin-en-ibi-media_xll_1231323Tot drie keer toe in de afgelopen vier wedstrijden verloor het Nederlands voetbalelftal na een vroege achterstand. De vierde keer kon men een eveneens vroeg opgelopen achterstand nog net corrigeren, maar dat was tegen Kazachstan, de nummer 127 van de wereld. Wat is er aan de hand met de nummer drie van het nog maar net gespeelde WK?

Wat opvalt in het spel van Nederland is het risicoloos heen en weer spelen van de bal op de eigen helft. Daaruit blijkt dat balbezit het hoogste doel is dat men stelt en niet het scoren, niet de wil om te zegevieren, want om te kunnen scoren moet men de bal toch echt naar voren spelen, richting het doel waar hij in terecht moet komen. En die drang is zeker in het begin van de wedstrijd nauwelijks aanwezig bij het elftal. Pas na een doelpunt van de tegenstander komt er enige verandering in deze speelwijze, maar nog steeds slechts met mate.

Dat het heen en weer getik geestdodend is voor de kijker moge niemand verbazen, maar trainers en analytici gaan er aan voorbij dat het diezelfde uitwerking ook op de spelers heeft. Men discussieert druk met elkaar over 4-3-3 of 5-3-2, over de Jong die achter de aanvallers van de tegenpartij speelt in plaats van ervoor, waardoor creatieve middenvelders als Affellay en Sneijder nauwelijks meer in het spel betrokken worden, kortom over allerlei complexe tactische aspecten van het Nederlandse spel, over de gebrekkige uitvoering, over de leeftijd van trainer Hiddink, maar niemand vraagt zich af welke uitwerking het vertoonde spel heeft op de mentale gesteldheid van de spelers. Een belangrijke vraag, wanneer spelers die tot voor kort de sterren van de hemel speelden met prachtig scorende duikvluchten, nu plotseling geen schot meer op de goal van de tegenstander kunnen schieten, hooguit een enkele verdwaalde vuurpijl die hoog in het stadion belandt.

Stel u bent speler van het Nederlands elftal en speelt de bal met de beste bedoelingen – lees de bedoeling om te scoren – naar voren waar uw medespeler staat. Die tikt de bal naar u terug, in plaats van hem naar een andere medespeler die nog verder naar voren staat te spelen. Wat voor een effect heeft dat terugspelen op u? Sterkt het u in het geloof dat u een goede voetballer bent en dat u aan de basis van een mooi doelpunt staat met uw pass? Of bent u eerder geneigd te denken dat uw medespeler de pass niet goed vond en u daarom de bal terugspeelt, zodat u het nog eens over kunt doen? En wat vindt u van deze medespeler? Bent u blij met zo’n wilskrachtige collega in het team of denkt u eerder dat hij angstig is, niet overtuigd van zijn eigen kunnen en daarom maar snel de bal aan u teruggeeft? Het verloop van de laatste vier wedstrijden geeft afdoende aan dat het veelvuldig heen en weer getik een ontmoedigende uitwerking op de spelers heeft. Men speelt er zichzelf de vernieling mee in.

Daar komt bij dat het risicoloos heen en weer spelen de tegenstander helpt in zijn kracht te komen. Voor het begin van de wedstrijd zullen landen als Kazachstan en IJsland hoog tegen de nummer drie van de wereld opgekeken hebben. Ze beginnen met enige angst aan de wedstrijd, hoezeer ze zichzelf ook opgepept hebben. Maar dan blijkt die nummer drie zelf onzeker te zijn en veilig op eigen helft te blijven met de bal. Dat geeft de tegenstander moed, want als de nummer drie van de wereld bang voor ons is, dan moeten wij toch wel goed zijn. En zo raken ze gaandeweg de wedstrijd meer en meer overtuigd van hun eigen spel. Met als resultaat een of meerdere doelpunten tegen het nog maar kort geleden zo glorieuze Nederland.

Wat het Nederlands elftal hard nodig heeft is niet een nieuwe trainer, maar een goede psycholoog, die trainer en spelers kan wijzen op de mentale effecten van het vertoonde spel. Zodat ze weer overtuigd raken van hun eigen kracht. Van Gaal was naast trainer ook die psycholoog, naar verluid laat Hiddink wat dat aspect betreft de spelers meer aan hun lot over. Dus meneer Hiddink, vul uw team aan met die psycholoog en laat hem sessies met de spelers houden. Want het probleem bevindt zich niet op het technische, tactische of kwalitatieve vlak, het probleem is mentaal van aard.

Mei 222014
 

Beste Geert Wilders,

Herkent u het verschijnsel dat de door het kind zo verfoeide en nare eigenschap van vader of moeder later toch ook deel blijkt uit te maken van zijn eigen persoonlijkheid? In het begin wil je daar nog niets van weten en vecht je er tegen, maar op den duur moet je toch erkennen dat je meer op je vader of moeder lijkt dan je lief is.

Daar moest ik aan denken toen u aan de vooravond van de Europese verkiezingen die ster uit de Europese vlag knipte. Het verbranden, verscheuren of verknippen van vreemde vlaggen is namelijk bij uitstek een kenmerk van de zo door u gehate Islamitische cultuur. Kent u ze niet, die beelden van joelende Islamitische mensen rondom een brandende, verscheurde of verknipte vlag, meestal van Amerikaanse signatuur? Ik vrees dat uw preoccupatie met de Islamitische cultuur onbedoeld hetzelfde effect op u heeft als ouders op hun kinderen: zonder dat je het wilt en ongemerkt neem je meer zaken van die gehate cultuur over dan je lief is.

U voerde dat toneelstuk met de vlag in Brussel op om aan de wereld duidelijk te maken dat Nederland uit de EU moet stappen. Want dan zal alles beter worden. Arnon Grunberg noemt dat een vorm van magisch denken en daar ben ik het geheel en al mee eens. Wat mij er echter meer in verontrust is uw appel op het zondebokdenken: “De EU is schuld aan al onze ongemakken, dus wij trekken ons terug achter onze eigen grenzen.” Het inspelen op de in ieder van ons aanwezige neiging tot het aanwijzen van een zondebok betekent dat u inspeelt op de in de mens aanwezige fascistische elementen: “Wij zijn het goede, de anderen zijn het kwade, weg met de anderen!” Het verleden heeft ons meer dan voldoende getoond tot welke gruwelijkheden dit denken kan leiden.

Geert, Ik wil hiermee niet beweren dat u een fascist bent. Ik wil u waarschuwen voor de radicaliseringsprocessen bij uzelf en anderen die u met uw ideeën en gedrag aan het losmaken bent. Dat verontrust mij.

Met bezorgde groet, Frans Schütt

Deze brief is op 22 mei 2014 per mail naar Geert Wilders gestuurd. Een ingekorte en aangepaste versie ervan staat als ingezonden brief in de Volkskrant van 22 mei 2014.